αμετανοητα ορθιοι

σημερα στο λεωφορειο ανεβηκε καποια στιγμη ενας ηλικιωμενος. εριξε μια ματια τριγυρω του, μα ολα τα καθισματα ηταν ηδη πιασμενα. αμεσως καποιος, μολις τον ειδε, εσπευσε να του παραχωρησει τη θεση του. μεχρι εκει ολα καλα. το θεμα ειναι οτι ο ευγενικος επιβατης παιζει να ηταν συνομιληκος, αν οχι κ αρχαιοτερος, του αλλου. ετσι ο παππους, αντι να εκτιμησει την ευγενικη χειρονομια, κοντοσταθηκε, κ αφου τον κοιταξε καλα απο πανω μεχρι κατω, του ειπε: "ποσο χρονων εισαι, ρε;" "ογδοντα", του απαντησε ο αλλος. "ε, τοτε.. ξανακατσε. εγω ειμαι ειμαι εβδομηνταεννια." "αληθεια; δεν σου φαινεται.." "θες μηπως να δειξω κ ταυτοτητα;" τελος παντων, να μην τα πολυλογω.. μισοαστεια-μισοσοβαρα, αρχισαν να μαλωνουν. σηκωθηκε κ ενας νεαρος, λειτουργωντας μαλλον πυροσβεστικα, μπας κ καθισουνε κ οι δυο τους κ ηρεμησουν. εκεινοι ομως παρεμειναν, μεχρις οτου κατεβηκα τουλαχιστον, εκει, μεσα στη μεση, αμετανοητα ορθιοι, συνεχιζοντας να την λεει ο ενας στον αλλον. ο ενας, μαλιστα, εβγαλε και τις προσφατες εξετασεις αιματος, που για καποιο λογο κουβαλουσε μαζι του, κ αρχισε να τις διαβαζει φωναχτα για να αποδειξει ποσο καλη ειναι η υγεια του.
ολοι σχεδον οι αλλοι επιβατες γελουσανε μαζι τους κ διασκεδαζαν. κ ομως, υπηρχε κατι πολυ συγκινητικο σε αυτην τη γεροντοκοκορομαχια. ηταν σαν να εβλεπες δυο γυμνασιοπαιδα, που για καποια ασημαντη εφηβικη αφορμη ειχανε στησει ανελεητο καυγα, καθως γυριζανε στο σπιτι απο το σχολειο. κ ολοι ξερουμε πως για καποια παιδια αυτη η αποσταση, απο το σχολειο ως το σπιτι, ως μεγεθος αποτελει ενα απο τα πιο σχετικα, απροβλεπτα κ ευμεταβλητα πραγματα στον κοσμο. για καποια παλιοπαιδα αυτη η διαδρομη μπορει κ να κρατησει μερικες δεκαετιες παραπανω

φωναχτα

σε ενα παγκακι στην πλατεια καθοταν το μεσημερι ενας παππους κ διαβαζε μια εφημεριδα φωναχτα. αν κ ηταν μονος, εμοιαζε σαν να μιλουσε σε καποιον φανταστικο του φιλο, που καθοταν ακριβως διπλα του. βεβαια, καποιοι ηλικιωμενοι το κανουνε αυτο, διαβαζουν φωναχτα ακομα κ τους υποτιτλους απο τις σειρες στην τηλεοραση. καποια στιγμη εφτασε στις διεθνεις ειδησεις κ αρχισε να δυσκολευεται στην προφορα των ξενων ονοματων, αλλα δεν το εβαλε κατω. συνεχισε να απαγγελει την επικαιροτητα αδιαφορωντας που τον ακουγαν οι περαστικοι κ καποιοι μαλιστα γελουσανε μαζι του. υστερα, μια παρεα απο πισιρικαδες, που μεχρι τοτε επαιζαν παραδιπλα, μαζευτηκε τριγυρω του. ο παππους σταματησε το διαβασμα, σηκωσε το βλεμμα κ τους κοιταξε. "τι ωρα ειναι σημερα το ματσ;" ρωτησε ενας απο αυτους. εκεινος σηκωθηκε, εκλεισε την εφημεριδα, την ακουμπησε στη θεση του κ εφυγε χωρις να πει κουβεντα. τα παιδια γυρισαν στο παιχνιδι τους. ο αερας ανοιξε ξανα την εφημεριδα. τα φυλλα αρχισαν τωρα να ξεφυλλιζονται απο μονα τους. μια φωνη απο το φαινομενικα αδειο πια παγκακι ακουστηκε: "ισα που προλαβαινετε"

ο θεος μού

ο θεος μού μιλαει στην εθνικη οδο. οταν μπαινω στα τουνελ, τον ακουω απο τα μεγαφωνα να δινει οδηγιες. μου λεει να οδηγω προσεκτικα, να μην υπερβαινω τα ορια ταχυτητας, να χρησιμοποιω τη δεξια λωριδα. ο θεος της εθνικης οδου ειναι μαλλον γυναικα. η φωνη του ειναι βραχνη κ τουνελωδης. επισης, ειναι διγλωσσος. μιλαει ελληνικα με αγγλικη προφορα κ αγγλικα με ενα αξαν θεϊσιο. ο θεος μου νοιαζεται για μενα, αλλα το κανει οσο πιο διακριτικα μπορει. μολις βγω ξανα εξω στο φως, αμεσως το βουλωνει

