η δασκαλου του πιανου

ενας φιλος ψαχνει εδω κ καιρο να αγορασει σπιτι. μετα απο αρκετες αποτυχημενες προσπαθειες καταφερνει να βρει ενα που του αρεσει, αλλα δισταζει να προχωρησει καθως προβληματιζεται για την εξαιρετικα χαμηλη τιμη του - περιπου στο μισο απο ο,τι παιζει αυτη τη στιγμη στην πιατσα. μοιραζεται μαζι μου τις ανησυχιες του κ εγω του λεω οτι δεν παει καλα. το σπιτι αυτο ειναι οντως ευκαιρια. ο φιλος, ομως, επιμενει. κ αν κρυβεται καποια παγιδα και βρεθει απο το πουθενα μπλεγμενος; στο μεταξυ, εχει ηδη συμβουλευτει δικηγορους κ μηχανικους κ ολοι τον διαβεβαιωνουν οτι δεν υπαρχουν ουτε προσημειωσεις ουτε κακοτεχνιες. με τα πολλα, με πειθει να το ψαξω κ εγω, καθως ο πωλητης ειναι παλιος γνωστος μου. οποτε παω, τον βρισκω κ τον ρωταω, προσποιουμενος μαλιστα οτι ενδιαφερομαι προσωπικα. αυτος στην αρχη ζοριζεται, αλλα χαριν της παλιας μας γνωριμιας αποφασιζει να με ενημερωσει οτι το σπιτι ειναι λιγακι στοιχειωμενο. για την ακριβεια το εχει στοιχειωσει το φαντασμα της τελευταιας ενοικου του, μιας δασκαλας πιανου που πεθανε εκει μονη κ αβοηθητη κ τα βραδια οι γειτονες την ακουν να παιζει το μουσικο θεμα απο την αθλητικη κυριακη. εντρομος, αν οχι κ φρικαρισμενος, τρεχω να τα πω στον φιλο μου. αυτος, παραδοξως, καπως του καθεται καλα αυτη η πληροφορια κ αφου ξεφυσαει ανακουφισμενος, αρχιζει να τριβει τα χερια του. οχι, ρε συ, του λεω. δεν αξιζει να κανεις τετοια επενδυση, αμα ειναι να δωσεις αλλα τοσα σε εξορκισμους κ ευχελαια. μα δεν το θελω για να το κατοικησω εγω ο ιδιος. μου απαντα. θα το κανω μπι εν μπι κ θα πουλαω το φαντασμα σαν κονστεπτ. κ καπως ετσι επιβεβαιωθηκε η υποψια μου για τη μεταφυσικη διασταση που εχει παρει τελευταια η κριση στην αγορα των ακινητων