Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

απο τη μια γεφυρα η αλλη

πηγα χθες παρεα με εναν φιλο μια βολτα ως στον κισσαβο. στην επιστροφη μεσω αγιας ο δρομος μας περνουσε διπλα απο ενα πολυ ομορφο πετρινο τοξωτο γεφυρι. το ειδαμε κ σταματησαμε να το φωτογραφισουμε. οπως εμαθα μετα, το γεφυρι αυτο οι ντοπιοι το λενε "το ευεργετημα" κ το εχτισε ενας κερκυραιος γιατρος στα μεσα του προπροηγουμενου αιωνα. η ιστορια τοσο του γεφυριου οσο κ του γεφυροποιου ειναι πολυ ρομαντικη κ εμπνευστικη. εμενα, ωστοσο, κατα τη διαρκεια της συντομης στασης μας εκει μια αλλη σκεψη με απασχολησε. καποια στιγμη, λοιπον, ενω κρατουσα τη φωτογραφικη μου μηχανη κ το σημαδευα, συνειδητοποιησα οτι για να φωτογραφισω το πετρινο γεφυρι πατουσα πανω σε μια αλλη γεφυρα πολυ νεοτερη του κ τσιμεντενια φυσικα. σκεφτηκα πως οσοι αιωνες κ να περασουν δεν θα βρεθει κανενας σαν κ εμενα, περιεργος περαστικος, να διακοψει την πορεια του για να χαζεψει αυτην την τσιμεντενια γεφυρα. κανεις στο μελλον δεν θα νοιαστει να μαθει το ονομα του ανθρωπου που την εχτισε. κανενας θρυλος δεν προκειται να συνοδευσει την μαλλον ανιαρη της ιστορια. η τσιμεντενια γεφυρα υπαρχει εκει μοναχα για να κανει τη δουλεια της, να αντεχει το βαρος των αυτοκινητων που τη διασχιζουνε κ να μην πλημμυριζει καθε φορα που φουσκωνουν τα νερα του χειμαρρου απο κατω. βεβαια, μετα απο αιωνες μπορει να μην υπαρχει ουτε χειμαρρος ουτε κισσαβος, μπορει ουτε καν πλανητης ή εστω ανθρωποι να κανουν βολτες πανω του. μεχρι τοτε, ομως, ολοι εμεις οι περαστικοι θα πρεπει να συνεχισουμε να κανουμε τη δουλεια μας, αφηνοντας την στους επομενους περαστικους αλλοτε ως ενα πετρινο σπουδαιο ευεργετημα κ αλλοτε ως μια τσιμεντενια ανιαρη, μα παντως αποτελεσματικη, ανωνυμη ιστορια

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

διαγαλαξιακο

καθομαι σε μια καφετερια στον πεζοδρομο. στο διπλανο τραπεζι δυο κοπελες, οριακα ενηλικες, συζητουν. δεν θελω να γινομαι αδιακριτος, αλλα μιλανε τοσο δυνατα που ειναι αδυνατο να το αποφυγω. εχουνε βγει για να τα πουνε κ να δωσει η μια στην αλλη εξηγησεις που, απο ολους τους αντρες της πολης, αυτη πηγε κ τα εφτιαξε με τον πρωην της κολλητης της. "ρε συ, δεν ηξερα οτι τον σκεφτεσαι ακομα", η μια απολογειται, "..εσυ αλλα μου ελεγες." "δεν τον σκεφτομαι", λεει ψεμματα η αλλη, "αλλωστε, εχουμε μια ολοκληρη βδομαδα που χωρισαμε." "ρε φιλη", παιρνει το ρημπαουντ η πρωτη, "δεν θελω να μαλωσουμε για τον μαλακα.. τοσα χρονια, γαμωτο, γνωριζομαστε." φοβαμαι πως εχουμε τοσο διαφορετικη αντιληψη του χρονου, που θα χρειαζομουν οπωσδηποτε εναν καλο διαγαλαξιακο μεταφραστη, εαν για καποιο λογο επρεπε να συνεννοηθω μαζι τους. λιγο μετα χτυπαει ενα τηλεφωνο στο διπλανο τραπεζι. "αυτος ειναι", λεει η μια. "απαντα του", της λεει η αλλη. "οχι, απαντα του εσυ", η μια επιμενει. "οχι, εσυ!", "οχι, εσυ!".. το τηλεφωνο συνεχιζει να χτυπα. κ ενω ο πρωην/νυν των κοριτσιων εξαφανιζεται σιγα-σιγα μεσα σε μια αναμνησιακη σκουληκοτρυπα, εγω εχω αρχισει πια να νοσταλγω σταληθεια τον πλανητη μου

