ο παππούς γιάννης

Τον πατέρα του πατέρα μου, από τον οποίο πήρα και το όνομά μου, τον θυμάμαι ελάχιστα. Πέθανε όταν ήμουν 8 ετών και οι περισσότερες αναμνήσεις που έχω από αυτόν είναι μάλλον προϊόντα των αφηγήσεων των άλλων. Μες στο μυαλό μου τον έχω κάπως σαν έναν μεθυσμένο γίγαντα που γελούσε δυνατά και μιλούσε με βρισιές ακόμα και στις πιο τρυφερές στιγμές του. Εμένα μάλλον μου είχε αδυναμία -ήμουν και ο πρώτος εγγονός του, άλλωστε- αλλά δεν παρέλειπε να μου βάζει τις φωνές κάθε φορά που σάλιωνα το δάχτυλο για να μαζέψω το σουσάμι από τις λαμαρίνες με τα κουλούρια στον φούρνο που είχε στο χωριό, κάτω από το σπίτι του. Μια μέρα που είχαμε πάει με τους γονείς μου να τον επισκεφτούμε με φώναξε μέσα σε μια σκοτεινή αποθήκη για να δείξει κάτι. Είχε πιάσει μια νυχτερίδα και την κρατούσε από τα φτερά, ενώ αυτή τσίριζε και πάλευε να ελευθερωθεί. Δεν ξέρω αν το έκανε για να με τρομάξει ή για να με μυήσει σε έναν άλλο κόσμο πιο σκιερό και πιο αθέατο. Το σίγουρο είναι ότι κάπως έτσι κατάφερε να ταυτιστεί για πάντα μες στο μυαλό μου με αυτήν την αποτρόπαιη και σαγηνευτική εικόνα. Λίγους μήνες μετά, ένα πρωί, με ξύπνησε ο πατέρας μου δακρυσμένος για να μου πει ότι ο παππούς έφυγε. Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι να θρήνησα. Χρόνια μετά, έμαθα από έναν θείο μου ότι το τελευταίο βράδυ του στο νοσοκομείο ζητούσε μέσα στο παραλήρημά του από τη γιαγιά Μαρία να κάνουνε για τελευταία φορά έρωτα. Για κάποιον λόγο ακόμα τον φαντάζομαι να ξεψυχάει ζωή βρίζοντας και γελώντας δυνατά και να χάνεται μέσα σε ένα σμήνος νυχτερίδες.

and still does

 

1974-1978

Αν είχα τη δυνατότητα να πάω πίσω στον χρόνο, θα επέλεγα χωρίς δισταγμό να επισκεφτώ την άνοιξη του 1974 και θα παρέμενα ως χρονοταξιδιώτης περίπου μέχρι τον Αύγουστο του 1978. Αυτό σημαίνει ότι το ταξίδι μου θα ξεκινούσε έναν χρόνο πριν τη γέννησή μου και θα ολοκληρωνόταν την περίοδο όπου νομίζω πως η μνήμη μου άρχισε να καταγράφει επισήμως όλα όσα συνέβαιναν τριγύρω μου. Αν είχα μία χρονομηχανή και ήξερα πώς να την κουμαντάρω, θα πήγαινα πίσω, στο απώτερό μου παρελθόν και θα εξερευνούσα τα μυστήρια της ύπαρξής μου. Επίσης, εάν υπέκυπτα στον πειρασμό και ερχόμουνα σε επαφή με τον μωρό εαυτό μου, θα του εκμυστηρευόμουν πόσο ελάχιστα ξεχωριστός και πόσο εξωφρενικά συνηθισμένος είναι, μπας και γινόταν στο δικό του μέλλον ένας πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος.