ρουμπικ

διασχιζω ενα παρκο. σε ενα παγκακι καθεται ενας μπαμπας με την κορη του κ προσπαθει να της μαθει να λυνει τον κυβο του ρουμπικ. η μικρη βαριεται αφορητα. παντα πιστευα οτι η λεξη ρουμπικ ειναι συντομογραφια του ρουβικωνα, του ποταμου που διεσχισε ο ιουλιος ο καισαρας πριν παει να πλακωθει με τον πομπηιο κ αναφωνησε τοτε το περιφημο: "ο κυβος εριφθη". κυβος, ρουβικωνας, ρουμπικ.. τελος παντων, καμια σχεση. απλη συνωνυμια. ρουμπικ λεγοταν ο ουγγρος αρχιτεκτονας που τον επινοησε. ενταξει, συμβαινουνε αυτα, δεν βαριεσαι.

λιγο παρακατω, σε αλλο παγκακι, ενας τυπος μονος του. με κοιταζει σαν κατι να του θυμιζω. οποτε μου συμβαινει αυτο, νιωθω την υποχρεωση πως πρεπει πρωτος εγω να θυμηθω απο πού γνωριζομαστε με τον εκαστοτε αλλον. τελικα, μολις φτανω διπλα του ακριβως, ο τυπος με ρωταει αν εχω να του δωσω ενα τσιγαρο. του δινω εμφανως μαλλον ξενερωμενος που δεν ακολουθησε καποια σπαρακτικη διαδικασια αναγνωρισης. αυτος το καταλαβαινει κ κανει ο,τι μπορει για να επανορθωσει. "δεν μου λες, ρε φιλε", με ρωτα, "αυτος εκει, στο αγαλμα, ποιος ειναι;" γυριζω κ βλεπω μια προτομη του σατωμβριανδου. δηλαδη, ενταξει, θα μπορουσε να ειναι του οποιουδηποτε, αλλα το γραφει κιολας απο κατω. ο τυπος, αν δεν ειναι αναλφαβητος, μου κανει πλακα μαλλον. επειδη δεν θελω να μαλωσουμε -κανει κ τοση ζεστη- περιοριζομαι στο να του δωσω τη σωστη απαντηση κ να ξεχασω το ολο επεισοδιο. "ο σατωμβριανδος", του λεω. "α, μπραβο", μου απανταει αυτος, "κ ελεγα.. τι μου θυμιζει.."

λιγο πριν βγω απο το παρκο, βρισκω ενα παγκακι αδειο κ αποφασιζω να κατσω κ να σκεφτω λιγο το μελλον μου. βγαζω να καπνισω κ εγω, αλλα δεν εχω κ πολυ ορεξη κ τελικα δεν το αναβω. δεν ξερω, αν ειχα τωρα εναν κυβο του ρουμπικ, μπορει να δοκιμαζα κ να τον λυσω. εχω δει κατι βιντεο με διαφορους εξυπνακηδες που τον λυνουν μεσα σε ελαχιστα δευτερολεπτα, ενω ταυτοχρονα κανουν θαλασσιο σκι, πεφτουν με αλεξιπτωτο ή καθαριζουν φασολακια. εγω, θα ξεκινουσα πιο ταπεινα. θα εβαζα εναν πιο ρεαλιστικο στοχο. ασπουμε, μεχρι να ξυπνησουνε οι προτομες των φιλελληνων μες στα παρκα κ αρχισουνε να προσπαθουν να θυμηθουν πώς διαολο βρεθηκαν εδω περα

