sometime to punish

 

μεθαύριο

Αν μπορούσα να ταξιδέψω στο μέλλον, νομίζω πως δεν θα πήγαινα πολύ μακριά. Το πολύ δυο μέρες μετά από το σήμερα, κι αυτό για τη χαρά του χρονοταξιδιού. Όχι για να επιβεβαιώσω ή να διαψεύσω κάτι. Παλιότερα, που ήμουν πολύ πιο αφελής, προσπαθούσα να μαντέψω το πώς θα είναι το μέλλον μετά τον θάνατό μου και άλλοτε στεναχωριόμουν για εκείνα που θα έχανα άλλοτε πάλι έφτανα στο σημείο να λυπάμαι με την προοπτική του χωρίς εμένα κόσμου. Τώρα που επιτέλους, ας πούμε, κάπως ενηλικιώθηκα, το μόνο που με νοιάζει είναι ο βραχύς αντίκτυπος των τρεχουσών πράξεων και παραλήψεών μου. Θέλω να πω, αν είναι να προκαλέσει κάποια πολεμική ανάφλεξη μια σοκολάτα που θα φάω μόλις ξυπνήσω ή ένας βραδινός περίπατος καλύτερα νομίζω να το ξέρω. Γενικά, πάντως, θα έλεγα ότι δεν βιάζομαι. Έτσι κι αλλιώς, θέλω δεν θέλω, ταξιδεύω προς το μέλλον. Απλά πηγαίνω λίγο αργά. Έχω υπολογίσει ότι χρειάζομαι περίπου 86.400 δευτερόλεπτα για να καταφέρω να διανύσω μία μέρα.