ο,τι σου κατεβαινει

νυχτα, στην εθνικη οδο, δημιουργηθηκε ο κοσμος

βασιζομαι στην καλοσυνη του ανοιχτου παραθυρου

ψαχνοντας να βρω σκια, βρεθηκα με την πλατη στον τοιχο

το κολπο ειναι να ανεβαζεις ο,τι σου κατεβαινει

θα αρχισω να καπνιζω στα κρυφα κ θα μεθω ερημην μου

η νυχτα μού προτεινε ισοπαλια - την απερριψα

πολιτισμενα

ενας τυπος περπαταει στον δρομο παρεα με το σκυλι του. λιγο παρακατω απο το σπιτι του συναντα εναν φιλο που επισης εχει βγαλει το σκυλι του βολτα. οι δυο φιλοι χαιρονται που επεσε ο ενας πανω στον αλλον, κοντοστεκονται κ αρχιζουν να λενε τα νεα τους. τα σκυλια, απο την αλλη, δεν χαιρονται κ τοσο. οποτε, οσο τα αφεντικα τους ανταλλασσουνε ευχες για τον καινουριο χρονο κ αφηγουνται το πώς περασαν στις γιορτες, εκεινα αρχιζουν να γρυλιζουν κ να δειχνουνε τα δοντια τους. οι δυο τυποι δεν δινουν κ τοσο σημασια κ περιοριζονται μονο στο να λενε πού κ πού "ηρεμα, ρε, ηρεμα" κ καπως να χασκογελανε, περηφανοι που ο πολιτισμος εχει φροντισει να κρυψει τα δικα τους ζωωδη ενστικτα κατω απο το χαλακι. καποια στιγμη, τα δυο τετραποδα βαριουνται τις αγριαδες κ αποφασιζουν να ανοιξουν τη δικη τους πολιτισμενη συζητηση. "τι εγινε, ρε", λεει το ενα, "ξεστολισαν οι δικοι σου ή ακομα;" "πλακα μου κανεις", το αλλο απαντα, "αμα δεν μπει το τριωδιο εμεις δεν σβηνουμε φωτακια". "ε, τι να κανεις", ξαναλεει το πρωτο, "καπως πρεπει να παλεψουν κ αυτοι οι καημενοι τη μιζερια τους, τουλαχιστον μεχρι να ερθει η ανοιξη". "αχ, η ανοιξη", κανει για πλακα πως μελαγχολει το αλλο κ υστερα κ τα δυο σκανε ταυτοχρονα στα γελια. τα αφεντικα τους σταματανε να μιλουν κ ενοχλημενα τα κοιταζουν. δεν ξερουν ακριβως τι, αλλα σαν κατι να τους ενοχλει σε αυτην τη συμφιλιωση. μετα κοιταζονται μεταξυ τους, κ αφου καπως σαν να συννενοουνται σιωπηλα, ξαναγυρνανε στα σκυλια κ τους φωναζουν: "αγρια, ρε, αγρια"

ειπα οσο αντεξει

πεταξα μεχρι το διαστημα, γυρισα με τα ποδια

δεν με αφηνει να δω καθαρα η μεσα συννεφια μου

η πολη κοιμαται, ο δρομος παραμιλα στον υπνο του

ειπα να φτιαξω κατι ομορφο, ειπα οσο αντεξει

οχι ο φοβος του θανατου, αλλα της μετριας ζωης

πού θα μου παει, πλανα σκεψη του δρομου - θα σε θυμηθω

out of my head

 