ζαρια

δυο παιζουν στο καφενειο ταβλι. ο ενας ειναι ο καφετζης. ο αλλος, ο πελατης, σε καθε ζαρια που φερνει αναφωνει: "μα, τι ατυχια ειναι αυτη;" ο καφετζης δεν δινει σημασια. ξερει καλα πως τιποτα σε αυτον τον κοσμο δεν ειναι αποτελεσμα συμπτωσεων, αλλα σκληρης δουλειας, στρατηγικης, μεθοδου. ακομα κ οι ηττες ή μαλλον ειδικα αυτες. ολες οι ηττες στη ζωη του, αλλωστε, υπηρξαν αψογα δουλεμενες.
καποια στιγμη ο πελατης τον ρωτα: "ρε συ, ποσο-ποσο ειμαστε,;" "εξηνταδυο-εξηνταδυο, ζωη να εχουμε", του απαντα ο καφετζης. ο πελατης τον κοιταζει απορημενος. "σειρα ειμαστε, ρε, το ξεχασες;". ο πελατης χαμογελα. αν το ακουγε για πρωτη φορα αυτο το αστειο ισως κ να γελουσε.
τελευταια ζαρια. τελευταια του ευκαιρια να προηγηθει. τελευταια ελπιδα να αλλαξει κατι σε αυτον τον αδικο τον κοσμο. κουναει τα ζαρια μεχρι αυτα να ζαλιστουν κ υστερα τα ριχνει. το ενα, αυτο που πεφτει μεσα, ειναι εξι. το αλλο, αυτο που φευγει μακρια, δεν προκειται να μαθουμε ποτε. το ζαρι πεφτει, χτυπαει καπου, εξοστρακιζεται, εκτοξευεται, εξαφανιζεται απο προσωπου γης, βγαινει εκτος ατμοσφαιρας κ υστερα μπαινει σε τροχια κ συνεχιζει να παρακολουθει απο εκει ψηλα τα τεκταινομενα.
"τωρα τι κανουμε; το ληγουμε;" ρωταει ο πελατης. "οχι, ρε συ, απο τωρα;" του απαντα ο καφετζης. "ακομα νεοι ειμαστε"

mysterium fascinans

 

διαίρεση

Σύμφωνα με ένα από τα πιο περίφημα παράδοξα του Ζήνωνα του Ελεάτη, ο Αχιλλέας αποφάσισε, λέει, να συμμετάσχει σε έναν αγώνα δρόμου με αντίπαλο μια χελώνα. Ο σούπερ σταρ της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος φημιζότανε για το φερ πλέι του, έδωσε ένα μικρό προβάδισμα στο συμπαθές ερπετό και ξεκίνησε να τρέχει μόνο όταν αυτό έφτασε στα μισά της προκαθορισμένης απόστασης. Όταν, όμως, έφτασε εκεί, στου δρόμου τα μισά, η χελώνα, που στο μεταξύ συνέχιζε να προχωρά, είχε ήδη φτάσει λιγάκι παρακάτω και τώρα ο γιος της Θέτιδας έπρεπε να καλύψει μια νέα απόσταση προκειμένου να τη φτάσει. Και επειδή, ως γνωστόν, ο χώρος -όπως και η ντροπή, άλλωστε- μπορεί να διαιρεθεί σε άπειρα μέρη, η χελώνα εξακολούθησε να προπορεύεται και ο ήρωάς μας, που ένα θέμα με τη διαχείριση του θυμού όσο νάναι το είχε, τα πήρε στο κρανίο και εγκατέλειψε τον αγωνιστικό χώρο βρίζοντας θεούς και ημίθεους.

Να πούμε εδώ, βέβαια, ότι ο συλλογισμός του Ζήνωνα κινείται, ως συνήθως, στο ιδεατό πεδίο της λογικής και όχι σε αυτό της ζώσας εμπειρίας. Έτσι, στο μεν πρώτο μπορεί η χελώνα να κέρδισε τελικά και να προκρίθηκε στην επόμενη φάση όπου αντιμετώπισε τον λαγό στον μύθο του Αισώπου, στη δε δεύτερη, ωστόσο, ο Αχιλλέας είχε στην πραγματικότητα στήσει τον αγώνα προκειμένου να κερδίσει στον παράνομο στοιχηματισμό ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, το οποίο και σκόπευε να διαθέσει για να καλύψει το χρέος της ΔΕΥΑΦ (Δημόσια Επιχείρηση Ύδρευσης Αρχαίας Φθίας), αλλά δυστυχώς υπέκυψε στον πειρασμό και παρήγγειλε με απευθείας ανάθεση, εννοείται, να του φτιάξουν κάτι ωραιότατα ξώφτερνα σανδάλια. Και η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή, νομίζω.

