η ακριβης διευθυνση

μπαινω σε ταξι να παω καπου. επειδη δεν θυμαμαι την ακριβη διευθυνση του προορισμου μου, δινω μια οδηγια στο περιπου.. στην αθηνων, μετα τη δεη, πριν το σχολειο. ο ταξιτζης, που προφανως δεν του αρεσουν οι γενικολογιες, δεν ξεκιναει. "τι εγινε;" τον ρωταω. αυτος δεν μιλαει. με κοιταει δυσπιστα, διερευνητικα, καχυποπτα. μετα απο αρκετα λεπτα νεκρου τηλεοπτικου χρονου μου λεει: "πες μου, πού ακριβως πηγαινεις." "ε, καπου εκει", του λεω, "σε ενα στενο, καθετο στην αθηνων.. δεν θυμαμαι πώς λεγεται.." ο ταξιτζης δεν μασαει. ή θα του πω πού ακριβως θελω να με παει ή θα κατεβω να παω με τα ποδια. τελικα, με κινδυνο να φανει αδιακριτος με ρωταει: "τι ειναι εκει στο στενο που πας;" με κινδυνο να φανω κ εγω πως υπεκφευγω του απαντω: "να σου πω.. ασε με στο σχολειο.. μια χαρα.. διπλα ειναι.. θα το βρω." συμβιβαζεται κ ξεκιναει. λιγο μετα, κ ενω κινουμαστε με τοσο εξωφρενικη ταχυτητα που μολις εχουμε προσπερασει κατι βαριεστημενα σαλιγκαρια, γυρναει κ μου λεει: "δασκαλος εισαι, ε;" σκεφτομαι οτι το αυθαιρετο αυτο συμπερασμα το εβγαλε επειδη του ειπα να με αφησει στο σχολειο, ενω εαν του ελεγα στη δεη θα ελεγε πως ειμαι ηλεκτρολογος. αποφασιζω να τα παιξω ολα για ολα. "οχι", του λεω, "δικηγορος." γυρναει κ με ξανακοιταει, εκπληκτος τωρα πια. αν του ελεγα πως ειμαι εκπαιδευτης δελφινιων ή συντηρητης πυρηνικων αντιδραστηρων, θα το δεχοταν ασυγκριτα πιο ευκολα. μεχρι να βγουμε στην αθηνων δεν μου ξαναμιλαει. καποια στιγμη, λιγο πριν το τελος αυτης της ιστοριας, επιτελους φτανουμε. "να σε ρωτησω κατι", μου λεει, ενω εγω βγαζω να τον πληρωσω, "παρακαλω", του απαντω, ετοιμος να εξεταστω προφορικα εκ νεου σε ολα τα μαθηματα της νομικης ταυτοχρονα. "τριαντα χρονια δουλευω σαν το σκυλι στον δρομο κ ολο χρωσταω, ανασα δεν μπορω να παρω.. κ το αμαξι ακομα χρεωμενο το εχω.. κ τωρα να, μου λενε πως θα μου παρουν κ το σπιτι.. πες μου, πού να παω να βρω το δικιο μου;" σειρα μου να τον κοιταξω χωρις να μπορω να βρω να πω μια σωστη κουβεντα. παραξενο, δευτερη φορα μεσα στην ιδια μερα που με ρωτουν κ εγω δεν ξερω μια ακριβη διευθυνση να δωσω

