τόλκιν

Ταξιδεύω με το Κτελ. Βόλος-Αθήνα με το πρωινό δρομολόγιο. Ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμα. Ο δρόμος ακόμα τρίζει τα δόντια του. Το λεωφορείο μισογεμάτο. Οι περισσότεροι επιβάτες κοιμούνται. Τα όνειρά τους, άλλα αθώα και άλλα σιχαμένα, ακουμπούν το ένα πάνω στο άλλο. Ο οδηγός κοιτάζει μπροστά και σκέφτεται κάποιο παλιό έγκλημα που είχε διαπράξει πολύ πριν γίνει οδηγός. Διάλεξε αυτό το επάγγελμα με την ελπίδα τα χιλιόμετρα να του καθαρίσουνε, αν όχι την ψυχή, τουλάχιστον τη μνήμη του. Εγώ είχα να μπω στο Κτελ από πριν τις καραντίνες. Μέχρι και τις αρχές του ’20 ουσιαστικά ζούσα στην Εθνική Οδό. Το λεωφορείο μπαίνει σε ένα τούνελ. Το σήμα χάνεται. Όταν θα ξαναβγεί έξω στο φως, ο κόσμος θα έχει αλλάξει. Σε δύο ώρες φτάνουμε. Ο επιβάτης που κάθεται μπροστά μου ονειρεύεται άλλους προορισμούς. Μέσα στον ύπνο του τον ακούω να τους συλλαβίζει. Κανείς δεν νοιάστηκε ποτέ τι κάνω μέσα στον δικό μου ύπνο. Οι Τρεις Γέφυρες θα μπορούσαν να είναι ένα τοπωνύμιο στον κόσμο του Τόλκιν.

σβηνω

μια ιστορια 

για το τελευταιο μου

τσιγαρο, σβηνω

κριμα και ειχα

για αυτον τον αιωνα

αλλα σχεδια

δεν εχει γιατι,

καπως πρεπει η πλοκη

να προχωρησει

τα ονειρα μου

οταν εγω ξενυχτω

ποιος να τα βλεπει;

ημουν ο μονος

που δεν γελουσα, βαρια

η μοναξια μου

αλλο μεγεθος,

αλλη γραμματοσειρα

- τα ιδια λαθη