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

οι κατοσταρες

επρεπε να φτασει 25 ιουνιου για να κανω το πρωτο μου μπανιο στη θαλασσα για φετος. αλλες χρονιες ξεκινουσα τα μπανια απο νωρις τον μαϊο, ακομα κ τον απριλιο καμια φορα, κ τα μετρουσα παντα προσεχτικα, σχολαστικα, βαζοντας ως στοχο να φτασω τα 100, πραγμα που μονο μια φορα, μες στην ενηλικη ζωη μου, το καταφερα.
πριν λιγες μερες, κουβεντιαζοντας με καποιον φιλο, που μολις ειχε γυρισει απο τη θαλασσα, του ελεγα οτι στεναχωριεμαι που οι παραθεριστικοι μου στοχοι, οσο περνουν τα χρονια, γινονται ολοενα κ πιο ταπεινοι κ παντα καπου εκει, στα μισα του ιουλιου, μοιραια εγκαταλειπονται. αυτος, για να με παρηγορησει ή για να με κανει να αισθανθω ακομα πιο ασχημα -ακομα δεν εχω καταλαβει- μου ειπε οτι φταιει που ενω μεγαλωνω, δεν αναπροσαρμοζω τους στοχους μου σε κατι λιγοτερο παιδικο απο αυτο των 100 μπανιων. του ζητησα εξηγησεις κ τοτε μου απαντησε οτι αυτος, για παραδειγμα, ειχε βαλει ως στοχο το καλοκαιρι του '15 να κανει μπανιο σε ολες τις παραλιες του πηλιου κ αφου τα καταφερε σχεδον, εβαλε νεο στοχο το '16, να κανει τα μπανια της αλφαβητου, να κολυμπησει δηλαδη σε 24 παραλιες που το ονομα της καθεμιας να αρχιζει κ απο αλλο γραμμα, αρχιζοντας απο την αφησσο του παγασητικου κ τερματιζοντας στους ωρεους της ευβοιας. κ αφου το πετυχε κ αυτο εβαλε για το '17 εναν καινουριο στοχο, ακομα πιο φιλοδοξο, να κανει, λεει, μια βουτια σε ολους τους νομους της χωρας. "τι λες, ρε παλαβε;" υπηρξε η πρωτη μου, συγκρατημενη σχετικα, αντιδραση, "πώς θα το κανεις αυτο; πρωτον, θα πρεπει να ταξιδευεις σχεδον ολο το καλοκαιρι κ δευτερον κ σημαντικοτερο, κ συγγνωμη αμα σου το χαλαω, υπαρχουν, ξερεις, κ νομοι περικλειστοι, που δεν τους βρεχει η θαλασσα." "δεν νομιζω", μου απαντησε ο μαλλον τσακωμενος με τη γεωγραφια φιλος, χωρις να διευκρινιζει σε ποια απο τις δυο ενστασεις μου αναφερεται. κ ενω τον αφησα να ετοιμαζεται για το επομενο του μπανιο σε καποια παραλια της ευρυτανιας, γυρισα σπιτι μου σταληθεια πολυ προβληματισμενος.
μηπως ο φιλος ειχε δικιο τελικα; μηπως οι στοχος των 100 βουτιων ειναι πραγματι παιδικος κ πρεπει να αναζητησω καποιον αλλον πιο υπερβολικο κ ως εκ τουτου πιο ενηλικο; παραδοσιακα η περιοδος των μεγαλων στοχων -τοσο για μενα οσο, νομιζω, κ για τους περισσοτερους- ειναι αυτη του σεπτεμβριου. τοτε που δεσμευομαστε απεναντι στον εαυτο μας πως τον χειμωνα που ερχεται θα αναζητησουμε μια καλυτερη δουλεια, θα τακτοποιησουμε τις εκκρεμοτητες μας, θα κοψουμε τις κακες, τις ανθυγειινες συνηθειες, θα μαζευτουμε, θα σοβαρευτουμε κ θα κανουμε επιτελους ολα αυτα τα οποια τοσα χρονια συνεχεια αναβαλλουμε. μηπως οσο περνουν τα χρονια κ οσο οι στοχοι του φθινοπωρου γινονται ολο κ πιο αγχωτικοι κ επειγοντες, πρεπει κ οι στοχοι του καλοκαιριου να ξεφευγουν απο το αυστηρα ρεαλιστικο πλαισιο των συμβασεων της θνητης ζωης κ του πεπερασμενου κοσμου; θελω να πω, αν εισαι 16 χρονων κ δεν καταφερεις να κανεις 100 μπανια μεσα σε ενα καλοκαιρι, δεν πειραζει, θα ξαναπροσπαθησεις του χρονου που θα εισαι 17 ή του παραχρονου που μολις θα ενηλικιωνεσαι. αν εχεις ομως περασει τα 40 κ δεν βαλεις στοχο να ανεβεις μεσα σε ενα καλοκαιρι σε 100 βουνα ή δεν διασχισεις 100 ποταμια ή εστω δεν ταξιδεψεις σε 100 πλανητες, ξερωγω, ποσες ευκαιριες θα εχεις στο μελλον για να ξαναδοκιμασεις; τι σημασια εχει αν οι στοχοι αυτοι ειναι ανεφικτοι; στο κατω-κατω, αν το καλοσκεφτεις, ολα, ακομα κ αυτα τα 100 μπανια για τους περισσοτερους, ανεφικτα ειναι. ολα ειναι ανεφικτα μα οχι κ τοσο ματαια.
το μονο ματαιο ειναι να ειναι ακομα ιουνιος κ εσυ να λες: "του χρονου, δεν πειραζει.." κ ομως, πειραζει.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

