per ringraziare

 

μαργίτσα

Με τη άλλη μου γιαγιά ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. Θα έλεγα μάλιστα ότι δεν την πολυσυμπαθούσα, ίσως γιατί η παρουσία της μου δημιουργούσε πάντα ένα αίσθημα θανατηφόρας πλήξης. Συγκρινόμενη με τη γιαγιά Αγγελική, που υπήρξε η σούπερ σταρ της οικογένειάς μας, έμοιαζε η καημένη τόσο αδιάφορη που τα τελευταία χρόνια της ζωής της είχα σχεδόν ξεχάσει πως υπάρχει. Γενικά, από όσο ήταν ζωντανή ελάχιστα έχω να θυμάμαι. Ίσως θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια φορά που είχαμε πάει με το σχολείο εκδρομή στο χωριό για να επισκεφτούμε το μουσείο του Θεόφιλου και αυτή με κάποιον τρόπο μυστηριώδη με μυρίστηκε και ήρθε να με φιλέψει αυγά από τις κότες της και φρέσκα κουλουράκια. Εγώ ντρεπόμουν, εννοείται, τους συμμαθητές μου που με κοιτούσαν να με ταΐζει και γελούσανε, αλλά δεν μου ήτανε και εύκολο να αρνηθώ την περιποίησή της. Χρόνια μετά τον θάνατό της διάβασα τυχαία σε μία εφημερίδα για ένα επεισόδιο που συνέβη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Έκπληκτος είδα το όνομά της ανάμεσα σε άλλα νέων της τότε εποχής, που συμμετείχαν σε μια πράξη ηρωικά ακατανόητη και τότε μόνο άρχισα να υποψιάζομαι ότι η γυναίκα αυτή έκρυβε διάφορα παράδοξα και μυστικά πίσω από την κραυγαλέα ασημαντότητά της. Από την άλλη, ποιος ξέρει, μπορεί όλοι μας λίγο-πολύ να έλκουμε την καταγωγή μας από κάτι τέτοιες ταπεινές υποσημειώσεις της μεγάλης ιστορίας.