τσιρκο

περιμενω στο φαναρι. εχει κινηση. καθε φορα που αναβει πρασινο περναει μονο ενας. μπροστα μου, στη διαβαση ειναι ενας ακροβατης. οσο κραταει το κοκκινο κανει το νουμερο του με κατι μπαλες χρωματιστες κ υστερα μαζευει απο τους οδηγους ο,τι εχουν ευχαριστηση.

"ζογκλερ", με διορθωνει ο συνοδηγος.

"τι πραγμα", τον ρωταω.

"ζογκλερ ειναι, ρε ασχετε. ακου εκει ακροβατης. σιγα μην ειναι κ κλοουν".

"ναι, ενταξει, εστω", του απαντω εκνευρισμενος, καθως σκεφτομαι πως ειμαι μεσα στο αμαξι μονος μου κ πλεον οταν πηζω στην κινηση, στους δρομους, δεν πιανω κουβεντα με τον εαυτο μου απλως, αλλα να μου τη λεω κιολας.

το φαναρι αναβει πρασινο. φευγουν ολοι οι μπροστινοι μου. στο τσακ δεν το προλαβαινω εγω. τωρα παρακολουθω απο κοντα το σοου.

"εχεις κανενα κερμα", τον ρωτω.

"οχι, μοναχα καρτα".

θεε μου, τι ψευτης, σκεφτομαι.

το νουμερο ολοκληρωνεται. ο θηριοδαμαστης των φαναριων, αφηνει τις μπαλες τις χρωματιστες να αιωρουνται πανω απο τη διαβαση, ερχεται στο παραθυρο κ μου χαριζει ολη την εισπραξη της μερας

συνταξιμα

μια παρεα παιδιων παιζει μπαλα στην πλατεια. καποια στιγμη, ενα απο αυτα βαραει ενα σουτ αλλα αστοχει κ οι φιλοι του αρχιζουν να το κοροϊδευουν. το παιδι δικαιολογειται λεγοντας πως αν φορουσε τα καινουρια του παπουτσια, δωδεκα γκολ θα ειχε βαλει σημερα, τουλαχιστον. ε, κ γιατι δεν πας να τα φορεσεις, του λενε, διπλα ειναι το σπιτι σου. μα αμα τα βαλω κ παιξω με αυτα, δεν θα ειναι πια καινουρια. η παρεα προβληματιζεται με αυτο που ακουει. το παιχνιδι διακοπτεται κ αρχιζουν να το κουβεντιαζουν. "βλακειες λεει ο φιλος", υποστηριζει καποιος. "ενταξει μπορει τα παπουτσια να παψουν να ειναι ολοκαινουρια, σε καθε περιπτωση ομως, θα ειναι καινουριοτερα απο αυτα που ηδη φοραει." "οχι, ενταξει, εχει μια βαση αυτο που λεει", καποιος αλλος αποφαινεται. "δεν γινεται να αντιμετωπιζουμε την καινουριοτητα ως σχετικο μεγεθος. κ μονο αν βγουν απο το κουτι τους τα παπουτσια, χανουν για παντα αυτην την ιδιοτητα." "ναι, αλλα για μια στιγμη", ισχυριζεται ενας τριτος. "το ζητουμενο ειναι η αποτελεσματικοτητα των παπουτσιων. αν οντως μπορει να βαλει δωδεκα γκολ με αυτα, η αγορα τους -η πραξη, δηλαδη, που τα κατεστησε για αυτον καινουρια- δικαιωνεται. με αλλα λογια, θα εχουν βγαλει τα λεφτα τους, πριν καν προλαβουν να παλιωσουν." "εγω παιδια, παντως", ενας τεταρτος πεταγεται, "λεω να αφησουμε τη μπαλα κ να γυρισουμε ολοι στα σπιτια μας κ να διαβασουμε, να μορφωθουμε, να τελειωσουμε το σχολειο, να μπουμε στο πανεπιστημιο, να βγουμε στην αγορα εργασιας, να συγκεντρωσουμε τα απαιτουμενα συνταξιμα ενσημα, κ πρωτα ο θεος ναμαστε καλα, ξαναμαζευομαστε εδω οταν θα ειμαστε κωλογεροι κ τοτε το ξανασυζηταμε." "εκπληκτικη ιδεα", φωναζει η μπαλα κ παιρνει φορα απο μονη της, πεφτει πανω σε μια παρακειμενη τζαμαρια κ τη σπαει