μεγαλες ιστοριες

τωρα το καλοκαιρι, επειδη εχω λευκη κ πρεπει να προφυλαγομαι απο την εντονη ηλιοφανεια, κυκλοφορω παντα τη μερα με καπελο. παλιοτερα με εκνευριζαν αφανταστα αυτοι οι λεκεδες πανω στο προσωπο μου, αλλα οπως λεει κ ενας φιλος μου γιατρος, απο ολα τα αυτοανοσα μού ετυχε το πιο ακινδυνο, οποτε εχω παψει να γκρινιαζω.
για καποιον λογο, οποτε μπαινω να ψωνισω σε καποιο μαγαζι φορωντας το καπελο μου, οι πωλητες με περνανε για ξενο κ αρχιζουν να μου μιλανε στα αγγλικα για να με εξυπηρετησουν. συνηθως τους διακοπτω λεγοντας τους ενα ξενερωτικο "ελληνας ειμαι" κ δεν τους αφηνω να αξιοποιησουνε το λοουερ τους. καμια φορα, αμα εχω ορεξη, παριστανω για λιγο τον τουριστα, αλλα επειδη τα αγγλικα μου ειναι τραγικα, δεν με καταλαβαινουν, οποτε, κ για να μην ομολογησω την απατη μου, αναγκαζομαστε να συνεχισουμε την κουβεντα μας στη νοηματικη κ στο τελος φευγω εχοντας αγορασει κατι τελειως αχρηστο, το οποιο ομως θα μπορουσε να κανει πολυ μεγαλη εντυπωση στους φιλους μου, εκει στην αγνωστη κ εξωτικη χωρα, απο οπου κ υποτιθεται πως εχω ερθει.
το σαββατο, που μπηκα σε εναν φουρνο να παρω κατι για να φαω, παρασυρθηκα απο το "καν αϊ χελπ γιου" της φουρναρισσας κ ειπα να ζησω ξανα για λιγο τον μυθο στην ελλαδα. επειδη, ομως, η προφορα μου της θυμισε μαλλον κατι οικειο, φανηκε να ενθουσιαζεται κ με ρωτησε σε μια γλωσσα ακατανοητη κατι που εγω αυθαιρετα μετεφρασα ως: "πού εισαι, ρε πατριδα; πώς βρεθηκες εσυ εδω;" "πού να σου εξηγω.. μεγαλη ιστορια", της απαντησα, παντα σε αυτα που εγω θεωρω ως αγγλικα, κ εφυγα βιαστικα, σκορπωντας ενα σωρο ερωτηματικα ξωπισω μου. λιγο αργοτερα, κ μασουλωντας το τυροψωμο που ειχα μολις αγορασει, σκεφτηκα οτι απο ολες τις φορες που εχω παραστησει τον παραξενο ταξιδιωτη, αυτη ηταν κ η πιο αυθεντικη, αφου αυτο το "μεγαλη ιστορια", που ειπα ως υπεκφυγη, ισχυει μια χαρα κ για απαντηση σε ολα τα "πώς βρεθηκες εσυ εδω;" του κοσμου.
αλλωστε, κ ο φιλος μου ο γιατρος, που ειναι κ επιστημων ανθρωπος, οταν τον ρωτουσα στην αρχη πώς εμφανιστηκε η λευκη, ετσι απο το πουθενα, στα μουτρα μου, κατι τετοιες αοριστες, μα τελικα πολυ σωστες, απαντησεις θυμαμαι πως μου εδινε.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

