ενα κ ενα

"με ή χωρις", ρωταει ο σερβιτορος. "ενα κ ενα", του απαντω. αυτος με κοιτάζει καπως με απορια. "περιμενω παρεα", του εξηγω, αν κ νομιζω πως ειναι αυτονοητο. ο σερβιτορος χαμογελαει σαν να λεει "ναι, καλα" κ χανεται στα ενδοτερα. δεν τον παρεξηγω. εχει κ τοση ζεστη.

για να περασει η ωρα, αναβω τσιγαρο κ αρχιζω να να παρακολουθω τη συζητηση στο διπλανο τραπεζι. εκει ειναι τρεις. ο ενας καπως σαν να ρητορευει. οι αλλοι δυο τον ακουν κ κουνανε τα κεφαλια τους στοχαστικα. καποια στιγμη τους λεει: "ξερετε, ρε, ποιο ειναι το προβλημα;" "ποιο;" τον ρωτανε οι αλλοι. "νομιζουμε πως ειμαστε σταγονες στον ωκεανο, αλλα στην πραγματικοτητα ειμαστε ωκεανοι μεσα σε μια σταγονα". το ακροατηριο του καπως σαν να σκαλωνει. ο ενας φιλος αναστεναζει κ αδειαζει το ποτηρι του. ο αλλος τον ρωταει πού το διαβασε αυτο, γιατι δικο του δεν παιζει μαλλον να ειναι. "δεν ξερω.. πού να θυμαμαι.. καπου..", τους απανταει αυτος κ κοιταζοντας προς τα μεσα υψωνει το δαχτυλο κ σχηματιζει ενα κυκλο στον αερα, πραγμα που μεταφραζεται στην εντολη "αλλη μια γυρα, ό,τι πινουμε".

στο μεταξυ, εγω εχω ηδη πληκτρολογησει την επιμαχη φραση κ στην οθονη του κινητου διαβαζω οτι προκειται για στιχο του τζελαλαντιν αλ ρουμι, περση ποιητη του 13ου αιωνα. τι ειναι αυτα, αγανακτω. παλιοτερα στα τσιπουραδικα ακουγες κουβεντες για ερωτες κ μπαλα. αν ηθελα φιλοσοφια κ ποιηση, θα πηγαινα να τα πιω σε καμια βιβλιοθηκη.

τοτε μου σκαει ενα μηνυμα. "θα αργησω", λεει, "λιγο". ερχεται κ ο σερβιτορος κ μου ακουμπα το ενα κ ενα μου επανω στο τραπεζι. "θα αργησει λιγο, λεει", τον ενημερωνω ως να οφειλα. αυτος χαμογελαει ξανα. το χαμογελο του αυτη τη φορα μεταφραζεται ως "το ηξερα".

σοφοι ανθρωποι οι σερβιτοροι στα τσιπουραδικα. κ ο αλ ρουμι, βαζω στοιχημα, απο σερβιτορος πρεπει να ξεκινησε. ναι, σιγουρα εκει στο ικονιο ή στη δαμασκο που σπουδαζε, θα κουβαλουσε δισκο κ αυτος τα μεσημερια, θα μαντευε τις σκεψεις των πελατων που ματαια περιμεναν να ερθει η παρεα τους κ θα συνελεγε μεθυσμενους ωκεανους μεσα στη διψασμενη του σταγονα.

σε καθε περιπτωση, φαινεται οτι ο φιλος απο το διπλανο τραπεζι επεσε μεσα τελικα. μαλλον ειναι υδραυλικο το προβλημα του κοσμου

