Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017

αϊνσταϊν

ενας φιλος αποφασισε να κοψει το τσιγαρο, επειδη εμφανιστηκε στον υπνο του ο νεκρος παππους του κ του αποκαλυψε τις βλαβερες συνεπειες του καπνισματος. αυτο πριν απο κατι μηνες. σημερα ειδα τυχαια καπου τον φιλο να πινει καφε κ να καπνιζει οπως κ πριν. τον ρωτησα αν τον επισκεφτηκε παλι στο ονειρο του ο παππους κ τον συμβουλεψε να το ξαναρχισει.
"οχι ακριβως", μου απαντησε. "αλλα ειδα ενα αλλο ονειρο: ειχαμε, λεει, οικογενειακο τραπεζι κ ηρθε καποια στιγμη κ ο παππους με ενα τσιγαρο στο χερι κ μου ζητησε φωτια. εγω σκεφτηκα, μεσα στο ονειρο, οτι το εκανε για να με δοκιμασει κ του απαντησα οτι το εχω κοψει. μετα αρχισε να ρωταει τους υπολοιπους: τον πατερα μου, τη μανα μου, τα αδερφια μου, τον αϊνσταϊν.." "τον ποιον;" τον διεκοψα αποτομα. "τον αϊνσταϊν, μωρε.. τον επιστημονα." "κ τι δουλεια ειχε, ρε, ο αϊνσταϊν στο οικογενειακο τραπεζι σας; σοϊ σας ειναι;" "ελα, ρε συ.. ονειρο ηταν, να πουμε.. δεν εχει λογικη εξηγηση." "καλα, με συγχωρεις.. συνεχισε", του ειπα. "που λες.. κανεις δεν ειχε φωτια. κ γυρνουσε ο καημενος ο παππουλης μου κ τους παρακαλουσε να του αναψουν το τσιγαρο του. αλλα τιποτα.. ολοι ηταν σκυμμενοι πανω απο τα πιατα τους κ δεν του διναν σημασια. εγω, τοτε, το ξανασκεφτηκα, εκει μεσα στο ονειρο, κ ειπα οτι σιγουρα ο παππους το κανει αυτο για να μας δοκιμασει ολους. αλλα δεν μπορουσα να καταλαβω τι ακριβως δοκιμασια ηταν αυτη; τι ηθελε ο παππους να δει; εαν καπνιζουμε ή μηπως εαν ακομα τον σκεφτομαστε κ αν τον αγαπαμε. κ ετσι αρχισα να αγχωνομαι. κ απο το πολυ το αγχος στο τελος ξυπνησα, που λες, σηκωθηκα, εψαξα, βρηκα καπου ενα πακετο που ειχα παρατημενο, εβγαλα ενα τσιγαρο απο μεσα κ το αναψα. ε.. κ ετσι αρχισα παλι να καπνιζω.." "κ ο παππους;" τον ρωτησα με γνησιο πια ενδιαφερον. "ο παππους στο τελος βαρεθηκε, πηρε τον αϊνσταϊν κ βγηκαν στην αυλη να παιξουν ταβλι."
κανονικα, στο σημειο αυτο, επρεπε μαλλον να ρωτησω ποιος κερδισε στην τιτανομαχια αϊνσταϊν-παππους, αλλα αντι για αυτο ειπα: "ποια αυλη, ρε; αφου σε πολυκατοικια μενετε κ εσυ κ οι γονεις σου." "ε, δεν ξερω", μου απαντησε ο φιλος, "μπορει να τρωγαμε στο σπιτι του αϊνσταϊν. μας το χρωστουσε, αλλωστε. σε ολα τα οικογενειακα τραπεζια που βλεπω μια ζωη στον υπνο μου παντα αυτος μας κουβαλιεται.."

Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017

καρχαριες

στον βολο, τους τελευταιους μηνες, βλεπω συχνα στον δρομο μια γυναικα να οδηγα ποδηλατο φορωντας στο κεφαλι της κρανος μοτοσυκλετας. τοσον καιρο δεν ειχα αποφασισει αν το κανει για λογους ασφαλειας ή εχει καποιο αλλο θεμα, πιο σοβαρο, εκει μες στο κεφαλι της. σημερα τη συναντησα την ωρα που εδενε καπου το ποδηλατο της. ενω περνουσα απο διπλα, ακουσα να μου λεει: "κυριε.. συγγνωμη.. να σας πω.. να προσεχετε εκει που κολυμπατε.. υπαρχουν καρχαριες." της ειπα ευχαριστω κ εφυγα αφηνοντας την να παλευει με την κλειδαρια του ποδηλατου της, η οποια ηταν λιγο μεγαλυτερη απο το ιδιο το ποδηλατο. σκεφτομαι οτι, αν ημουνα μικροτερος, θα γελουσα με την ολη φαση, θα εσπευδα να τη διηγηθω στους φιλους μου για να γελασουνε κ εκεινοι κ την επομενη φορα, που θα τη συναντουσα ξανα στον δρομο μου, ισως κ να την προκαλουσα να μου ξαναπει καμια τετοια παλαβομαρα. ομως, αντι για αυτο, σημερα τη λυπηθηκα. οπως λυπηθηκα που δεν μπορω ή που δεν μου επιτρεπω να γελαω πια με τετοιες ιστοριες. λυπηθηκα που τη λυπηθηκα κ αυτην κ ολους τους καρχαριες που καποτε κολυμπαγαν ανεμελα μες στο δικο μου το κεφαλι

Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017

ερχεται φευγει

ο ιπποτης της νυχτας ερχεται. νεαρος τσιγγανος, πλανοδιος ανθοπωλης, διασχιζει τον πεζοδρομο σπρωχνοντας το καροτσι με το εμπορευμα του κ φωναζοντας: "ο ιπποτης της νυχτας, ο ιπποτης της νυχτας.." οχι κ τοσο νεαρη γυναικα διασταυρωνεται μαζι του κ κοντοστεκεται κοιταζοντας τα ανθη στο καροτσι. "ο ιπποτης της νυχτας, κυρια μου", της ξαναλεει ο τσιγγανος. "πουντος;" "το λουλουδι, κυρια μου.. οριστε.. μοσχοβολαει." "ετσι λεγεται; ιπποτης της νυχτας; αληθεια;" ρωταει αυτη εντυπωσιασμενη. "ναι, κυρια μου. οριστε.. δεκα ευρω μονο το γλαστρακι", σπευδει αυτος για να μην χασει την πελατισσα. "τι να το κανω το γλαστρακι; εγω τον ιπποτη τον θελω αναρριχητικο, να καβαλαει μπαλκονια", του απαντα, σφιγγει στην αγκαλια την τσαντα της κ απομακρυνεται. ο ιπποτης της νυχτας φευγει

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

πορτες

πηγα σε ενα περιπτερο να παρω καπνο κ κατι να πιω κ ο περιπτερας μαζι με τα ρεστα μού εδωσε κ ενα φυλλαδιο για ντελιβερυ. "αλλη φορα", μου ειπε, "αμα βαριεσαι να βγεις, σου τα φερνουμε εμεις στην πορτα σου." δεν το ηξερα οτι παρεχουν κ τα περιπτερα τετοιες υπηρεσιες. εντυπωσιαστηκα. μετα φανταστηκα μια πολη, οπου μετα τις 10 δεν κυκλοφορει στους δρομους κανεις, εκτος απο τους ντελιβεραδες, κ τρομαξα λιγακι. πιο μετα το ξανασκεφτηκα, πως ετσι οπως παει το πραγμα, ολοι στο τελος θα παρεχουμε τετοιες υπηρεσιες, οποτε ολα καλα.. μαζι με την αγορα θα αυτορρυθμιστουν κ οι νυχτες μας. τελος, ασχετο.. αλλα θυμηθηκα που ειχα δει, πριν απο χρονια, στην αθηνα εναν παλαβο να περπαταει στον δρομο κουβαλωντας στα χερια του μια πορτα. πανω στην πορτα ειχε γραμμενο κατι που εμοιαζε με ποιημα. δεν αντεξα.. τον ρωτησα. "ο,τι της ριχνω κατω απο την πορτα της δεν πιανει. σκεφτηκα οτι ισως φταιει η πορτα κ παω να της την αλλαξω", μου απαντησε.