misurate purificazione

 

το χρεος

στεκεται μπροστα στο αμαξι του κ μιλαει στο κινητο του. η πορτα του αμαξιου μισανοιχτη. ηταν ετοιμος να μπει κ να αναχωρησει, αλλα το τηλεφωνημα τον προλαβε. κραταει τη συσκευη μπροστα στο προσωπο του κ εχει βαλει ανοιχτη ακροαση. απο την αλλη ακρη της γραμμης ακουγεται μια γυναικεια φωνη να λεει: "αν δεν το κανεις εσυ, κανενας δεν θα το κανει". ο αντρας κοιταζει το ηχειο σαν να περιμενει να βγει κατι ακομα απο εκει μεσα. το ηχειο ομως μενει σιωπηλο. η γυναικα περιμενει μιαν απαντηση. "αν δεν το κανω εγω, δεν θα το κανει κανενας αλλος", σκεφτεται ο ανδρας κ αρχιζει να συνειδητοποιει το μεγεθος της αποστολης του. οχι, ποτε δεν ονειρευτηκε να αναλαβει ενα τετοιο χρεος. ποτε δεν ζηλεψε καποιο ηρωικο ιδανικο. μα τωρα που νιωθει το αβασταχτο βαρος της ευθυνης, γνωριζει πολυ καλυτερα απο τον καθενα πως δεν μπορει να αποποιηθει τον ρολο που του επιφυλαξε η μοιρα για να παιξει. κ ας εχει ξεκινησει για αλλου. κ ας βρισκεται ηδη με το ενα ποδι μεσα στο αυτοκινητο του. "ελα, με ακους; εισαι εκει;" ακουγεται παλι η φωνη της γυναικας. ο αντρας παιρνει μια βαθια ανασα σαν να θυμαται ξαφνικα πως χρειαζεται οξυγονο για να ζησει, για να αντεξει στην περιπετεια αυτη που ονομαζεται ζωη διπλα σε αλλους ανθρωπους. κ υστερα κλεινει την πορτα αποφασιστικα, κλεινει κ την ανοιχτη ακροαση, φερνει τη συσκευη στο αυτι του κ απανταει: "ενταξει, ρε αλεξανδρα. θα γυρισω κ θα το απλωσω το πλυντηριο. ενταξει, ενταξει"

καλες πραξεις

την κυριακη, εκει οπου περπατουσα, ειδα μια ηλικιωμενη κυρια να στεκεται διπλα σε εναν καδο σκουπιδιων κ να κοιταζει μεσα με απογνωση. οταν πλησιασα αρκετα, σαν να συνηλθε καπως. μου χαμογελασε, μου εδειξε τη σακουλα που κρατουσε κ μου ειπε: "μα τι χαζη που ειμαι.. αντι για τα σκουπιδια, πεταξα την τσαντα μου". προσφερθηκα για να τη βοηθησω, αλλα οσο παλευα να ανασυρω την τσαντα απο τον πατο του καδου οπου βρισκοταν, την ακουσα να λεει "αχ, λιγο πιο ψηλος να ησουν θα την εφτανες" κ οσο ναναι λιγακι εκνευριστηκα. οταν τα καταφερα τελικα, η κυρια με ευχαριστησε κ εφυγε, κρατωντας στο ενα χερι της την τσαντα κ στο αλλο τη σακουλα με τα σκουπιδια, που παιζει να επεστρεψαν στο σπιτι της

σημερα, με σταματησε καποιος στον δρομο κ μου ζητησε ενα ευρω που του ελειπε για να βγαλει εισιτηριο για το παρισι

το παρασημο

κατω στον δρομο περναει καποιος παιζοντας ακορντεον. η μελωδια γνωριμη, αν κ με τον τροπο που την αποδιδει την εχει κανει δικια του κ του δρομου. απο ψηλα ακουγεται μια φωνη ηλικιωμενη: "ε, εσυ.. μουσικε.. στασου λιγο". ο μουσικος κοντοστεκεται. μαζι του κοντοστεκεται κ το κομματι του. η γηραια κυρια στο απεναντι μπαλκονι κραταει στο χερι ενα πενταευρω. παιρνει ενα μανταλακι απο την απλωστρα της, το μαγκωνει για να μην το παρει ο αερας κ το πεταει στον δρομο. ο μουσικος σκυβει κ το μαζευει. βαζει το χαρτονομισμα στην τσεπη κ υστερα, καπως αμηχανος, δειχνει το μανταλακι στη γυναικα. "κρατα το", του φωναζει αυτη κ του χαμογελαει. αυτος βαζει το μανταλακι πανω στο στηθος, στο πουκαμισο κ αρχιζει να παιζει παλι. απο ψηλα το μανταλακι μοιαζει με παρασημο. απο απεναντι η γιαγια μοιαζει ερωτευμενη

ειναι κατι αποψε;

στη γειτονια οπου μενω υπαρχει ενα περιπτερο που παραμενει ανοιχτο ολο το εικοστετραωρο. διπλα στο περιπτερο βρισκεται μια σταση των αστικων λεωφορειων. αναμεσα στη σταση κ το περιπτερο ειναι ενα παγκακι. στο παγκακι αυτο καθεται ολα σχεδον τα βραδια ενας τυπος, πινει μπυρες κ συζηταει μονος του. καμια φορα του απανταει ο περιπτερας - συνηθως για να του βαλει τις φωνες, να μην ενοχλει με τον μονολογο του τους πελατες του. πιο σπανια πιανουν κουβεντα μαζι του καποιοι απο αυτους που περιμενουν το λεωφορειο, μαλλον για να περασουνε την ωρα τους.

