per ringraziare

 

μαργίτσα

Με τη άλλη μου γιαγιά ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. Θα έλεγα μάλιστα ότι δεν την πολυσυμπαθούσα, ίσως γιατί η παρουσία της μου δημιουργούσε πάντα ένα αίσθημα θανατηφόρας πλήξης. Συγκρινόμενη με τη γιαγιά Αγγελική, που υπήρξε η σούπερ σταρ της οικογένειάς μας, έμοιαζε η καημένη τόσο αδιάφορη που τα τελευταία χρόνια της ζωής της είχα σχεδόν ξεχάσει πως υπάρχει. Γενικά, από όσο ήταν ζωντανή ελάχιστα έχω να θυμάμαι. Ίσως θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια φορά που είχαμε πάει με το σχολείο εκδρομή στο χωριό για να επισκεφτούμε το μουσείο του Θεόφιλου και αυτή με κάποιον τρόπο μυστηριώδη με μυρίστηκε και ήρθε να με φιλέψει αυγά από τις κότες της και φρέσκα κουλουράκια. Εγώ ντρεπόμουν, εννοείται, τους συμμαθητές μου που με κοιτούσαν να με ταΐζει και γελούσανε, αλλά δεν μου ήτανε και εύκολο να αρνηθώ την περιποίησή της. Χρόνια μετά τον θάνατό της διάβασα τυχαία σε μία εφημερίδα για ένα επεισόδιο που συνέβη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Έκπληκτος είδα το όνομά της ανάμεσα σε άλλα νέων της τότε εποχής, που συμμετείχαν σε μια πράξη ηρωικά ακατανόητη και τότε μόνο άρχισα να υποψιάζομαι ότι η γυναίκα αυτή έκρυβε διάφορα παράδοξα και μυστικά πίσω από την κραυγαλέα ασημαντότητά της. Από την άλλη, ποιος ξέρει, μπορεί όλοι μας λίγο-πολύ να έλκουμε την καταγωγή μας από κάτι τέτοιες ταπεινές υποσημειώσεις της μεγάλης ιστορίας.

ο παππούς γιάννης

Τον πατέρα του πατέρα μου, από τον οποίο πήρα και το όνομά μου, τον θυμάμαι ελάχιστα. Πέθανε όταν ήμουν 8 ετών και οι περισσότερες αναμνήσεις που έχω από αυτόν είναι μάλλον προϊόντα των αφηγήσεων των άλλων. Μες στο μυαλό μου τον έχω κάπως σαν έναν μεθυσμένο γίγαντα που γελούσε δυνατά και μιλούσε με βρισιές ακόμα και στις πιο τρυφερές στιγμές του. Εμένα μάλλον μου είχε αδυναμία -ήμουν και ο πρώτος εγγονός του, άλλωστε- αλλά δεν παρέλειπε να μου βάζει τις φωνές κάθε φορά που σάλιωνα το δάχτυλο για να μαζέψω το σουσάμι από τις λαμαρίνες με τα κουλούρια στον φούρνο που είχε στο χωριό, κάτω από το σπίτι του. Μια μέρα που είχαμε πάει με τους γονείς μου να τον επισκεφτούμε με φώναξε μέσα σε μια σκοτεινή αποθήκη για να δείξει κάτι. Είχε πιάσει μια νυχτερίδα και την κρατούσε από τα φτερά, ενώ αυτή τσίριζε και πάλευε να ελευθερωθεί. Δεν ξέρω αν το έκανε για να με τρομάξει ή για να με μυήσει σε έναν άλλο κόσμο πιο σκιερό και πιο αθέατο. Το σίγουρο είναι ότι κάπως έτσι κατάφερε να ταυτιστεί για πάντα μες στο μυαλό μου με αυτήν την αποτρόπαιη και σαγηνευτική εικόνα. Λίγους μήνες μετά, ένα πρωί, με ξύπνησε ο πατέρας μου δακρυσμένος για να μου πει ότι ο παππούς έφυγε. Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι να θρήνησα. Χρόνια μετά, έμαθα από έναν θείο μου ότι το τελευταίο βράδυ του στο νοσοκομείο ζητούσε μέσα στο παραλήρημά του από τη γιαγιά Μαρία να κάνουνε για τελευταία φορά έρωτα. Για κάποιον λόγο ακόμα τον φαντάζομαι να ξεψυχάει ζωή βρίζοντας και γελώντας δυνατά και να χάνεται μέσα σε ένα σμήνος νυχτερίδες.

and still does

 

1974-1978

Αν είχα τη δυνατότητα να πάω πίσω στον χρόνο, θα επέλεγα χωρίς δισταγμό να επισκεφτώ την άνοιξη του 1974 και θα παρέμενα ως χρονοταξιδιώτης περίπου μέχρι τον Αύγουστο του 1978. Αυτό σημαίνει ότι το ταξίδι μου θα ξεκινούσε έναν χρόνο πριν τη γέννησή μου και θα ολοκληρωνόταν την περίοδο όπου νομίζω πως η μνήμη μου άρχισε να καταγράφει επισήμως όλα όσα συνέβαιναν τριγύρω μου. Αν είχα μία χρονομηχανή και ήξερα πώς να την κουμαντάρω, θα πήγαινα πίσω, στο απώτερό μου παρελθόν και θα εξερευνούσα τα μυστήρια της ύπαρξής μου. Επίσης, εάν υπέκυπτα στον πειρασμό και ερχόμουνα σε επαφή με τον μωρό εαυτό μου, θα του εκμυστηρευόμουν πόσο ελάχιστα ξεχωριστός και πόσο εξωφρενικά συνηθισμένος είναι, μπας και γινόταν στο δικό του μέλλον ένας πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος.

το μεγάλο χάσιμο

καμιά φορά
εκεί όπου κοιμάμαι
αρχίζω και
ονειρεύομαι χιλιόμετρα
πάντα σχεδόν
φρενάρω και ξυπνάω
καμιά φορά
εκεί μέσα στο όνειρο
ακούω μια μηχανική φωνή να λέει
στρίψτε εδώ
μείνετε στη δεξιά πλευρά του δρόμου
τρέξτε σαν να σας κυνηγάει ο διάολος
εγώ κάνω πως την ακούω
ενώ είμαι απασχολημένος
με το να μεταφράζω αυθαίρετα
τα φώτα που γλιστρούνε δίπλα μου
τα φώτα που χιμούνε καταπάνω μου
τα φώτα που παίζουνε στο βάθος
καμιά φορά
παίρνω στον ύπνο μου τους δρόμους
στα επόμενα πεντακόσια μέτρα
ελπίζω στο μεγάλο χάσιμο