ο καραγκιοζης

χθες αργα το βραδυ ταξιδευα απο θεσσαλονικη προς βολο με το αμαξι. η βροχη, στο μεγαλυτερο μερος της διαδρομης, ηταν τοσο εντονη που αν κ ειχα τους υαλοκαθαριστηρες να δουλευουνε στο τερμα, μπροστα τον δρομο πιο πολυ τον μαντευα παρα τον εβλεπα. στο ραδιοφωνο ειχα, χωρις να τον πολυπροσεχω, εναν σταθμο της θεσσαλονικης, ο οποιος ομως καποια στιγμη, καπου εκει στο υψος του λιτοχωρου, χαθηκε, για να τρυπωσει αμεσως στην συχνοτητα του ενας αλλος τοπικος σταθμος της πιεριας. κ μαζι με τον σταθμο εισεβαλε μες στο αυτοκινητο η απανθρωπα τσιριχτη φωνη ενος εκφωνητη, ο οποιος αποθεωνε καποιο τραγουδι που ευτυχως δεν προλαβα να ακουσω.
κ πανω που πηγαινα να αναζητησω καποια αλλη πιο ηρεμιστικη συχνοτητα, ακουσα τον τυπο να ζηταει συγγνωμη απο τους ακροατες του που ειναι "μεσα στην καλη χαρα" κ αυτος κ η εκπομπη του κ που παιζει αποψε τραγουδια "του κεφιου", "της καυλας", "της καψουρας", ενω η χωρα βρισκεται σε πενθος για τους ανθρωπους που χαθηκανε, αλλα "δεν ξερει να πενθει" ή μαλλον ξερει, αλλα φοβαται πως αν το κανει "θα τον πουνε καραγκιοζη", για αυτο κ προτιμα να παριστανει μοναχα τον καραγκιοζη για να βγαζει ενα νυχτοκαματο, "κ αυτο οποτε τον πληρωνουν" κ οχι, "δεν ξερει τραγουδια πενθιμα", αλλα με καποιον τροπο τα πιο πολλα που παιζει στα αυτια του πενθιμα του ακουγονται, "γιατι κατι κακο συνηθως του θυμιζουν", αλλα αλλο το πανθος για τους ανθρωπους που χαθηκανε στα καλα καθουμενα κ αλλο το δικο του που "ετσι κ αλλιως παντα χαμενος ηταν". στη συνεχεια ζητησε καμια δεκαρια φορες ακομα συγγνωμη κ υστερα η τσιριχτη φωνη του κρυφτηκε πισω απο ενα ακομα τραγουδι, που κ αυτο με τη σειρα του, οσο συνεχιζε το αμαξι να κινειται προς τα νοτια, εξαφανιστηκε μες στις στροφες κ στα παρασιτα.
αν κ προσπαθησα, δεν τα καταφερα να ξαναβρω στο ραδιο την εκπομπη του τυπου, αλλα χωρις να ειμαι απολυτως σιγουρος, αφου δεν παρακολουθω κ τοσο φανατικα την ειδησιογραφια, παιζει αυτες να ηταν κ οι μονες δημοσιες συγγνωμες που ακουστηκαν, που ακουγονται κ που θα ακουστουν ολες αυτες τις μερες

το διαμαντενιο αηδονι

βγαινω, πριν λιγο, εξω απο το μαγαζι να κανω ενα τσιγαρο. δεν προλαβαινω να το αναψω κ με πλησιαζει ενας τυπος που μου ζηταει φωτια. του δινω τον αναπτηρα μου, αναβει, τον βαζει -κυριος- στην τσεπη του κ κανει να φυγει. "ε.. τον αναπτηρα", του λεω. "τι πραγμα;" με ρωταει, καπως ενοχλημενος. "τον αναπτηρα", του ξαναλεω κ του δειχνω την τσεπη του παλτου του. αυτος βαζει το χερι στην τσεπη, ψαχουλευει για λιγη ωρα κ υστερα βγαζει απο μεσα κατι κερματα μαλλον αρχαιολογικης αξιας, ενα ακυρωμενο εισιτηριο απο το παρισινο μετρο, ενα ταριχευμενο μανταρινι, το διαμαντενιο αηδονι του βασιλια της κινας κ.. τι εκπληξη.. τον αναπτηρα μου! ο τυπος ξαναριχνει βιαστικα τον μικρο του θησαυρο στην τσεπη κ κραταει απεξω μονο τον αναπτηρα, τον οποιον κ κοιταζει με δεος. "α.. κοιτα να δεις", μου λεει, "ειχα φωτια τελικα." "α.. κοιτα να δεις", του απανταω, "τωρα δεν εχω εγω." "ε καλα, ρε φιλαρακι", με καθησυχαζει, "κατσε να σε αναψω." μου αναβει το τσιγαρο, πεταει ανεμελα τον αναπτηρα στα εγκατα του παλτου του κ εγω μενω να τον κοιτω να χανεται στο τελος του δρομου