mais j'espère

τα συμφραζομενα

μπαινω στη βιβλιοθηκη κ βλεπω δυο τυπους να συζητανε χαμηλοφωνα. ολοι ετσι μιλανε στις βιβλιοθηκες γενικα, αλλα για καποιο λογο νιωθω οτι οι ψιθυροι αυτων των δυο κρυβουν κατι πολυ συνωμοτικο κ καταχθονιο. κατι πολυ κακο, σατανικο πρεπει αυτοι οι δυο να σχεδιαζουνε κ αν δεν κανω κατι γρηγορα για να τους ξεσκεπασω, θα ειναι αργα τοσο για τη βιβλιοθηκη οσο κ για τον κοσμο ολοκληρο. τους πλησιαζω χωρις να τους κοιτω κ κανω πως αναζητω κατι στα ραφια που βρισκονται πανω απο τα κεφαλια τους. οι δυο συνωμοτες, σιγουροι για τη αμεταφραστη μυστικοτητα του σχεδιου τους, συνεχιζουν να τα λενε, αδιαφορωντας επιδεικτικα για την παρουσια μου. με πολυ κοπο καταφερνω να πιασω στον αερα λιγες λεξεις τους ("σαπουναδα", "παρακειμενος", "στυλοβατης", "εννοειται", "ακροβατεις", "ορμωμενος", "διαλειμμα" ή "διαλυμα" - για την τελευταια δεν ειμαι κ τοσο σιγουρος, δεν βοηθανε κ τα συμφραζομενα), αλλα δεν μπορω ακομα να βγαλω ασφαλες συμπερασμα. καποια στιγμη χτυπαει το κινητο του ενος κ ο αλλος του κανει αμεσως αυστηρη παρατηρηση που εξακολουθει να διατηρει ως ηχο κλησης τη μελωδια του εθνικου υμνου της ονδουρας κ οχι της νικαραγουας, οπως κανονικα θα επρεπε. μπερδευομαι ακομα περισσοτερο. η βιβλιοθηκαριος σηκωνει το φρυδι κ με κοιταζει επιτιμιτικα, λες κ ειμαι εγω ο αορατος τυμπανιστης που συνεχιζει περηφανα να τυμπανιζει στο ηχειο της ασιγαστης συσκευης - γιατι δεν το σηκωνεις επιτελους, ρε ανθρωπε; τελικα, παιρνω στην τυχη ενα βιβλιο κ παω να της δωσω για να το περασει στην καρτελα μου. η βιβλιοθηκαριος χαϊδευει στοχαστικα το τραχυ εξωφυλλο του κ υστερα φοραει το πιο ειρωνικο της υφος κ μου λεει: "κοιτα να δεις.. εχουμε κατορθωσει μια χαρα να αμφισβητουμε την υπαρξη του θεου, αλλα για τις θεομηνιες του κουβεντα δεν σηκωνουμε, ε;"

not to be exchange

η αντιγραφη

μπαινω στο κτελ να φυγω για τον βολο. βλεπω μια κυριουλα να καθεται στη θεση μου. βαριεμαι να το κανω θεμα. αλλωστε, εχει ενα σωρο θεσεις κενες. δεν χαθηκε ο κοσμος. οχι ακομα, δηλαδη. παω λιγο πιο πισω. βλεπω εναν τυπο να καθεται μοναχος του κ να γραφει σε ενα σημειωταριο που εχει ακουμπισμενο πανω στα γονατα του. "συγγνωμη, καθεται κανεις εδω;" ρωταω δειχνοντας προς το παραθυρο. ο τυπος μοιαζει σαν να τρομαζει λιγο με την ερωτηση μου. γυριζει αργα προς την κενη θεση διπλα του, σαν να φοβαται με αυτο που θα αντικρισει, την κοιταζει πολυ ερευνητικα κ υστερα την αγγιζει, την ψηλαφει, περιπου την χαϊδευει. "οχι", μου απανταει τελικα, "κανενας." θελει ακομα τεσσερα λεπτα μεχρι να αναχωρησουμε κ σκεφτομαι οτι προλαβαινω να τραβηξω τα πραγματα στα ορια τους. τον κοιταζω επιμονα, δυσπιστα, συνωμοτικα, παραφορα. σκυβω κ του ψιθυριζω: "εισαι σιγουρος;" ο τυπος αντιλαμβανεται οτι αυτη ειναι η ευκαιρια του να γινει ηρωας αυτης της ιστοριας. ανασηκωνεται κ μετακινειται στη -φαινομενικα τουλαχιστον- κενη θεση στο παραθυρο, παραχωρωντας μου αυτην του διαδρομου. το κτελ ξεκιναει. βγαζω το λαπτοπ μου, το ακουμπαω στα γονατα κ αρχιζω τωρα κ εγω να γραφω αυτα που τωρα εσυ διαβαζεις. ο διπλανος μου συνεχιζει να μουτζουρωνει το σημειωματαριο του, αλλα πλεον φροντιζει να κρυβει με την ελευθερη παλαμη του ολα αυτα που γραφει. νομιζω οτι μοιαζουμε σαν να δινουμε εξετασεις κ ο καλος μαθητης παλευει να μην αφησει τον αδιαβαστο να αντιγραψει απο το γραπτο του. μην μπορωντας να κανω διαφορετικα, αυτοσχεδιαζω. γραφω ο,τι ξερω μεχρι να βγουμε στην εθνικη οδο κ υστερα επικεντρωνομαι στα σχεδια μου για αυτο το καλοκαιρι. ενταξει, ειπαμε, δεν χαθηκε ο κοσμος. οχι ακομα, δηλαδη. υπαρχει παντα κ ο σεπτεμβριος