ξενες λεξεις

καποιοι μαλωνουνε στη γειτονια. ακουω τις φωνες τους. ανοιγω το παραθυρο κ αν κ οι φωνες γινονται λιγακι πιο συγκεκριμενες, απο οσα λενε δεν καταλαβαινω τιποτα. σκυβω κ βλεπω μια γυναικα μπροστα στην εισοδο της διπλανης πολυκατοικιας να βριζει σε μια γλωσσα αδιανοητα αγνωστη κοιταζοντας ψηλα προς τα μπαλκονια. ακολουθω το βλεμμα της κ βλεπω, σε ενα μπαλκονι διπλα, εναν αντρα να της απαντα αναλογα, με μια βια τοσο ακατασχετη που ειναι σαν να πεταει λεξεις πανω στο κεφαλι της. ωστοσο, αν κ το σκηνικο εχει αποκτησει εικονα, το ερωτημα παραμενει: τι γλωσσα μιλανε αυτοι οι δυο; το ιδιο προβλημα ακριβως φαινεται πως εχουν κ αλλοι γειτονες, εξισου αδιακριτοι με μενα, που εχουν βγει εξω κ τους παρακολουθουν, με φιλαθλο ενδιαφερον. ειχα διαβασει καπου πως οπου και να ζεις, σε οποιο περιβαλλον κ αν εχεις επιλεξει ή αναγκαστει να φτιαξεις τη ζωη σου, οταν θυμωνεις κ οργιζεσαι, επιστρεφεις παντα στη μητρικη σου γλωσσα. μα τη γλωσσα αυτων των δυο ανθρωπων ειμαι σιγουρος πως ουτε οι ιδιες οι μαναδες τους δεν θα μπορουσαν τωρα να την καταλαβουν. ισως, σκεφτομαι, να μην ειναι μια γλωσσα αληθινη, αλλα να την εχουνε επινοησει, σε αλλες στιγμες πιο ευτυχισμενες της ζωης τους για να επικοινωνουνε στα κρυφα κ να λενε πραγματα τρυφερα, ερωτικα, ενδεχομενως βρωμικα, χωρις οι αλλοι -εμεις, οι ξενοι δηλαδη- να τους καταλαβαινουν. ή ισως κ να εχουν υιοθετησει μια γλωσσα κατασκευασμενη, των κλινγκον ασπουμε ή των ξωτικων της μεσης γης, κ μαζι με την οργη τους τωρα να προσπαθουν να επιδειξουνε στη γειτονια κ την πολυσχιδη τους ευρυμαθεια. σε καθε περιπτωση, τα οποια παλια ομορφα συναισθηματα φαινεται πως εχουν σβηστει απο καιρο κ εχουν απομεινει μοναχα οι λεξεις να ανεβοκατεβαινουν πια απο τον τριτο στο ισογειο. καποια στιγμη, λιγο πριν κλεισω το παραθυρο, πιανω μια λεξη επιτελους, την οποια μαλιστα την ακουω εις διπλουν: μια απο αυτον του μπαλκονιου κ μια απο αυτην του δρομου. η λεξη ειναι αθηνα. χωρις να ειμαι απολυτως σιγουρος, μαντευω πως αυτη του ειπε: "γυριζω ολη τη μερα στην αθηνα κ εχω διαρκως την αισθηση οτι βλεπω το προσωπο σου καπου" κ αυτος της απαντησε: "σε ολη την αθηνα, δωδεκα χρονια που ειμαστε εδω, δεν εχω δει γυναικα πιο ομορφη απο σενα". αλλα δεν ξερω, μπορει να εχω κανει λαθος. ετσι κ αλλιως δεν εχω, δυστυχως ή ευτυχως, στη διαθεση μου αλλα συμφραζομενα

βησιγοτθοι

μια παρεα τουριστων εχει σταματησει μπροστα στο περιπτερο της πλατειας κ το φωτογραφιζει, σαν να ειναι αξιοθεατο. ο περιπτερας, που δεν εχει ξυπνησει σημερα καλα κ δεν αισθανεται κ τοσο αξιοθεατος, τους κοιταζει στραβωμενος. οι ξενοι δεν πτοουνται. στη χωρα τους δεν υπαρχουνε περιπτερα κ τους τελευταιους στραβωμενους περιπτεραδες τους εξολοθρευσαν οι βησιγοτθοι. καποιοι στιγμη, ενας απο αυτους, ο πιο πολυταξιδεμενος, σκεφτεται οτι ισως πρεπει να ψωνισουνε κ κατι, για να ευχαριστησουν τον γραφικο ιθαγενη, που τοση ωρα τους υπεμενε σχετικα αταραχος, χωρις να τους πεταξει ουτε μια σοκοφρετα στο κεφαλι. οποτε, τον πλησιαζει κ αρχιζει να του ζηταει στα αγγλικα ενα πακετο καραμελες με γευση μεσοπολεμο. υστερα, ομως, βλεπει την εξισου στραβωμενη επιγραφη που λεει πως το καταστημα δεν δεχεται καρτες κ βερεσεδια, ζηταει συγγνωμη κ αποσυρει την παραγγελια του. οι τουριστες απομακρυνονται. ο περιπτερας, ανακουφισμενος καπως, κοιταζεται στο κενο, βλαστημαει λιγο κ στρωνει την ανυπαρκτη χωριστρα του. το περιπτερο χασκογελα, καθως φαντασιωνεται τον αρχαιολογο του 32ου αιωνα να το ανακαλυπτει, καθως θα ανασκαφτει την πλατεια και υστερα να ανακοινωνει πως μαλλον προκειται για ταφικο μνημειο του τοπικου στραβωμενου εις την αιωνιοτητα αρχοντα κι ολα τα διασωθεντα εμπορευματα.. τσιγαρα, ξυραφακια, χαρτομαντηλα, τα αναλογα κτερισματα του