κουτακια

ενας φιλος μου ειχε πει πριν χρονια μια ιστορια, πως ηταν στα μπουζουκια, λεει, κ στο διπλανο τραπεζι ηρθε καποια στιγμη κ καθισε μονος του ενας τυπος κ παρηγγειλε ενα μπουκαλι ουισκι, 24 πανερια με λουλουδια, ενα στυλο κ ενα κομματι χαρτι. ο φιλος, που ακουσε με τα αυτια του την παραγγελια, σκεφτηκε, για καποιον λογο, οτι ειχε διπλα του εναν ποιητη, που ειχε ερθει για να δημιουργησει καποιο μνημειο του γραπτου λογου που θα μεταφραζοταν σε ολες τις γλωσσες του ανθρωπων κ των αγγελων κ θα γινοταν σημειο αναφορας του παγκοσμιου πολιτισμου μεχρι να σταματησει ο πλανητης να γυριζει. ετσι, μετακινησε την καρεκλα του οσο γινοταν πιο κοντα στον μοναχικο του γειτονα για να μοιραστει τη μεθεξη της στιγμης μαζι με τις αναθυμιασεις του πουρου του.
η απογοητευση, ομως, δεν αργησε να ερθει. ο τυπος αντι να αρχισει να γραφει στιχους, τραβηξε μια καθετη γραμμη πανω στη σελιδα κ σχεδιασε απο τη μια πλευρα, το ενα κατω απο το αλλο, 24 συμμετρικα κουτακια. μετα αρπαξε το πρωτο πανερι, το πεταξε στην πιστα, κ αφου συμβουλευτηκε το ρολοϊ του, διεγραψε το πρωτο κουτακι κ διπλα του σημειωσε την ακριβη ωρα. υστερα αδειασε το ποτηρι του, το ξαναγεμισε κ αφου αφησε να περασει κανενα πενταλεπτο περιπου, πεταξε το δευτερο πανερι, διεγραψε το δευτερο κουτακι κ φυσικα κατεγραψε ξανα την ωρα στο φυλλο αγωνα. η διαδικασια αυτη συνεχιστηκε, μεχρι που στερεψε το οινοπνευμα στη φιαλη κ η ορχηστρα ειχε πια αρχισει να παιζει τραγουδια αποδεσμευσης για να διωξει οσο πιο ευγενικα μπορουσε τους πελατες. η παρεα του φιλου ζητησε το λογαριασμο, ενω καποιοι ειχαν ηδη σηκωθει κ εψαχναν να βρουν την εξοδο. ο φιλος, ομως, δεν μπορουσε με τιποτα να χωνεψει ολο αυτο το πραγμα που συνεβαινε τοσην ωρα διπλα του. ετσι, πηρε το θαρρος, πλησιασε κ αλλο τον στατιστικολογο της βραδιας, τον σκουντηξε, κ δειχνοντας του το χαρτι επανω στο τραπεζι, τον ρωτησε: "συγγνωμη, φιλε.. εσυ. δηλαδη, ετσι διασκεδαζεις;"
"γιατι; υπαρχει προβλημα;" του απαντησε καπως αγριεμενα ο αλλος. "οχι, κανενα.. αλλα να.." ξεκινησε να απολογειται ο φιλος. "με τα λεφτα μου ο,τι γουσταρω κανω", συνεχισε ο αλλος τις αγριαδες. "ναι, ρε συ ανθρωπε, δεν σε κατηγορω", συνεχισε την απολογια του κ ο φιλος, "απλως θελω να μαθω.. περνας καλα; σου αρεσει αυτο που κανεις;" "οχι", ο αλλος του απαντησε ουρλιαζοντας σχεδον για να υπερκαλυψει τη μουσικη των κλαμπατσιμπανων, "αλλα σημερα μολις εμαθα πως πεθαινω κ ειπα να κανω κατι μηπως κ συνηθισω σιγα σιγα αυτην τη γαμημενη την αντιστροφη τη μετρηση"

qui vive

φευγεις;

παω στο αμαξι να παρω κατι που εχω ξεχασει. ανοιγω το πορτμπαγκαζ κ ψαχνω να το βρω. σταματαει διπλα μου με αλαρμ αλλο αμαξι. "συγγνωμη, φευγετε;" "οχι, δυστυχως". συνεχιζω να ψαχουλευω. σηκωνω κατι κουτες, τις ακουμπαω στο πεζοδρομιο κ κοιταζω απο κατω. τιποτα. δευτερο αυτοκινητο με αλαρμ στο πλαϊ μου. "συγγνωμη, φιλε.. φευγεις;" "οχι, οχι.. κατι ψαχνω." συνεχιζω την αναζητηση. βρισκω εναν σακο. τον ανοιγω. μαγιο, πετσετα θαλασσης, μισοδιαβασμενο βιβλιο. θυμαμαι πως το καλοκαιρι φετος τελειωσε λιγο αποτομα. ενας τριτος οδηγος σταματαει διπλα μου κ με ρωταει: "φευγετε;" "ενταξει, με πεισατε", του απαντω, "φευγω"

οι εκδρομεις

καθε φορα που εχω πολυ πρωινο ξυπνημα, αγχωνομαι τοσο στην προσπαθεια μου να με πεισω να πεσω απο νωρις για υπνο κ προκαλω στον εαυτο μου τετοια υπερδιεγερση, που οχι μοναχα δεν μπορω να κοιμηθω στην ωρα μου, αλλα αγχωνομαι ακομα περισσοτερο, μηπως, υστερα απο την ολονυχτια παλη με τα σεντονια, με παρει ο υπνος τελικα τα ξημερωματα κ δεν ακουσω καν το ξυπνητηρι. ετσι, καθε φορα που εχω πολυ πρωινο ξυπνημα -για αγρια χαραματα μιλαμε τωρα- το πιο πιθανο ειναι να μεινω αγρυπνος ως το πρωι κ αρα να σερνομαι μετα ολη τη μερα.
για να καταπολεμησω αυτο το -πιο σοβαρο απο οσο ακουγεται- προβληματακι, μου εχουν προτεινει κατα καιρους διαφορα τεχνασματα.
ενα απο αυτα ειναι των "τεχνητων χασμουρητων", που μου το ειχε εισηγηθει ενας παλιος συγκατοικος. εκεινος, οταν επρεπε να σηκωθει πολυ νωρις, αρχιζε, απο το απογευμα σχεδον της προηγουμενης μερας, να μπαινει σε μια διαδικασια αυθυποβολης, παριστανοντας τον νυσταγμενο, κ σκουντουφλωντας με τον πιο γελοιο τροπο μεσα στις παντοφλες του, εκανε στα ψεματα πως χασμουριεται πιστευοντας πως ετσι θα προκαλεσει εγκαιρως στον εαυτο του νυστα - ελεγε, μαλιστα, οτι το ιδιο κολπο πιανει κ στο ξεβουλωμα των αυτιων μετα την προσγειωση.
ενα αλλο κολπο, αρκετα πιο ανθυγιεινο, ειναι αυτο της "προγραμματισμενης μεθης", το οποιο εφαρμοζε πιστα ενας παλιος συμφοιτητης πριν απο καθε πρωινη εξεταση μαθηματος. επινε τα κερατα του αποβραδυς, μεχρι που ξεραινοτανε στον υπνο με το μπουκαλι αγκαλια κ το πρωι τον ξυπνουσε, παντα, οπως ισχυριζοταν, την καταλληλη στιγμη, η διψα του. οι προφανεις παρενεργειες, βεβαια, της αφυδατωσης τον συνοδευαν σε ολοκληρη την εξεταστικη περιοδο, κ τα δεκαξι χρονια που του πηρε συνολικα μεχρι να αποφοιτησει.
το καλυτερο, παντως, σχετικο τεχνασμα, που εχω μεχρι στιγμης ακουσει, ειναι αυτο της "φανταστικης εκδρομης". ενας επισης παλιος φιλος ειχε διαπιστωσει απο μικρος οτι ενω δυσκολευοταν αφανταστα να αφησει το κρεβατι του για να παει στο σχολειο, οποτε επροκειτο να πανε ημερησια εκδρομη, κοιμοταν σαν πουλακι κ το πρωι σηκωνοταν μονος του αξημερωτα, πολυ πριν τους γονεις τους. ετσι ακομα κ τωρα, σαραντα κ χρονων ανθρωπος, καθε φορα που πρεπει να ξυπνησει πολυ νωρις, ξαπλωνει στο κρεβατι κ αποκοιμιεται μονολογωντας το ιδιο παντα μυστικιστικο νανουρισμα: "αυριο θα παμε εκδρομη, αυριο θα παμε εκδρομη.."
κ τελος παντων, τοσο ωραια μερα σημερα, αληθεια τι κανουμε εδω; γιατι δεν παει καποιος, επιτελους, ως το γραφειο των καθηγητων για να ζητησει ημερησια;