μέχρι δακρύων

καμιά φορά, όταν συναντιέμαι με τους παλιούς συμμαθητές και αρχίζουμε τις ιστορίες, συνειδητοποιώ πόσο τυχεροί είναι αυτοί οι άνθρωποι, όχι γιατί είχαν το προνόμιο να συνδεθούν μαζί μου, κατά τη διάρκεια μιας τόσο κρίσιμης και ανελέητα μακράς για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους περιόδου, αλλά επειδή λίγο-πολύ όλοι τους έφτασαν τότε τόσο κοντά στον θάνατο, επειδή παραλίγο τότε να τους σκοτώσω όλους, όχι σε κάποια μαζική σφαγή, από αυτές που διαφημίζουν στα δελτία των ειδήσεων, αλλά σε μικρά μεμονωμένα και επαναλαμβανόμενα περιστατικά, που τώρα τα αφηγούμαστε και γελάμε μέχρι δακρύων. τελικά βρίθει φρικαλεοτήτων η ιστορία της φιλίας