estravagario

κ πού ξερω εγω

καποτε ειχα παει με την παρεα μου στο νυμφαιο στη φλωρινα. φαγαμε, ηπιαμε, τριγυρισαμε, βγαλαμε φωτογραφιες κ μετα ειπαμε να επισκεφτουμε κ τον αρκτουρο, το καταφυγιο αγριας πανιδας. αφου καναμε μια μικρη βολτα στις εγκαταστασεις κ χαζεψαμε απο μακρια τις αρκουδες κ τα αρκουδακια τους, μπηκαμε σε μια αιθουσα οπου ενας τυπος εξηγουσε σε τουριστες σαν κ εμας τους σκοπους της οργανωσης κ το εργο που πραγματοποιει. ο ανθρωπος φαινοταν πολυ σοβαρος κ εδειχνε πως κανει τη δουλεια του με επαγγελματισμο κ υπευθυνοτητα. καμια σχεση με εμας, δηλαδη, που βρηκαμε ακομα μια ευκαιρια για να κανουμε χαβαλε κ να τα διαλυσουμε ολα. ετσι, οταν τελειωσε το ποιημα του, σηκωσαμε τα χερια κ αρχισαμε να του κανουμε ερωτησεις του τυπου: "κ πού ξερουμε οτι αυτες εδω ειναι πραγματικες αρκουδες κ δεν ειναι ηθοποιοι που φορανε στολες, οπως στη ντιζνεϋλαντ, ασπουμε, κ παριστανουν τα αγρια θηρια για να κανετε εσεις τη δουλιτσα σας;" ακομα θυμαμαι ποσο πολυ ειχε κοκκινισει το προσωπο του, καθως προσπαθουσε να μην μας βρισει, να μην πεταξει εξω, να μην μας δωσει για τροφη στο καταφυγιο των λυκων που βρισκεται λιγακι παρακατω.
τελος παντων, δεν θελω να δικαιολογηθω, αλλα μικροι ημασταν ακομα τοτε κ μαζι με το αιμα εβραζε μαλλον κ η χαζομαρα μας.
το ιδιο βραδυ πηγαμε σε ενα αλλο χωριο του ιδιου ακριτικου νομου, οπου μας ειχαν πει οτι γινοταν καποιο πανηγυρι. εκει εκπληκτος ειδα κ ακουσα ενα σωρο κοσμο να τραγουδαει κ να χορευει τραγουδια, που ενω στη μουσικη εμοιαζαν με αυτα που επαιζαν σε αντιστοιχα πανηγυρια ανα την επικρατεια, τα λογια τους ηταν τελειως ακατανοητα κ περα απο καποιες σκορπιες λεξεις, μονο ελληνικα δεν θυμιζαν. "συγγνωμη, τι γλωσσα ειναι αυτη;" ρωτησα εντρομος σχεδον καποιους που γλεντουσαν παραδιπλα. "ντοπια", μου απαντησαν αυτοι, διασκεδαζοντας με την απορια μου. η αληθεια ειναι οτι εκεινη τη στιγμη ενιωσα λιγο το οικοδομημα του εθνικου αφηγηματος μεσα μου να γκρεμιζεται, αλλα τωρα που το ξανασκεφτομαι.. κ πού ξερω οτι ολοι αυτοι οι κατα τα αλλα κ καλα συμπαθεις χωριατες ηταν πραγματικοι ντοπιοι κ οχι, ασπουμε, ηθοποιοι, σαν κ εκεινους της ντιζνεϋλαντ ή κ του νυμφαιου ακομα, που παρισταναν τους αλλογλωσσους για να μπορουν καποια ξενα, αορατα κ σατανικα συμφεροντα να κανουν τη δουλεια τους;

κ τζοκερ το 15

παω στην οφθαλμιατρο να με εξετασει. της λεω οτι μαλλον χρειαζομαι καινουρια γυαλια, γιατι με αυτα που εχω τωρα κουραζονται τα ματια μου. "ποτε ακριβως κουραζονται;" με ρωταει. "στον υπολογιστη κυριως", της απαντω, "καμια φορα κ στην οδηγηση." "για να σε δω", μου λεει κ με βαζει να καθισω απεναντι απο τον πινακα με τα νουμερα. αρχιζω να απαγγελλω: "3 5 9 8 6." "ωραια.. διαβασε τωρα αυτα", μου λεει και μου δειχνει μια αλλη σειρα με κατι νουμερα πολυ μικροτερα. "8, εε.. 5.. μπορει κ 6, 7, εμ.. 9;" "μαλιστα.. αυτα τωρα." στην τριτη σειρα παιζουν κατι μικροσκοπικοι αριθμοι σαν στιγματα απο σκοτωμενες μυγες. "α, καλα", της λεω, "5, 8, 9, 2, 4 κ τζοκερ το 15". η γιατρος δεν φαινεται να εκτιμα το αστειο μου κ με ξαναρωταει: "ποτε ειπες οτι κουραζονται τα ματια σου;" "στον υπολογιστη κ στην οδηγηση." "να μην καθεσαι πολυ κοντα στην οθονη κ να αποφευγεις να οδηγεις νυχτα." "τι; αυτο μονο; γυαλια καινουρια να μην παρω;" "επισης, να κοψεις το καπνισμα, να πινεις πολυ νερο κ να αποφευγεις τα λιπαρα." "τι σχεση εχουν αυτα, ρε γιατρε; με δουλευεις;" αρχιζω να φωναζω. Ατάραχη η οφθαλμίατρος μου, κάθεται στο γραφείο και μουτζουρώνοντας το συνταγολόγιό της συμπληρώνει: "Και βάλε και κανέναν τόνο, όταν κάτσεις μετά να γράψεις αυτήν την ιστορία. Δεν χρειάζεται, επειδή δεν βλέπεις εσύ καλά, να βγάζουμε κι εμείς τα μάτια μας για να σε διαβάζουμε."