τα συμφραζομενα

μπαινω στη βιβλιοθηκη κ βλεπω δυο τυπους να συζητανε χαμηλοφωνα. ολοι ετσι μιλανε στις βιβλιοθηκες γενικα, αλλα για καποιο λογο νιωθω οτι οι ψιθυροι αυτων των δυο κρυβουν κατι πολυ συνωμοτικο κ καταχθονιο. κατι πολυ κακο, σατανικο πρεπει αυτοι οι δυο να σχεδιαζουνε κ αν δεν κανω κατι γρηγορα για να τους ξεσκεπασω, θα ειναι αργα τοσο για τη βιβλιοθηκη οσο κ για τον κοσμο ολοκληρο. τους πλησιαζω χωρις να τους κοιτω κ κανω πως αναζητω κατι στα ραφια που βρισκονται πανω απο τα κεφαλια τους. οι δυο συνωμοτες, σιγουροι για τη αμεταφραστη μυστικοτητα του σχεδιου τους, συνεχιζουν να τα λενε, αδιαφορωντας επιδεικτικα για την παρουσια μου. με πολυ κοπο καταφερνω να πιασω στον αερα λιγες λεξεις τους ("σαπουναδα", "παρακειμενος", "στυλοβατης", "εννοειται", "ακροβατεις", "ορμωμενος", "διαλειμμα" ή "διαλυμα" - για την τελευταια δεν ειμαι κ τοσο σιγουρος, δεν βοηθανε κ τα συμφραζομενα), αλλα δεν μπορω ακομα να βγαλω ασφαλες συμπερασμα. καποια στιγμη χτυπαει το κινητο του ενος κ ο αλλος του κανει αμεσως αυστηρη παρατηρηση που εξακολουθει να διατηρει ως ηχο κλησης τη μελωδια του εθνικου υμνου της ονδουρας κ οχι της νικαραγουας, οπως κανονικα θα επρεπε. μπερδευομαι ακομα περισσοτερο. η βιβλιοθηκαριος σηκωνει το φρυδι κ με κοιταζει επιτιμιτικα, λες κ ειμαι εγω ο αορατος τυμπανιστης που συνεχιζει περηφανα να τυμπανιζει στο ηχειο της ασιγαστης συσκευης - γιατι δεν το σηκωνεις επιτελους, ρε ανθρωπε; τελικα, παιρνω στην τυχη ενα βιβλιο κ παω να της δωσω για να το περασει στην καρτελα μου. η βιβλιοθηκαριος χαϊδευει στοχαστικα το τραχυ εξωφυλλο του κ υστερα φοραει το πιο ειρωνικο της υφος κ μου λεει: "κοιτα να δεις.. εχουμε κατορθωσει μια χαρα να αμφισβητουμε την υπαρξη του θεου, αλλα για τις θεομηνιες του κουβεντα δεν σηκωνουμε, ε;"

not to be exchange

η αντιγραφη

μπαινω στο κτελ να φυγω για τον βολο. βλεπω μια κυριουλα να καθεται στη θεση μου. βαριεμαι να το κανω θεμα. αλλωστε, εχει ενα σωρο θεσεις κενες. δεν χαθηκε ο κοσμος. οχι ακομα, δηλαδη. παω λιγο πιο πισω. βλεπω εναν τυπο να καθεται μοναχος του κ να γραφει σε ενα σημειωταριο που εχει ακουμπισμενο πανω στα γονατα του. "συγγνωμη, καθεται κανεις εδω;" ρωταω δειχνοντας προς το παραθυρο. ο τυπος μοιαζει σαν να τρομαζει λιγο με την ερωτηση μου. γυριζει αργα προς την κενη θεση διπλα του, σαν να φοβαται με αυτο που θα αντικρισει, την κοιταζει πολυ ερευνητικα κ υστερα την αγγιζει, την ψηλαφει, περιπου την χαϊδευει. "οχι", μου απανταει τελικα, "κανενας." θελει ακομα τεσσερα λεπτα μεχρι να αναχωρησουμε κ σκεφτομαι οτι προλαβαινω να τραβηξω τα πραγματα στα ορια τους. τον κοιταζω επιμονα, δυσπιστα, συνωμοτικα, παραφορα. σκυβω κ του ψιθυριζω: "εισαι σιγουρος;" ο τυπος αντιλαμβανεται οτι αυτη ειναι η ευκαιρια του να γινει ηρωας αυτης της ιστοριας. ανασηκωνεται κ μετακινειται στη -φαινομενικα τουλαχιστον- κενη θεση στο παραθυρο, παραχωρωντας μου αυτην του διαδρομου. το κτελ ξεκιναει. βγαζω το λαπτοπ μου, το ακουμπαω στα γονατα κ αρχιζω τωρα κ εγω να γραφω αυτα που τωρα εσυ διαβαζεις. ο διπλανος μου συνεχιζει να μουτζουρωνει το σημειωματαριο του, αλλα πλεον φροντιζει να κρυβει με την ελευθερη παλαμη του ολα αυτα που γραφει. νομιζω οτι μοιαζουμε σαν να δινουμε εξετασεις κ ο καλος μαθητης παλευει να μην αφησει τον αδιαβαστο να αντιγραψει απο το γραπτο του. μην μπορωντας να κανω διαφορετικα, αυτοσχεδιαζω. γραφω ο,τι ξερω μεχρι να βγουμε στην εθνικη οδο κ υστερα επικεντρωνομαι στα σχεδια μου για αυτο το καλοκαιρι. ενταξει, ειπαμε, δεν χαθηκε ο κοσμος. οχι ακομα, δηλαδη. υπαρχει παντα κ ο σεπτεμβριος

