αυτα που δεν γραφουν τα βιβλια

στους λειψους, για να τριτωσει. "πώς ειναι ο χειμωνας εδω;" δεν μπορεσα ποτε να καταλαβω αν οι νησιωτες ενοχλουνται απο την ερωτηση αυτη ή χαιρονται για το ενδιαφερον που τους δειχνουνε οι ξενοι. πισω απο τις απαντησεις τους μπορει κανεις ευκολα να διαβασει μια ολοκληρη γκαμα αντιδρασεων που ξεκιναει απο το "σαλτα κ γαμησου" κ φτανει ως το "κατσε να πιουμε μια ρακη κ θα σου πω την ιστορια της ζωης μου". μια μερα πριν φυγω, παντως, γνωρισα την πιο ενδιαφερουσα μορφη του νησιου, τον ιδιοκτητη του παλιοτερου ουζερι - κ του μονου που μενει ανοιχτο οταν φευγουν οι τουριστες. αυτος, με αφορμη την ερωτηση μου εκανε ενα εντυπωσιακοτατο αλμα τριπλουν στον χρονο, κ ξεκινωντας απο το τσουναμι που τους επνιξε οταν ηταν παιδακι, περασε στην επιστρατευση του 74 κ κατεληξε στο χταποδακι που ξεχασε να σερβιρει στον γιωτοπουλο μια νυχτα πριν τον πιασουν. μου εκανε εντυπωση που καθε επιμερους επεισοδιο της αφηγησης του το εκλεινε με την αινιγματικη φραση "αυτα δεν τα γραφουν τα βιβλια". οταν του επισημανα οτι ειχε βγει εκτος θεματος, αφου κ τα τρια γεγονοτα στα οποια αναφερθηκε συνεβησαν κατακαλοκαιρο, αυτος καπως σαν να μελαγχολησε. το χειμωνα εδω απλως υπαρχουμε, μου ειπε. κ ναι, οντως, για το φαινομενο αυτο, της υπαρξης, σπανιως γραφουνε κατι τα βιβλια

η χαρα κ ο χαρος

στους λειψους ξανα. "πώς σας φανηκε το φαγητο", με ρωταει ο σερβιτορος. "μια χαρα", του απαντω κ βλεποντας τον να απογοητευεται σπευδω να διευκρινησω: "τελειο, εκπληκτικο, το ορκιζομαι.. μεχρι να φυγω απο το νησι, εδω θα τρωω καθε μερα". ειλικρινα, δεν ξερω γιατι παρεξηγιουνται οι ανθρωποι οταν ακουν τη συγκεκριμενη εκφραση. για μενα το "μια χαρα" παντα λειτουργουσε ως υπερθετικος βαθμος του καλα ή του ωραια. κατι, ας πουμε, σαν ενα πιο κοσμιο "γαματο". ισως επειδη αντι για τη "χαρα" στεκονται σε αυτο το "μια" που προηγειται κ εκλαμβανοντας το ως αριθμητικο αναρωτιουνται: "γιατι μονο μια χαρα; γιατι οχι δυο ή δεκα ή χιλιαδες;". στο μεταξυ, στον δρομο για τη χοχλακουρα, την πιο γνωστη παραλια του νησιου υπαρχει ενα εκκλησακι του 17ου αιωνα, που φερει το δυσοιωνο ονομα "η παναγια του χαρου". το ονομα αυτο λεγεται οτι οφειλεται σε μια εικονα που βρεθηκε εδω κ οπου εικονιζεται η θεοτοκος να κραταει στην αγκαλια της τον εσταυρωμενο ιησου αντι για το θειο βρεφος οπως συμβαινει συνηθως. σημερα που το επισκεφτηκα θυμηθηκα το καλοκαιρι του '24 οπου ειχα δει στο βυζαντινο μουσειο στην αθηνα εναν πινακα του παυλου σαμιου που εφερε τον τιτλο "η παναγια της χαρας" (τον βαζω στα σχολια), οπου για πρωτη φορα μαλλον βλεπουμε παναγια κ χριστο να παιζουν κ να διασκεδαζουν, περιπου οπως θα εκαναν μια μανα με το παιδι της. δεν ξερω αν θα μπορουσε απο καποιους να θεωρηθει βλασφημος αυτος ο πινακας κ δεν με ενδιαφερει κιολας. εγω, παντως, τον βρηκα μια χαρα. κ ενδεχομενως στην περιπτωση αυτη το "μια" να ειναι οντως αριθμητικο, αφου την εννοια της χαρας ως θεμα κ ως ζητουμενο δεν την εχω ξανασυναντησει σε εικονες θρησκευτικου περιεχομενου. αν ξαναπαω στην ιδια ταβερνα αποψε, μπορει να μοιραστω τη σκεψη αυτη με τον σερβιτορο. κ οποιον παρει ο χαρος

no rules

 

στους ανθρωποφαγους

στους λειψους. σε μια γωνια στο λιμανι ειναι ενας ηλικιωμενος κυριος που πουλαει σφουγγαρια. μεχρι τα πενηντα του βουτουσε, λεει, κ εβγαζε. εβδομηντα μετρα κατω απο την επιφανεια. μετα του ειπανε σταματα τα παιδια του, εστησε παγκο κ αρχισε να τα πουλαει. εχει χασει κ δυο αδερφια στον βυθο. τον εναν στους ανθρωποφαγους. υπαρχουν νησια με αυτο το ονομα. στο αιγαιο λεμε τωρα. μια μερα περασε απο το νησι η ταδε η σελεμπριτι. ξερεις, εκεινη η ψηλη. του ζητησε να βγει μαζι του μια φωτογραφια. δεν ηξερε ποια ηταν. την εμαθε μετα που τον ειδαν στα ιντερνετ τα εγγονια του κ αρχισαν να τον πειραζουν. πιανω ενα στην τυχη. ποσο εχει αυτο τον ρωταω. μου λεει δεκαπεντε ευρω. πολλα μου φανηκαν. απο την αλλη στα πενηνταενα μου εγω βουταω μοναχα το ψωμι μου στη σαλατα