το δευτερο προφιλ

-καλα, ειδες τι ανεβασε ο (..) χθες;
-το ειδα, ναι.
-τα σχολια απο κατω τα διαβασες; καλα.. χαμος, λεμε.
-τα διαβασα. να σου πω, εσυ πώς τα ειδες ολα αυτα; δεν σε εχει μπλοκαρει;
-α.. εχω κανει ενα δευτερο ακκαουντ για να βλεπω ολους αυτους με τους οποιους εχουμε αλληλομπλοκαριστει.
-αντε, ρε.. κοιτα να δεις.
-ναι, ειναι το μαλακοπροφιλ μου.. ετσι το λεω. να, βλεπεις; εδω εχω φιλους ολους τους περιεργους κ τους παρακολουθω χωρις να το ξερουν.
-για μια στιγμη.. αυτο ειναι το ψευτικο προφιλ σου;
-ναι.
-μα.. αυτο το εχω στις επαφες μου κ εγω.
-αληθεια;
-ε, ναι.
-ε, θα σου ειχα κανει αιτημα τοτε που ειχαμε μαλωσει, επειδη μαλλον θα φοβηθηκα οτι θα με διεγραφες.
-κ με εβαλες κ εμενα στο μαλακοπροφιλ, ρε;
-ε, καλα.. μην το παιρνεις προσωπικα. αλλωστε, καμια φορα, μπορει να σου κανω λαϊκ κ απο τα δυο.
-ρε, με δουλευεις; με εβαλες κ μενα μαζι με ολους τους περιεργους;
-ε, δεν εχω μονο τους περιεργους εδω. να, εχω κ την πρωην μου.
-σε εχει μπλοκαρει κ η πρωην σου; γιατι;
-βλακειες, μωρε.. να, ελεγε οτι προσπαθω συνεχεια να την παρακολουθω κ να την ελεγχω.. περιεργες γκομενες.. τι ψαχνεις;

doğru

το μουσειο

μετακομισα στη θεσσαλονικη περυσι το σεπτεμβριο. αυτη ηταν η ενατη μετακομιση που εκανα μεσα σε μια δωδεκαετια. λιγο πριν ανεβω στον βορρα, ξενοικιασα το τελευταιο σπιτι οπου εμενα στον βολο. τωρα, καθε φορα που βρισκομαι εδω, μενω αναγκαστικα στο πατρικο μου. σημερα εχω περασει ολη τη μερα μεσα στο σπιτι. απο το μεσημερι προσπαθω να συγκεντρωθω κ να γραψω λιγο, αλλα ολο κατι θα βρεθει τριγυρω μου για να μου αποσπασει την προσοχη. για παραδειγμα, ανοιγω ενα συρταρι ψαχνοντας δηθεν κατι για να βρω κ πεφτω πανω σε παλιες φωτογραφιες, δωρα, καρτποσταλ, εισιτηρια απο ταξιδια, απο συναυλιες.. κειμηλια κ αναμνηστικα που απο τυχη κ μονο καποια στιγμη δεν πεταχτηκαν στα σκουπιδια. νομιζω οτι αρχιζεις να γερνας οταν το πατρικο σου σπιτι αρχιζει να μοιαζει με μουσειο. κ ομως, καθε φορα που βρισκομαι εδω, κοιμαμαι στο εφηβικο μου δωματιο κ βλεπω ακομα τα ιδια ονειρα με τοτε. 

δεν ειναι ολες οι δερματοπαθειες ιδιες

-παμε για μπανιο;
-μπα.. αμα θελεις, παμε πιο αργα. αυτην την ωρα δεν μπορω.
-γιατι;
-γιατι εχω βγαλει λευκη κ δεν πρεπει να εκτιθεμαι στον ηλιο.
-λευκη; τι ειναι αυτο;
-δεν βλεπεις αυτα τα σημαδια που εχω στο προσωπο;
-κ τι; ειναι αρρωστια αυτο;
-ε, ναι.
-ελα ρε.. ενας ξαδερφος μου, που εχει ψωριαση, του κανει καλο ο ηλιος.
-ε, δεν ειναι ολες οι παθησεις του δερματος ιδιες.
-ενας αλλος ξαδερφος μου, που εχει μυκητιαση, του εχει συστησει ο γιατρος να κανει συνεχεια ηλιοθεραπεια.
-ε, στην λευκη δεν ειναι ετσι τα πραγματα.
-επισης, μια ξαδερφη μου, που εχει βγαλει εκζεμα..
-να σου πω.. γιατι δεν πας για μπανιο με τα ξαδερφια σου;
-ε.. δεν κανουμε παρεα. οποτε βρισκομαστε μονο για τις δερματοπαθειες τους μιλαμε.
-α, καταλαβα.. η σχεση σας ειναι τελειως επιδερμικη.