ο θορυβος

κανει το αμαξι μου, εδω κ λιγες μερες, εναν θορυβο παραξενο. κατι σαν γκρινια, σαν παραπονο. κατι σαν "δεν την παλευω αλλο". το παω στο συνεργειο. το ανοιγει ο μηχανικος, το ψαχνει. "δεν βλεπω κατι", αποφαινεται. "ολα ειναι στη θεση τους." "κ ο θορυβος;" τον ρωταω. "δεν ξερω", μου απαντα, "μπορει να ειναι κ που παλιωσε. ενταξει.. τα εβγαλε τα λεφτα του". φευγω. το παω στην αντιπροσωπεια. το βαζουνε στα μηχανηματα. το λυνουν κ το ξαναδενουνε. "δεν βρισκουμε κατι", μου λεει ο αρχιμαστορας. επιμενω: "κ αυτο που ακουγεται, τι ειναι;" βλεπω ολους τους εξουσιοδοτημενους ωμους να ανασηκωνονται κ φευγω αμεσως κ απο εκει απογοητευμενος. αποφασιζω να το παω μια βολτα ως τη θαλασσα. ανοιγω τερμα το ραδιοφωνο να μην το ακουω που κανει σαν τον δαιμονισμενο. στα φαναρια μια γριουλα με κοιτα κ κανει τον σταυρο της. κατι αδεσποτα ουρλιαζουν, αλυχτουν. ενας πιτσιρικας με δειχνει στον μπαμπα του. ο μπαμπας σκυβει, χαϊδευει το κεφαλακι του παιδιου κ υστερα ξυνει λιγακι το δικο του. στο μεταξυ, μεχρι να αναψει πρασινο, το ανταμομπιλ εχει αρχισει να βγαζει προειδοποιησεις στο καντραν σε αγνωστες κ μαλλον νεκρες γλωσσες. κ ενω αναρωτιεμαι ποσο κοστιζει ενας εξορκισμος αυτοκινητου κ αν τον καλυπτει η ασφαλεια, απομακρυνομαι απο την πολη αργα κ βασανιστικα. φτανω στην παραλια. βγαινω, παιρνω πετσετα κ μαγιω απο το πορτμπαγκαζ κ παω κ βουταω. οσο κολυμπαω, το κοιταζω να με κοιταζει απο την ακτη κ κανω σκεψεις εξαιρετικα δυσαρεστες. ναι, μαλλον ηρθε η ωρα του δυσκολου αποχωρισμου. το ξερω, δεν ειναι κ πιο ευστοχη, η πιο καλογραμμενη αγγελια, αλλα οποιος ενδιαφερεται για ενα πολυταξιδεμενο 500ρι φιατ, μοντελο του 2008, μαυρου χρωματος, με ανοιγομενη οροφη κ κοκκινα δερματινα καθισματα, ηρωα μιας ομωνυμης συλλογης διηγηματων κ σκηνικο αλλων πολλων ιστοριων που ακομα δεν εχουν βρεθει λεξεις να τις πουν, ματια να τις διαβασουν, ας στειλει μηνυμα αυστηρα προσωπικο, πριν να το μετανιωσω. τιμη συζητησιμη. μονο σοβαρες προτασεις