η δασκαλου του πιανου

ενας φιλος ψαχνει εδω κ καιρο να αγορασει σπιτι. μετα απο αρκετες αποτυχημενες προσπαθειες καταφερνει να βρει ενα που του αρεσει, αλλα δισταζει να προχωρησει καθως προβληματιζεται για την εξαιρετικα χαμηλη τιμη του - περιπου στο μισο απο ο,τι παιζει αυτη τη στιγμη στην πιατσα. μοιραζεται μαζι μου τις ανησυχιες του κ εγω του λεω οτι δεν παει καλα. το σπιτι αυτο ειναι οντως ευκαιρια. ο φιλος, ομως, επιμενει. κ αν κρυβεται καποια παγιδα και βρεθει απο το πουθενα μπλεγμενος; στο μεταξυ, εχει ηδη συμβουλευτει δικηγορους κ μηχανικους κ ολοι τον διαβεβαιωνουν οτι δεν υπαρχουν ουτε προσημειωσεις ουτε κακοτεχνιες. με τα πολλα, με πειθει να το ψαξω κ εγω, καθως ο πωλητης ειναι παλιος γνωστος μου. οποτε παω, τον βρισκω κ τον ρωταω, προσποιουμενος μαλιστα οτι ενδιαφερομαι προσωπικα. αυτος στην αρχη ζοριζεται, αλλα χαριν της παλιας μας γνωριμιας αποφασιζει να με ενημερωσει οτι το σπιτι ειναι λιγακι στοιχειωμενο. για την ακριβεια το εχει στοιχειωσει το φαντασμα της τελευταιας ενοικου του, μιας δασκαλας πιανου που πεθανε εκει μονη κ αβοηθητη κ τα βραδια οι γειτονες την ακουν να παιζει το μουσικο θεμα απο την αθλητικη κυριακη. εντρομος, αν οχι κ φρικαρισμενος, τρεχω να τα πω στον φιλο μου. αυτος, παραδοξως, καπως του καθεται καλα αυτη η πληροφορια κ αφου ξεφυσαει ανακουφισμενος, αρχιζει να τριβει τα χερια του. οχι, ρε συ, του λεω. δεν αξιζει να κανεις τετοια επενδυση, αμα ειναι να δωσεις αλλα τοσα σε εξορκισμους κ ευχελαια. μα δεν το θελω για να το κατοικησω εγω ο ιδιος. μου απαντα. θα το κανω μπι εν μπι κ θα πουλαω το φαντασμα σαν κονστεπτ. κ καπως ετσι επιβεβαιωθηκε η υποψια μου για τη μεταφυσικη διασταση που εχει παρει τελευταια η κριση στην αγορα των ακινητων

το προξενιό

Πίνω καφέ με έναν φίλο. Ο συγκεκριμένος φίλος, για έναν λόγο που μάλλον δεν θα καταλάβω ποτέ, δίνει τρομακτικά μεγάλη σημασία στη γνώμη μου. Ειδικά όταν αυτή έχει να κάνει με τα προσωπικά του. Επίσης έχει μόλις χωρίσει και καίγεται να αναπληρώσει το κενό της πρώην του. Εγώ του λέω να μην βιάζεται, αλλά αυτός φοβάται μην τον βρει μόνο του χειμώνας. Μου λέει ότι υπάρχει ένα πρόσωπο. Τον ρωτάω αν το πρόσωπο αυτό ξέρει ότι υπάρχει. Μου λέει όχι ακόμα, αλλά θα το μάθει σύντομα. Με ρωτάει αν θέλω να πάμε μετά να μου τη δείξει. "Τι είναι να μου τη δείξεις", τον ρωτάω εγώ, "έκθεμα σε βιτρίνα". Αυτός γελάει και φωνάζει τη σερβιτόρα να πληρώσει. Η οποία σερβιτόρα κάπως σαν να τον φλερτάρει, αλλά δυστυχώς αυτός έχει μάτια μόνο για την ιστορία που έχει ήδη σχηματίσει μέσα στο κεφάλι του. 

Σηκωνόμαστε και πάμε δυο στενά παρακάτω, στο φαρμακείο της γειτονίας. "Τι κάνουμε εδώ", τον ρωτάω. "Αυτή είναι", μου λέει. Πίσω από τον πάγκο είναι μια νεαρή μελαχρινή. Φοράει άσπρη ποδιά και γυαλιά με κόκκινο σκελετό. Το πρόσωπό της έχει κάτι το σοβαρό και κάτι το παιχνιδιάρικο ταυτόχρονα. Θα μπορούσε ο φίλος να περάσει την υπόλοιπη ζωή του πλάι της χωρίς ποτέ να καταλάβει αν όντως τον αγαπάει αληθινά ή του κάνει πλάκα για να περάσει η ώρα. Εν πάση περιπτώσει αυτή είναι η περί ης ο λόγος. Όσο εξυπηρετεί τον μπροστινό πελάτη, επαινώ τον φίλο για την εξαιρετική του επιλογή και τον προτρέπω, αφού δεν σκοπεύει να εκδηλώσει άμεσα το ενδιαφέρον του, να ψωνίσει ένα ήπιο αναλγητικό για το ξεκάρφωμα και μετά να πάμε να φάμε κάτι. 