χθες αργα μεσα στη νυχτα, που κατεβηκα να παρω κ εγω κατι για να πιω, τον πετυχα πρωτη φορα να ειναι σιωπηλος, πραγμα που μου εκανε εντυπωση. σχεδον θα ελεγα πως ανησυχησα. ρωτησα τον περιπτερα κ μου ειπε.

λιγη ωρα νωριτερα ειχανε, λεει, μαζευτει μπροστα στη σταση ενα σωρο κοριτσια, ντυμενα, στολισμενα, ετοιμα για τη βολτα του σαββατοβραδου. ο τυπος φανηκε να αναστατωνεται κ αρχισε να αναρωτιεται φωναχτα: "μα πού πανε ολες αυτες; τι γινεται αποψε;" ο περιπτερας τού επεσημανε πως ειναι σαββατο βραδυ, αλλα η εξηγηση αυτη του τυπου δεν του φανηκε αρκετη, οποτε αποφασισε να διαλευκανει μονος του το μυστηριο. ετσι, πλησιασε τα κοριτσια κ αρχισε να τα ρωταει: "μα πού πατε, ρε κοριτσια; τι γινεται; ειναι κατι αποψε;"

καποια απο τα κοριτσια -που να πουμε εδω πως δεν αποτελουσανε κοινη παρεα- γελασαν. καποια αλλα αδιαφορησαν. δυο ομως απο αυτα θεωρησαν σωστο να του απαντησουν: "παμε στο παρτυ μιας φιλης μας, που εχει τα γενεθλια της". ο περιπτερας ειδε τοτε τον τυπο να εκπλησσεται κ να μελαγχολει ταυτοχρονα, χωρις ομως να μπορει να πει με σιγουρια αν εφταιγε το περιεχομενο της απαντησης ή το ιδιο το γεγονος πως του εδωσαν καποια σημασια επιτελους. "σε παρτυ, ε; εγω δεν εχω παει ποτε σε παρτυ στη ζωη μου", τους ειπε κ γυρισε στη μπυρα του κ στο παγκακι του. τωρα, ομως, ηταν η σειρα των κοριτσιων να προβληματιστουνε. κοιταχτηκαν, καπως συνεννοηθηκαν μεταξυ τους συνωμοτικα κ υστερα γυρισαν προς τον τυπο κ του ειπανε: "ε, ελα μαζι μας τοτε".

η διηγηση του περιπτερα εδω διακοπηκε αποτομα, καθως δυο αλανια ηρθαν για να ψωνισουνε. καθως ο περιπτερας τούς εδινε τα ρεστα, ακουσα τον εναν να προσπαθει να πεισει τον αλλον πως πρεπει οπωσδηποτε να παει να ψηφισει στις εκλογες κ πως δεν πρεπει να αντιμετωπιζει τοσο χαλαρα το μελλον του. "ποιο μελλον, ρε; με δουλευεις;" του απαντησε ο αλλος, "το μελλον δεν υπαρχει". τα δυο αλανια εφυγαν κ εγω γυρισα στον περιπτερα γεματος αγωνια.

"κ αυτος τι εκανε; πηγε μαζι τους τελικα;"

"σιγα μην πηγαινε. μιλαμε, οσα χρονια τον ξερω, παιζει να μην εχει απομακρυνθει απο το οικοδομικο τετραγωνο."

"κ στα κοριτσια τι ειπε;"

"τι να πει; σηκωθηκε απο το παγκακι, κεραυνοβολημενος κ μεχρι να καταφερει να βαλει τρεις στη σειρα, ηρθε το λεωφορειο."

"κ δηλαδη, δεν ειπε τιποτα;"

"πώς.. ειπε. εδειξε στα κοριτσια τα ρουχα, τα παπουτσια του κ τους απολογηθηκε.. πού να ερθω ετσι μαζι σας, οπως ειμαι; ρεζιλι θα σας κανω, σιγουρα".

"ρε τον ανθρωπο.. τι επαθε", ειπα για να πω κατι.

"δεν βαριεσαι, ρε φιλε", μου απαντησε ο περιπτερας, δειχνοντας μου καπου απροσδιοριστα εξω απο το περιπτερο, "δεν βλεπεις τι γινεται; στη χωρα του χαμενου λεωφορειου ζουμε"

passio