how to levitate

 

fool to cry

 

μέχρι δακρύων

καμιά φορά, όταν συναντιέμαι με τους παλιούς συμμαθητές και αρχίζουμε τις ιστορίες, συνειδητοποιώ πόσο τυχεροί είναι αυτοί οι άνθρωποι, όχι γιατί είχαν το προνόμιο να συνδεθούν μαζί μου, κατά τη διάρκεια μιας τόσο κρίσιμης και ανελέητα μακράς για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους περιόδου, αλλά επειδή λίγο-πολύ όλοι τους έφτασαν τότε τόσο κοντά στον θάνατο, επειδή παραλίγο τότε να τους σκοτώσω όλους, όχι σε κάποια μαζική σφαγή, από αυτές που διαφημίζουν στα δελτία των ειδήσεων, αλλά σε μικρά μεμονωμένα και επαναλαμβανόμενα περιστατικά, που τώρα τα αφηγούμαστε και γελάμε μέχρι δακρύων. τελικά βρίθει φρικαλεοτήτων η ιστορία της φιλίας

chase them into woods

 

ενα κ ενα

"με ή χωρις", ρωταει ο σερβιτορος. "ενα κ ενα", του απαντω. αυτος με κοιτάζει καπως με απορια. "περιμενω παρεα", του εξηγω, αν κ νομιζω πως ειναι αυτονοητο. ο σερβιτορος χαμογελαει σαν να λεει "ναι, καλα" κ χανεται στα ενδοτερα. δεν τον παρεξηγω. εχει κ τοση ζεστη.

για να περασει η ωρα, αναβω τσιγαρο κ αρχιζω να να παρακολουθω τη συζητηση στο διπλανο τραπεζι. εκει ειναι τρεις. ο ενας καπως σαν να ρητορευει. οι αλλοι δυο τον ακουν κ κουνανε τα κεφαλια τους στοχαστικα. καποια στιγμη τους λεει: "ξερετε, ρε, ποιο ειναι το προβλημα;" "ποιο;" τον ρωτανε οι αλλοι. "νομιζουμε πως ειμαστε σταγονες στον ωκεανο, αλλα στην πραγματικοτητα ειμαστε ωκεανοι μεσα σε μια σταγονα". το ακροατηριο του καπως σαν να σκαλωνει. ο ενας φιλος αναστεναζει κ αδειαζει το ποτηρι του. ο αλλος τον ρωταει πού το διαβασε αυτο, γιατι δικο του δεν παιζει μαλλον να ειναι. "δεν ξερω.. πού να θυμαμαι.. καπου..", τους απανταει αυτος κ κοιταζοντας προς τα μεσα υψωνει το δαχτυλο κ σχηματιζει ενα κυκλο στον αερα, πραγμα που μεταφραζεται στην εντολη "αλλη μια γυρα, ό,τι πινουμε".

στο μεταξυ, εγω εχω ηδη πληκτρολογησει την επιμαχη φραση κ στην οθονη του κινητου διαβαζω οτι προκειται για στιχο του τζελαλαντιν αλ ρουμι, περση ποιητη του 13ου αιωνα. τι ειναι αυτα, αγανακτω. παλιοτερα στα τσιπουραδικα ακουγες κουβεντες για ερωτες κ μπαλα. αν ηθελα φιλοσοφια κ ποιηση, θα πηγαινα να τα πιω σε καμια βιβλιοθηκη.

τοτε μου σκαει ενα μηνυμα. "θα αργησω", λεει, "λιγο". ερχεται κ ο σερβιτορος κ μου ακουμπα το ενα κ ενα μου επανω στο τραπεζι. "θα αργησει λιγο, λεει", τον ενημερωνω ως να οφειλα. αυτος χαμογελαει ξανα. το χαμογελο του αυτη τη φορα μεταφραζεται ως "το ηξερα".

σοφοι ανθρωποι οι σερβιτοροι στα τσιπουραδικα. κ ο αλ ρουμι, βαζω στοιχημα, απο σερβιτορος πρεπει να ξεκινησε. ναι, σιγουρα εκει στο ικονιο ή στη δαμασκο που σπουδαζε, θα κουβαλουσε δισκο κ αυτος τα μεσημερια, θα μαντευε τις σκεψεις των πελατων που ματαια περιμεναν να ερθει η παρεα τους κ θα συνελεγε μεθυσμενους ωκεανους μεσα στη διψασμενη του σταγονα.

σε καθε περιπτωση, φαινεται οτι ο φιλος απο το διπλανο τραπεζι επεσε μεσα τελικα. μαλλον ειναι υδραυλικο το προβλημα του κοσμου

η δασκαλου του πιανου

ενας φιλος ψαχνει εδω κ καιρο να αγορασει σπιτι. μετα απο αρκετες αποτυχημενες προσπαθειες καταφερνει να βρει ενα που του αρεσει, αλλα δισταζει να προχωρησει καθως προβληματιζεται για την εξαιρετικα χαμηλη τιμη του - περιπου στο μισο απο ο,τι παιζει αυτη τη στιγμη στην πιατσα. μοιραζεται μαζι μου τις ανησυχιες του κ εγω του λεω οτι δεν παει καλα. το σπιτι αυτο ειναι οντως ευκαιρια. ο φιλος, ομως, επιμενει. κ αν κρυβεται καποια παγιδα και βρεθει απο το πουθενα μπλεγμενος; στο μεταξυ, εχει ηδη συμβουλευτει δικηγορους κ μηχανικους κ ολοι τον διαβεβαιωνουν οτι δεν υπαρχουν ουτε προσημειωσεις ουτε κακοτεχνιες. με τα πολλα, με πειθει να το ψαξω κ εγω, καθως ο πωλητης ειναι παλιος γνωστος μου. οποτε παω, τον βρισκω κ τον ρωταω, προσποιουμενος μαλιστα οτι ενδιαφερομαι προσωπικα. αυτος στην αρχη ζοριζεται, αλλα χαριν της παλιας μας γνωριμιας αποφασιζει να με ενημερωσει οτι το σπιτι ειναι λιγακι στοιχειωμενο. για την ακριβεια το εχει στοιχειωσει το φαντασμα της τελευταιας ενοικου του, μιας δασκαλας πιανου που πεθανε εκει μονη κ αβοηθητη κ τα βραδια οι γειτονες την ακουν να παιζει το μουσικο θεμα απο την αθλητικη κυριακη. εντρομος, αν οχι κ φρικαρισμενος, τρεχω να τα πω στον φιλο μου. αυτος, παραδοξως, καπως του καθεται καλα αυτη η πληροφορια κ αφου ξεφυσαει ανακουφισμενος, αρχιζει να τριβει τα χερια του. οχι, ρε συ, του λεω. δεν αξιζει να κανεις τετοια επενδυση, αμα ειναι να δωσεις αλλα τοσα σε εξορκισμους κ ευχελαια. μα δεν το θελω για να το κατοικησω εγω ο ιδιος. μου απαντα. θα το κανω μπι εν μπι κ θα πουλαω το φαντασμα σαν κονστεπτ. κ καπως ετσι επιβεβαιωθηκε η υποψια μου για τη μεταφυσικη διασταση που εχει παρει τελευταια η κριση στην αγορα των ακινητων

first person

 

foretaste

 

no et pots fiar

 

or a waking dream