Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

εις το ονομα της μητρος

ενας φιλος ανοιγει ενα μπαρ παραθαλασσιο, κ ενω τα εχει ολα ετοιμα σχεδον, εχει κολλησει στο ονομα που θα του δωσει. οσα ονοματα τού αρεσουνε ειναι ηδη πιασμενα κ οσα απο τα ελευθερα τού προτεινουμε τα βρισκει αχαρα, ανεπαρκη κ ακαταλληλα. χθες βραδυ, που τον βρηκα να κανει βολτα, οπως κ εγω, κατω στην παραλια, εκανα το λαθος να τον ρωτησω: "τι λεει; πώς παει με το αβαφτιστο;" "ασε μας, ρε φιλε", μου απαντησε πολυ εκνευρισμενος, "γραφεις βιβλια, ιστοριες, ανεβαζεις ενα σωρο εξυπναδες στο φουμπου κ εμενα ενα ονομα της προκοπης δεν μπορεις να μου βρεις για το μπαρακι μου.." η επιθεση του μπορω να πω οτι με στεναχωρησε κ ετσι αποφασισα να παρω το θεμα του λιγο πιο σοβαρα κ να τον βοηθησω. γυρισα σπιτι, καθισα στο γραφειο μου κ αρχισα να αναζητω το πιο εξυπνο, το πιο πρωτοτυπο, αλλα ταυτοχρονα κ εμπορικο, ονομα για μπητσομπαρο. μετα, που ενιωσα καπως να κουραζομαι, πηρα το λαπτοπ στο κρεβατι κ συνεχισα απο οριζοντια θεση πια την πυρετωδη αυτη αναζητηση. μετα, με πηρε ο υπνος. εκει, μεσα στον υπνο μου, ειδα ενα ονειρο πολυ αγχωτικο, πως ημουν ξαπλωμενος, λεει, σε μιαν ακτη εφιαλτικη κ με ειχαν περιτριγυρισει ολα τα τερατα των θαλασσων, τα τεκνα του πλοιαρχου γκραντ, μεδουσες, τσουχτρες, αστεριες, σκυλαδες κ σκυλοψαρα, ρακετες κ αντηλιακα, μαλακες κ μαλακια. ξυπνησα μες στη νυχτα καθιδρος. δοκιμασα ματαια να ξανακοιμηθω κ υστερα ανοιξα ξανα το λαπτοπ, μηπως κ βρω καποια ειδηση συναρπαστικη για να με νανουρισει. αντι για αυτο, ομως, βρηκα στο ινμποξ ενα μηνυμα απο τον μεχρι απο λιγες ωρες απεγνωσμενο φιλο μου: "ασε, μην κουραζεσαι.. το βρηκα μονος μου: θα το πω bar-bara, να χαρει κ η μανα μου, που δεν της εχω κανει ακομα εγγονη να ακουσει το ονομα της"

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ατμοσφαιρικο

παω στο βουλκανιζατερ να αλλαξω λαστιχα. "εχεις πολλα χιλιομετρα", μου λεει ο μαστορας, "τι δουλεια κανεις;" (καθε φορα μου κανει την ιδια ακριβως ερωτηση) "γιατρος ειμαι", του απανταω. (καθε φορα του λεω κ κατι αλλο) "αληθεια; τι γιατρος;" εμπλεξα, σκεφτομαι κ αναρωτιεμαι με ποια ειδικοτητα θα ξεμπερδεψω πιο γρηγορα απο τις ερωτησεις του. "παιδιατρος", του λεω κ τον ξενερωνω μαλλον. "α.. παιδιατρος.. μαλακια.." "γιατι, ρε φιλε", αντιδρω σχεδον προσβεβλημενος. "τιποτα μωρε, ετσι.. κουβεντα να γινεται.." λιγο μετα, κ ενω ειναι σκυμμενος κατω απο το ανταμομπιλ, το ξανασκεφτεται. σηκωνεται, σταυρωνει τα χερια του κ με ξαναρωταει: "ο ερωτας ειναι παιδικη ασθενεια;" "οχι ακριβως", του απανταω οσο πιο επιστημονικα μπορω. "λαθος, παιδικη ειναι.. κ οσο πιο μικρος την περνας τοσο το καλυτερο. γαμω τα πτυχια σου, γιατρε", μου λεει κ με εναν αναστεναγμο εκπνεει μες στο μαγαζι καμια κατοσταρια ατμοσφαιρες τουλαχιστον