οmnes una manet nox

τα ξενα

στον βολο, κοντα στο γυμνασιο οπου πηγαινα υπηρχε καποτε ενα δισκαδικο. καμια φορα, οταν καναμε κοπανες, περνουσαμε απο εκει κ ζητουσαμε απο τον τυπο που το ειχε δισκους ανυπαρκτων τραγουδιστων κ συγκροτηματων κ διασκεδαζαμε οσο τους εψαχνε ματαια στα ραφια του. ο καημενος, παντα στο τελος μας υποσχοταν οτι θα μας τους παραγγειλει κ μας ζητουσε να ξαναπερασουμε. επειδη ομως ειχε καταλαβει τι τσογλανια ημασταν, δεν μας αφηνε ποτε να ψαχουλεψουμε μονοι μας το μαγαζι κ να απλωσουμε τα χερια μας στα ραφια του. θυμαμαι οτι παντα μου εκανε εντυπωση πως ειχε τους δισκους του τακτοποιημενους με απολυτη αλφαβητικη σειρα κ μπροστα σε καθε ραφι βρισκοταν ενα χαρτονακι που αντιστοιχουσε στο πρωτο γραμμα του επιθετου του εκαστοτε καλλιτεχνη.
αυτο ομως που για μενα αποτελουσε τεραστιο μυστηριο ηταν που ενω καποια γραμματα, οπως το α, το κ ή το π, καλυπταν μοναχα ενα ραφι κ αλλα, οπως το ζ, το η κ το θ, στριμωχνονταν στο ιδιο χαρτονακι, το γραμμα ξ επιανε εναν ολοκληρο οροφο στη δισκοθηκη του. "ποσοι πολλοι ειναι οι καλλιτεχνες που το ονομα τους αρχιζει απο ξ", αναρωτιομουν, αλλα να πλησιασω για να βρω μονος μου λυση στο μυστηριο δεν μου επιτρεποταν κ να ρωτησω τον μαγαζατορα η αληθεια ειναι πως ντρεπομουνα. ηξερα, βεβαια, τον ξυλουρη, που τον ακουγαν οι γονεις μου, αλλα ενταξει.. ποσους δισκους να ειχε βγαλει πια αυτος που χρειαζοταν το μισο μαγαζι για να χωρεσουν.
ετσι, αρχισαμε με τους φιλους μου να επινοουμε μουσικους κ μπαντες που το ονομα τους να αρχιζει απο ξ, μπας κ πετυχουμε κ σταληθεια καποιον. πηγαιναμε κ του ζητουσαμε, ασπουμε, το ταδε αλμπουμ του γιωργου ξερολα ή την δεινα συλλογη μπεστοφ των ξεκουμπωτων πουκαμισων κ αυτος αφου παντα εψαχνε με προσοχη στα ραφια του, μας εδινε την ιδια ακριβως απαντηση: "δεν το εχω τωρα, αλλα αν θελετε, μπορω να σας το παραγγειλω".
το δισκαδικο αυτο πρεπει να εκλεισε εκει καπου στα αρχες του νεου μας αιωνα. λιγο πριν κλεισει εμαθα οτι ξεπουλουσε το εμπορευμα που του ειχε απομεινει κ περασα ξανα ετσι απο περιεργεια, μα πιο πολυ μηπως κ καταφερω να λυσω, εστω κ εκ των υστερων, το μυστηριο του ξ. μπηκα μεσα κ βρηκα τον τυπο να καθεται πισω απο τον μπαγκο του. αν κ δεν με ρωτησε τι ψαχνω, του ειπα οτι ετσι, θελω μοναχα να ριξω μια ματια κ με ενα νευμα, που εδειχνε μαλλον παραιτηση, μου εδειξε τους δισκους του, σαν να μου ελεγε, "κανε ο,τι γουσταρεις, εγω τελειωσα". αν κ τα ραφια του ητανε πλεον μισοαδεια, τα χαρτονακια με τα γραμματα της αλφαβητου στεκονταν σταθερα στη θεση τους. για το ξεκαρφωμα κοιταξα πρωτα ενα-δυο ασχετα γραμματα κ υστερα πηγα επιτελους στο ξ, οπου κ παραδοξως ακομα υπηρχαν οι πιο πολλοι δισκοι. κ αν η λυση στο μυστηριο ητανε τελικα γελοια, η αληθεια ειναι οτι ακομα προσπαθω να συνελθω απο την εκπληξη.. μαϊκλ τζακσον, μαντονα, αϊρον μεϊντεν, μεταλλικα.. ναι, ο τυπος βολευε στο ξ ολα μα ολα τα "ξενα"..