εσοδων-εξοδων

καθε φορα που παω να τη βρω βρισκομαι σε κατασταση πανικου, αλλα φευγοντας παντα απο το γραφειο της νιωθω χαρουμενος, για να μην πω ευτυχισμενος. λιγο η ηρεμιστικη φωνη της, λιγο η υπομονη με την οποια ακουει τα εκαστοτε θεματα μου κ διαχειριζεται τη μονιμη μου συγχυση, κ πιο πολυ το οτι μοιαζει, τουλαχιστον, να εχει παντα μια λυση για καθε προβλημα μου, με κανει να σκεφτομαι οτι την εκμεταλλευομαι αφηνοντας την να μου χρεωνει τοσο φθηνα τις υπηρεσιες της. ενταξει, ενας καλος λογιστης -το εχω δει κ στο σινεμα αυτο- μπορει να εξελιχθει στον καλυτερο ψυχοθεραπευτη, η δικια μου η λογιστρια, ομως, ειναι το απολυτο πολυεργαλειο. σημερα, για παραδειγμα, που την επισκεφτηκα, αφου υποβαλαμε τη δηλωση, ασχοληθηκαμε με τα τεκμηρια, τον φπα κ γενικα με ολη τη σαβουρα της καθημερινοτητας, εβγαλα ενα αντιτυπο του ανταμομπιλ κ της το δωρισα. αυτη, αφου το ξεφυλλισε λιγο, μου υποσχεθηκε να το διαβασει στις διακοπες κ υστερα μου προτεινε για πλακα κ με επεισε στα σοβαρα το επομενο βιβλιο μου να το ονομασω "εσοδων-εξοδων". "γιατι οχι;" μου ειπε, "αφου αυτο δεν κανετε, εσεις που γραφετε, με τις ιστοριες σας; κατι εισπραττετε κ κατι καταβαλλετε.. μοναχα που το ταμειακο υπολοιπο, νομιζω, δεν αφορα εσας, αλλα τους αναγνωστες." τοσο πολυ με αιφνιδιασε που παραλιγο, οταν μου ζητησε αφιερωση, να προσθεσω κατω απο την υπογραφη κ το αφμ μου. δεν ξερω.. αν αυτο δεν ειναι δημιουργικη λογιστικη, τοτε τι ειναι;

