καλες πραξεις

την κυριακη, εκει οπου περπατουσα, ειδα μια ηλικιωμενη κυρια να στεκεται διπλα σε εναν καδο σκουπιδιων κ να κοιταζει μεσα με απογνωση. οταν πλησιασα αρκετα, σαν να συνηλθε καπως. μου χαμογελασε, μου εδειξε τη σακουλα που κρατουσε κ μου ειπε: "μα τι χαζη που ειμαι.. αντι για τα σκουπιδια, πεταξα την τσαντα μου". προσφερθηκα για να τη βοηθησω, αλλα οσο παλευα να ανασυρω την τσαντα απο τον πατο του καδου οπου βρισκοταν, την ακουσα να λεει "αχ, λιγο πιο ψηλος να ησουν θα την εφτανες" κ οσο ναναι λιγακι εκνευριστηκα. οταν τα καταφερα τελικα, η κυρια με ευχαριστησε κ εφυγε, κρατωντας στο ενα χερι της την τσαντα κ στο αλλο τη σακουλα με τα σκουπιδια, που παιζει να επεστρεψαν στο σπιτι της

σημερα, με σταματησε καποιος στον δρομο κ μου ζητησε ενα ευρω που του ελειπε για να βγαλει εισιτηριο για το παρισι

το παρασημο

κατω στον δρομο περναει καποιος παιζοντας ακορντεον. η μελωδια γνωριμη, αν κ με τον τροπο που την αποδιδει την εχει κανει δικια του κ του δρομου. απο ψηλα ακουγεται μια φωνη ηλικιωμενη: "ε, εσυ.. μουσικε.. στασου λιγο". ο μουσικος κοντοστεκεται. μαζι του κοντοστεκεται κ το κομματι του. η γηραια κυρια στο απεναντι μπαλκονι κραταει στο χερι ενα πενταευρω. παιρνει ενα μανταλακι απο την απλωστρα της, το μαγκωνει για να μην το παρει ο αερας κ το πεταει στον δρομο. ο μουσικος σκυβει κ το μαζευει. βαζει το χαρτονομισμα στην τσεπη κ υστερα, καπως αμηχανος, δειχνει το μανταλακι στη γυναικα. "κρατα το", του φωναζει αυτη κ του χαμογελαει. αυτος βαζει το μανταλακι πανω στο στηθος, στο πουκαμισο κ αρχιζει να παιζει παλι. απο ψηλα το μανταλακι μοιαζει με παρασημο. απο απεναντι η γιαγια μοιαζει ερωτευμενη

ειναι κατι αποψε;

στη γειτονια οπου μενω υπαρχει ενα περιπτερο που παραμενει ανοιχτο ολο το εικοστετραωρο. διπλα στο περιπτερο βρισκεται μια σταση των αστικων λεωφορειων. αναμεσα στη σταση κ το περιπτερο ειναι ενα παγκακι. στο παγκακι αυτο καθεται ολα σχεδον τα βραδια ενας τυπος, πινει μπυρες κ συζηταει μονος του. καμια φορα του απανταει ο περιπτερας - συνηθως για να του βαλει τις φωνες, να μην ενοχλει με τον μονολογο του τους πελατες του. πιο σπανια πιανουν κουβεντα μαζι του καποιοι απο αυτους που περιμενουν το λεωφορειο, μαλλον για να περασουνε την ωρα τους.

χθες αργα μεσα στη νυχτα, που κατεβηκα να παρω κ εγω κατι για να πιω, τον πετυχα πρωτη φορα να ειναι σιωπηλος, πραγμα που μου εκανε εντυπωση. σχεδον θα ελεγα πως ανησυχησα. ρωτησα τον περιπτερα κ μου ειπε.

λιγη ωρα νωριτερα ειχανε, λεει, μαζευτει μπροστα στη σταση ενα σωρο κοριτσια, ντυμενα, στολισμενα, ετοιμα για τη βολτα του σαββατοβραδου. ο τυπος φανηκε να αναστατωνεται κ αρχισε να αναρωτιεται φωναχτα: "μα πού πανε ολες αυτες; τι γινεται αποψε;" ο περιπτερας τού επεσημανε πως ειναι σαββατο βραδυ, αλλα η εξηγηση αυτη του τυπου δεν του φανηκε αρκετη, οποτε αποφασισε να διαλευκανει μονος του το μυστηριο. ετσι, πλησιασε τα κοριτσια κ αρχισε να τα ρωταει: "μα πού πατε, ρε κοριτσια; τι γινεται; ειναι κατι αποψε;"

