υμηττος

τρεχω για να προλαβω το μετρο. το χανω για λιγο. για την ακριβεια βλεπω τις πορτες να κλεινουνε στα μουτρα μου κ τους επιβατες που ειναι μεσα στο βαγονι να με κοιταζουν σαν να το απολαμβανουν. ενω ο συρμος απομακρυνεται προλαβαινω κ διακρινω αναμεσα τους δυο παλιους μου ερωτες κ εναν σεσημασμενο εγκληματια, δραπετη πια των φυλακων, που δεκαπεντε χρονια πριν ειχα αθελα μου βοηθησει τις αρχες να τον συλλαβουν. αγιο ειχα, σκεφτομαι. μετα σηκωνω το βλεμμα μου στον πινακα κ βλεπω οτι το επομενο ειναι σε 12 λεπτα. "τι 12 λεπτα, ρε μαλακες;" αναρωτιεμαι λιγο πιο φωναχτα απο οσο θα επρεπε. διπλα μου ενας τυπος με κοιταζει κ μου χαμογελαει καπως πικρα. "τι ειναι, ρε", του λεω. "ενα καλο πραγμα υπηρχε σε αυτην την πολη κ παει χαλασε κ αυτο", μου απανταει. "το μετρο εννοεις, ε;" τον ρωτω. "όχι", μου λεει. "το χρωμα που παιρνει ο υμηττος οταν δυει ο ηλιος".

constantly updated