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

θηρια τριημερα

οταν ημουν στη μαδριτη, ηταν ενα καλοκαιρινο τριημερο οπου ειχε αδειασει ολοκληρη η πολη κ εγω ειχα μεινει μονος σχεδον στο σπιτι κ στη γειτονια, αφου ακομα δεν ειχα αποφασισει αν θα επρεπε να συμπεριφερομαι ως κατοικος ή ως τουριστας. καποια στιγμη, κατα τη διαρκεια του τριημερου, ξεμεινα απο καπνο κ αναγκαστηκα να βγω για να ψαξω ανοιχτο εστανκο. εμενα τοτε στον τελευταιο οροφο μιας παλιας πολυκατοικιας, χωρις ασανσερ, κ με τον καυσωνα της καστιλλης να βαραει κατι σαρανταρια ανελεητα, απεφευγα γενικα, μεχρι να πεσει ο ηλιος, τις ασκοπες μετακινησεις.
κατεβαινοντας τη σκαλα προς το ισογειο, μου εκανε, θυμαμαι, πολυ μεγαλη εντυπωση οτι απο ολα τα διαμερισματα ακουγοταν μουσικη. ακομα κ απο εκεινα οπου στεγαζονταν γραφεια κ που τις αλλες τις μερες, τις κανονικες, ητανε παντα σιωπηλα κ εμοιαζαν ακατοικητα. καπνοπωλειο ανοιχτο δεν βρηκα πουθενα. βρηκα ομως ενα συνοικιακο καφε που πουλουσε κ τσιγαρα, κ επειδη ειχα ηδη εξαντληθει απο την αναζητηση, καθισα στο μπαρ κ παρηγγειλα εναν αμερικανο κον ιελο. επιασα κ κουβεντα με τον τυπο που το κρατουσε, με τοσο ενθουσιασμο που ηταν σαν να εξετιε ποινη, κ απο αυτον εμαθα οτι οι μαδριλενοι συνηθιζουν, οταν φευγουν απο την πολη για διακοπες, να αφηνουν ανοιχτα τα ραδιοφωνα τους για να τα ακουν οι επιδοξοι διαρρηκτες τους, να νομιζουν πως ειναι ακομα εκει κ να αποθαρρυνονται. αμεσως σκεφτηκα ποσο παραλογο ειναι αυτο το κολπο, αφου δεν μπορει οι ισπανοι διαρρηκτες να ειναι τοσο πια χαζοι που να μην το εχουν καταλαβει.
οταν επεστρεψα στο σπιτι, συνειδητοποιησα οτι το μονο διαμερισμα στην πολυκατοικια μας απο οπου δεν ακουγοταν μουσικη ητανε το δικο μου κ εσπευσα να βαλω στο λαπτοπ μου να παιζει μια λιστα. ητανε πια απογευμα κ το κτηριο απεναντι ειχε αρχισει να ριχνει τη σκια του επανω στο μπαλκονι μου. πηρα μια μπυρα απο το ψυγειο κ βγηκα εξω να χαζεψω λιγο την ερημια στον δρομο. η μουσικη απο ολα τα διαμερισματα της πολης, που εφτανε μεχρι εκει ψηλα, εμοιαζε τωρα σαν να δενει μεσα σε μια αστεια, αλλα κ σπαρακτικη ταυτοχρονα, αλλοκοτη αρμονια. σκεφτηκα ξανα τον τυπο με τον οποιο κουβεντιαζα νωριτερα στον μπαρ, τους αστεγους που συναντησα στον δρομο μου, εναν παππου που ειχα δει στο παρκο παρεα με τον σκυλο του, μια γυναικα με κοκκινο φορεμα εξω απο τη σταση του μετρο που τραγουδουσε μονη της, ακομα κ τους διαρρηκτες που ειχαν στο μεταξυ στησει αυτι εξω απο την πορτα μου. ολους αυτους που δεν μπορουσαν να πανε πουθενα. ολους αυτους, που απο αναγκη κ οχι απο καπριτσιο ή απο επιλογη, ειχαν εγκλωβιστει μεσα στα σπιτια τους κ μεσα στις ζωες τους.
κ τοτε βρηκε ανοιχτα κ τρυπωσε σαν αλλος διαρρηκτης μεσα στο κεφαλι μου η ιδεα οτι οι αδειες πολεις ανηκουν σε αυτους που περισσευουν πισω, οταν οι αλλοι, οι πολλοι, φευγουν κ τις εγκαταλειπουν, κατι τετοια καλοκαιρινα κ ανελεητα τριημερα