καποια απο τα κοριτσια -που να πουμε εδω πως δεν αποτελουσανε κοινη παρεα- γελασαν. καποια αλλα αδιαφορησαν. δυο ομως απο αυτα θεωρησαν σωστο να του απαντησουν: "παμε στο παρτυ μιας φιλης μας, που εχει τα γενεθλια της". ο περιπτερας ειδε τοτε τον τυπο να εκπλησσεται κ να μελαγχολει ταυτοχρονα, χωρις ομως να μπορει να πει με σιγουρια αν εφταιγε το περιεχομενο της απαντησης ή το ιδιο το γεγονος πως του εδωσαν καποια σημασια επιτελους. "σε παρτυ, ε; εγω δεν εχω παει ποτε σε παρτυ στη ζωη μου", τους ειπε κ γυρισε στη μπυρα του κ στο παγκακι του. τωρα, ομως, ηταν η σειρα των κοριτσιων να προβληματιστουνε. κοιταχτηκαν, καπως συνεννοηθηκαν μεταξυ τους συνωμοτικα κ υστερα γυρισαν προς τον τυπο κ του ειπανε: "ε, ελα μαζι μας τοτε".

η διηγηση του περιπτερα εδω διακοπηκε αποτομα, καθως δυο αλανια ηρθαν για να ψωνισουνε. καθως ο περιπτερας τούς εδινε τα ρεστα, ακουσα τον εναν να προσπαθει να πεισει τον αλλον πως πρεπει οπωσδηποτε να παει να ψηφισει στις εκλογες κ πως δεν πρεπει να αντιμετωπιζει τοσο χαλαρα το μελλον του. "ποιο μελλον, ρε; με δουλευεις;" του απαντησε ο αλλος, "το μελλον δεν υπαρχει". τα δυο αλανια εφυγαν κ εγω γυρισα στον περιπτερα γεματος αγωνια.

"κ αυτος τι εκανε; πηγε μαζι τους τελικα;"

"σιγα μην πηγαινε. μιλαμε, οσα χρονια τον ξερω, παιζει να μην εχει απομακρυνθει απο το οικοδομικο τετραγωνο."

"κ στα κοριτσια τι ειπε;"

"τι να πει; σηκωθηκε απο το παγκακι, κεραυνοβολημενος κ μεχρι να καταφερει να βαλει τρεις στη σειρα, ηρθε το λεωφορειο."

"κ δηλαδη, δεν ειπε τιποτα;"

"πώς.. ειπε. εδειξε στα κοριτσια τα ρουχα, τα παπουτσια του κ τους απολογηθηκε.. πού να ερθω ετσι μαζι σας, οπως ειμαι; ρεζιλι θα σας κανω, σιγουρα".

"ρε τον ανθρωπο.. τι επαθε", ειπα για να πω κατι.

"δεν βαριεσαι, ρε φιλε", μου απαντησε ο περιπτερας, δειχνοντας μου καπου απροσδιοριστα εξω απο το περιπτερο, "δεν βλεπεις τι γινεται; στη χωρα του χαμενου λεωφορειου ζουμε"

passio

 

οι κολλητοι

ειμαι στο πεζοδρομιο κ περιμενω να αναψει πρασινο για να περασω απεναντι. ερχεται καποιος και στεκεται διπλα μου ακριβως. γυριζω, τον κοιταζω. με κοιταζει κ αυτος. κοιταζομαστε. ετσι, για λιγο, φευγαλεα. για μια μολις στιγμη. δεν λεμε κατι. δεν χρειαζεται. ειμαστε απλως δυο πεζοι που στεκομαστε στην ακρια του δρομου κ περιμενουμε να αναψει πρασινο. ωστοσο, παιζει να υπαρχουν κ αλλα πραγματα που μας συνδεουν. μπορει να πινουμε κ οι δυο τον καφε μας σκετο, μπορει να εχουμε επισκεφτει και οι δυο τη λημνο το ιδιο καλοκαιρι, μπορει να ειδαμε την ιδια νυχτα, στο ιδιο σινεμα, την ιδια κωμωδια κ να ημασταν, λεει, οι μονοι μεσα στο κοινο που δεν γελασαμε. κοιταζω το κοκκινο ανθρωπακι στο φαναρι. το ανθρωπακι αυτο η τριχρονη ανηψια μου, αντι για σταματη, το λεει σταματινα. βλεπω τον τυπο διπλα μου να κοιταει το ρολοϊ του. το ξανασκεφτομαι. ναι, σιγουρα υπαρχουν κ ενα σωρο αλλα πραγματα που μας χωριζουν. εγω, ασπουμε, σε αντιθεση με αυτον, ουτε στεγαστικο δανειο εχω παρει, ουτε πηγαινω καθε δευτερη βδομαδα στο γηπεδο, ουτε χτυπησα ποτε καποιον με το αμαξι μου κ υστερα τον εγκατελειψα. κ ομως, να που τωρα βρισκομαστε εδω, ο ενας πλαϊ στον αλλον, και σε πολυ λιγο θα αρχισουμε να διασχιζουμε μαζι τον δρομο κ απο μακρια ενδεχομενως κ να μοιαζουμε σαν να ειμαστε φιλοι κολλητοι κ να βολταρουμε παρεα. η σταματινα σβηνει κ αμεσως η γρηγορια ή η γρηγορουλα -δεν ειμαι σιγουρος- φωτιζεται. ο αγνωστος κανει το πρωτο βημα. εγω μενω στη θεση μου. στο τριτο βημα ο αγνωστος γυριζει κ με κοιταζει. για μια στιγμη. για λιγο, φευγαλεα. οχι, δεν μπορω. αρνουμαι. δεν θελω καν να το διακινδυνεψω. θα μεινω κ θα περιμενω το επομενο. ετσι κ αλλιως, εγω δεν βιαζομαι. να μια ακομα διαφορα μας, αγαπητε. μακρια κ αγαπημενοι, αγνωστε