Έρχεται η σειρά μας. "Παρακαλώ", λέει αυτή. "Καλησπέρα", της απαντά ο φίλος, αν και ακόμα είναι 11:46. Αυτή χαμογελάει και περιμένει τη συνέχεια. Ο φίλος σκαλώνει κάπως. Τον σκουντάω ελαφρά. Γυρίζει, με κοιτάζει σαν να ζητάει βοήθεια. Εντάξει, σε όλους μας έχει κάποτε συμβεί. Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος. Αποφασίζω να το πάρω πάνω μου. Για αυτό δεν είναι οι φίλοι; "Συγγνώμη", λέω, "μήπως θα μπορούσατε να μου μετρήσετε την πίεση;". "Αχ, δυστυχώς", μου απαντά, "το πιεσόμετρό μας είναι χαλασμένο". "Α, μάλιστα", λέω εγώ. "Ε τότε, εν τοιαύτη περιπτώσει μήπως θα θέλατε να ζευγαρώσετε με τον κύριο από εδώ, να συνάψετε δεσμό, τρεις μήνες μετά να μετακομίσετε στο διαμέρισμά του, να παντρευτείτε κατά τον Μάιο, να κάνετε τέσσερα παιδιά, να υιοθετήσετε άλλα δύο, να κάνετε για έντεκα χρόνια συναπτά διακοπές στην Κάσο, να ταξιδέψετε στο διάστημα, στα βάθη του ωκεανού, σε άλλες διαστάσεις, να χτίσετε ένα σπίτι στην κορυφή του Όθρυος, να ξυπνάτε κάθε πρωί μαζί, να βλέπετε την ανατολή, να κάνετε κωλοδάχτυλα στον ήλιο, να γεράσετε μαζί και να πεθάνετε σχεδόν ταυτόχρονα σε πολύ μεγάλη ηλικία;" 

Η γυναίκα πίσω από τον πάγκο, αιφνιδιασμένη κάπως από την ερώτησή μου -και με το δίκιο της, εδώ που τα λέμε- στέκεται για λίγο και κοιτάζει τον φίλο μου από πάνω μέχρι κάτω. Ο φίλος μου ντρέπεται. Θέλει να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί, αλλά θέλει και να ακούσει την απάντηση. Στο μεταξύ, στο φαρμακείο έχει μπει και άλλος πελάτης, ο οποίος μάλιστα είναι και λίγο βιαστικός, καθώς έχει αφήσει το αμάξι του στη γωνία με αλάρμ και φοβάται μην τον γράψουν. 

"Μισό λεπτό, κύριε", του λέει η γυναίκα. "δεν βλέπετε ότι εξυπηρετώ;". Και αμέσως γυρίζει ξανά σε μένα. "Συγγνώμη, αλλά όταν λέτε να πεθάνουμε σχεδόν ταυτόχρονα, πώς ακριβώς το εννοείτε", με ρωτάει. 

"Πρώτα εσείς από λοίμωξη του αναπνευστικού", της απαντώ, "και τρεις μέρες μετά ο φίλος μου από τη στεναχώρια του".

"Α, μάλιστα", λέει αυτή. "Εν τοιαύτη περιπτώσει, θα έλεγα πως δέχομαι".

Κι αυτό ήταν το πιο πετυχημένο προξενιό που έχω κάνει στη ζωή μου.      

first person

 

σχετικα με την κολαση

επεσαν καστρα, 

η κολαση ανθισε 

- σκληρες εικονες

καπου υπαρχει 

μια κολαση φτιαγμενη 

απο λογια

μεσα στην κολαση 

ο διαβολος 

καταντησε κομπαρσος

η κολαση ειναι ενα τηλεφωνικο κεντρο 

οπου περιμενεις να σε συνδεσουν με τον αρμοδιο δαιμονα

, για παντα

η κολαση ειναι μια βιβλιοθηκη 

γεματη με βιβλια 

που θα ηθελα να ειχα γραψει

καπου πρεπει να υπαρχει μια κολαση

οπου πηγαινουν οσοι δεν εχουν καταλαβει 

οτι προηγουμενως βρισκονταν 

στον ισως καλυτερο δυνατο παραδεισο