ο θορυβος

κανει το αμαξι μου, εδω κ λιγες μερες, εναν θορυβο παραξενο. κατι σαν γκρινια, σαν παραπονο. κατι σαν "δεν την παλευω αλλο". το παω στο συνεργειο. το ανοιγει ο μηχανικος, το ψαχνει. "δεν βλεπω κατι", αποφαινεται. "ολα ειναι στη θεση τους." "κ ο θορυβος;" τον ρωταω. "δεν ξερω", μου απαντα, "μπορει να ειναι κ που παλιωσε. ενταξει.. τα εβγαλε τα λεφτα του". φευγω. το παω στην αντιπροσωπεια. το βαζουνε στα μηχανηματα. το λυνουν κ το ξαναδενουνε. "δεν βρισκουμε κατι", μου λεει ο αρχιμαστορας. επιμενω: "κ αυτο που ακουγεται, τι ειναι;" βλεπω ολους τους εξουσιοδοτημενους ωμους να ανασηκωνονται κ φευγω αμεσως κ απο εκει απογοητευμενος. αποφασιζω να το παω μια βολτα ως τη θαλασσα. ανοιγω τερμα το ραδιοφωνο να μην το ακουω που κανει σαν τον δαιμονισμενο. στα φαναρια μια γριουλα με κοιτα κ κανει τον σταυρο της. κατι αδεσποτα ουρλιαζουν, αλυχτουν. ενας πιτσιρικας με δειχνει στον μπαμπα του. ο μπαμπας σκυβει, χαϊδευει το κεφαλακι του παιδιου κ υστερα ξυνει λιγακι το δικο του. στο μεταξυ, μεχρι να αναψει πρασινο, το ανταμομπιλ εχει αρχισει να βγαζει προειδοποιησεις στο καντραν σε αγνωστες κ μαλλον νεκρες γλωσσες. κ ενω αναρωτιεμαι ποσο κοστιζει ενας εξορκισμος αυτοκινητου κ αν τον καλυπτει η ασφαλεια, απομακρυνομαι απο την πολη αργα κ βασανιστικα. φτανω στην παραλια. βγαινω, παιρνω πετσετα κ μαγιω απο το πορτμπαγκαζ κ παω κ βουταω. οσο κολυμπαω, το κοιταζω να με κοιταζει απο την ακτη κ κανω σκεψεις εξαιρετικα δυσαρεστες. ναι, μαλλον ηρθε η ωρα του δυσκολου αποχωρισμου. το ξερω, δεν ειναι κ πιο ευστοχη, η πιο καλογραμμενη αγγελια, αλλα οποιος ενδιαφερεται για ενα πολυταξιδεμενο 500ρι φιατ, μοντελο του 2008, μαυρου χρωματος, με ανοιγομενη οροφη κ κοκκινα δερματινα καθισματα, ηρωα μιας ομωνυμης συλλογης διηγηματων κ σκηνικο αλλων πολλων ιστοριων που ακομα δεν εχουν βρεθει λεξεις να τις πουν, ματια να τις διαβασουν, ας στειλει μηνυμα αυστηρα προσωπικο, πριν να το μετανιωσω. τιμη συζητησιμη. μονο σοβαρες προτασεις

il ne se passa strictement rien

λιγες στροφες ακομα

ενα σκυλι εχει ξαπλωσει εδω απεξω στη σκια κ κοιμαται. η μερα ομως προχωρα κ μαζι της κινουνται κ ολες οι σκιες κ πανε παρακατω. ο σκυλος ξυπναει, βλεπει τον ηλιο να καιει απο πανω του κ του γαυγιζει πολυ ενοχλημενος. μετα παει κ αραζει κατω απο τη νερατζια κ αποκοιμιεται παλι. αλλα η γη εκει, αδιαφορη για τις τρεχουσες αναγκες του τετραποδου, συνεχιζει να στριφογυρνα γυρω απο τον εαυτο της, αφηνοντας τον συντομα ξανα μονο κ απροστατευτο. αυτος ξαναξυπνα. κοιταζει τον ηλιο κ τωρα του γρυλιζει εξαλλος. υστερα σερνεται κ χωνεται στην εισοδο μιας πολυκατοικιας. σκυβει, μυριζει τη σκια. μοιαζει σαν να τη δοκιμαζει. σαν να της λεει: "κοιτα, μην φυγεις τωρα κ απο εδω.. κανονισε παλι να με προδωσεις". αλλα τα μαρμαρα της εισοδου ειναι τοσο δροσερα. το φως του ηλιου δεν τα εχει ακομα ακουμπησει. τα βλεφαρα του σκυλου κλεινουνε. ο υπνος ερχεται ξανα κ αυτη τη φορα φερνει μαζι του κ ενα ωραιο ονειρο. μεσα στο ονειρο ο σκυλος στριφογυρνα κ αυτος γυρω απο τον εαυτο του, παλευοντας να πιασει την ουρα του, να τη δαγκωσει δυνατα, να φτασει ως το τελος. σε καθε στροφη ερχεται ολο κ πιο κοντα. δεν μπορει.. σε λιγο θα τα καταφερει. τριγυρω του, κ παντα μες στο ονειρο, ολοκληρος ο κοσμος, κ φυσικα μεσα σε αυτον, ολης της πολης τα αδεσποτα ακινητα, αμιλητα στεκουν κ τον κοιταζουν. ολο το συμπαν κραταει την ανασα του. δεν μπορει.. αν οχι αυτος, τοτε κανεις. λιγες στροφες ακομα κ την εφτασε. λιγες στροφες ακομα κ ολοι μαζι θα εχουμε νικησει