αντισκηνα

πριν δεκα χρονια ημουν στη μαδριτη. το σπιτι οπου εμενα ηταν κοντα σε κατι δικαστηρια. καθε φορα που περνουσα απο εκει εβλεπα εναν τυπο διαμαρτυρομενο να εχει κατασκηνωσει στο πεζοδρομιο απεξω κ να εχει ζωσει το αντισκηνο του με ενα σωρο χαρτονια που πανω τους ειχε γραψει προφανως τα αιτηματα του. την εποχη εκεινη τα ισπανικα μου περιοριζονταν στις φρασεις "una caña, por favor", "un viejo holborn amarillo" κ "la muerte me espera, antes de llegar de cordoba" -τα απολυτως απαραιτητα, δηλαδη- οποτε χωρις μεταφραση δεν καταλαβαινα για ποιον λογο διαμαρτυροταν ο ανθρωπος, αλλα ηθελα να μαθω.

ετσι, μια μερα τον πλησιασα, δηθεν πως ηθελα να φωτογραφισω τα χαρτονια του κ αυτος, ολο χαρα που καποιος ενδιαφερθηκε επιτελους για τον αγωνα του, εσπευσε να μου εξηγησει πως ο λογος που τον κατεβασε στο πεζοδρομιο ηταν το τοτε νεο οικογενειακο δικαιο της ισπανιας που περιοριζε, λεει, τα δικαιωματα των χωρισμενων πατεραδων σε σχεση με την επιμελεια των ανηλικων τεκνων τους. οσο μιλουσε εγω κουνουσα το κεφαλι μου, για να δειξω οτι τον καταλαβαινω, οτι καταλαβαινω το προβλημα του δηλαδη, καθως αφου ειδε πως ειμαι ξενος επελεξε να μου τα εξηγησει ολα στα αγγλικα ή τελος παντων σε αυτο το οπτικοακουστικο υπερθεαμα που θεωρουν πως ειναι τα αγγλικα οι ιβηρες. επισης, που κ που εβγαζα κ κατι ηχους, τυπου "χμ", "αχα", "μμμ" κ τετοια, για να δειξω οτι δεν τον καταλαβαινω απλως, αλλα οτι τον νιωθω, οτι συμπασχω με τον τροπο μου, οτι βρισκομαι ασπουμε στο πλευρο του.

"εσυ, εχεις παιδια", με ρωτησε στο τελος. "οχι", του απαντησα, καπως απογοητευοντας τον. "κ απο πού εισαι;" ξαναρωτησε. "απο την ελλαδα", του ειπα εγω περηφανος. κ τοτε, στο ακουσμα κ μονο του λικνου της δημοκρατιας κ του δυτικου πολιτισμου, ο τυπος αλλαξε χιλια χρωματα. ντραπηκε, εσκυψε το κεφαλι του, πεταξε μεσα στη σκηνη το χαρτονι που κρατουσε κ ειπε: "με συγχωρεις, φιλε μου.. ξεχνα ολα οσα σου ειπα. εχεις πολυ πιο σοβαρα προβληματα απο το δικο μου κ εγω σε πρηζω τοσην ωρα.. εχεις να μεινεις καπου αποψε;"

επτα χρονια μετα επεσα πανω σε εναν αλλο διαμαρτυρομενο κατασκηνωτη, αυτη τη φορα στην ουασιγκτων, κ μαλιστα στο παρκο που βρισκεται απεναντι απο τον λευκο οικο κ του οποιου το ονομα αυτη τη στιγμη μου διεφευγει. εκει δεν χρειαστηκα βοηθεια για να διαβασω τα χαρτονια της διαμαρτυριας του. ηταν ενας βετερανος του πολεμου στο ιρακ, που αντιμετωπιζε σοβαρα προβληματα υγειας κ ζητουσε ιατροφαρμακευτικη περιθαλψη. τα ειπα λιγο κ με αυτον κ οταν με ρωτησε where am I from, για να μην εχουμε παλι προβληματα, του ειπα πως ειμαι απο το μπρααβος, αλλα τα τελευταια χρονια ζω στο πεντος, κ ξεμπερδεψα. διπλα του ηταν ενας αλλος τυπος που απλως ζητιανευε. ειχε κ αυτος ενα χαρτονι που εγραφε: "too dumb to steal too ugly to prostitute"