collapse

 

ξανα

ονειρευομαι

πως σε ξαναφιλαω 

για πρωτη φορα

κλεινω τα ματια

και βλεπω τα δικα σου

μες στο σκοταδι

ανακαλυπτω ενα νεο φως

μεσα στο φως

κυνηγαω τη σκια σου

μες στη σκια

δροσιζομαι

και περιμενω να ξανακαω

πρεπει να θυμηθω

να παψω να γκρινιαζω

ισως και να ειμαι τελικα

ο πιο τυχερος

ανθρωπος στον κοσμο

παθολογια

χρονια τωρα
προσπαθωντας να ανακαλυψω
τι μου φταιει
και εμφανιζω τοσο συχνα
κρισεις δυσλειτουργιας
εξαντλησα ολα τα πιθανα σεναρια
κουρασα και κουραστηκα
και εχω και τους ειδικους
καθε φορα να με διαβεβαιωνουν
πως τα προβληματα μου
ειναι ιατρικως αδιαφορα
-τι να μου πουνε και αυτοι-
οποτε κατεληξα
οτι αυτο που φταιει
βρισκεται στην πολυ αρχη
στον πρωτο-πρωτο στιχο
σε αυτο το χρονια τωρα δηλαδη
τοσο απλο ηταν τελικα
μου φταιει που περνουν τα χρονια
- το τιμημα της αρνησης
ή εστω της απροθυμιας
να συμβιβαστω
τοσο καιρο πληρωνω

υμηττος

τρεχω για να προλαβω το μετρο. το χανω για λιγο. για την ακριβεια βλεπω τις πορτες να κλεινουνε στα μουτρα μου κ τους επιβατες που ειναι μεσα στο βαγονι να με κοιταζουν σαν να το απολαμβανουν. ενω ο συρμος απομακρυνεται προλαβαινω κ διακρινω αναμεσα τους δυο παλιους μου ερωτες κ εναν σεσημασμενο εγκληματια, δραπετη πια των φυλακων, που δεκαπεντε χρονια πριν ειχα αθελα μου βοηθησει τις αρχες να τον συλλαβουν. αγιο ειχα, σκεφτομαι. μετα σηκωνω το βλεμμα μου στον πινακα κ βλεπω οτι το επομενο ειναι σε 12 λεπτα. "τι 12 λεπτα, ρε μαλακες;" αναρωτιεμαι λιγο πιο φωναχτα απο οσο θα επρεπε. διπλα μου ενας τυπος με κοιταζει κ μου χαμογελαει καπως πικρα. "τι ειναι, ρε", του λεω. "ενα καλο πραγμα υπηρχε σε αυτην την πολη κ παει χαλασε κ αυτο", μου απανταει. "το μετρο εννοεις, ε;" τον ρωτω. "όχι", μου λεει. "το χρωμα που παιρνει ο υμηττος οταν δυει ο ηλιος".

constantly updated

 

ο λάμπρος

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Ο δάσκαλος πρότεινε να πάμε εκδρομή. Δεχτήκαμε με χαρά. Κανένας μας, άλλωστε, δεν είχε διαβάσει το μάθημα και ο ίδιος ο δάσκαλος είχε ξενυχτήσει δοκιμάζοντας διάφορα ναρκωτικά που τις πρώτες πρωινές ώρες του είχαν προκαλέσει ένα μικρό ψυχωσικό επεισόδιο. Τον αγαπούσαμε πολύ τον δάσκαλό μας. Βγήκαμε στο προαύλιο και σχηματίσαμε δυάδες. Επειδή ήμασταν 33 πάντα κάποιος περίσσευε. Συνήθως ήταν ο Λάμπρος. Ο δάσκαλος του ζήτησε να μείνει στην αίθουσα και να μας περιμένει. Ο Λάμπρος έβαλε τα κλάματα. Οι υπόλοιποι βγήκαμε στον δρόμο και ξεκινήσαμε να βαδίζουμε προς την παραλία σε αυστηρή παράταξη και τραγουδώντας ένα σιχαμερό εμβατήριο. Λίγο μετά ο δάσκαλος μας ζήτησε να το βουλώσουμε. Φτάσαμε στην παραλία. Ο δάσκαλος πήγε, ξάπλωσε κάπου και αποκοιμήθηκε. Κάποιος πρότεινε να βουτήξουμε στη θάλασσα και ενθουσιασμένοι αρχίσαμε να βγάζουμε τα ρούχα μας. Κάποιος άλλος, όμως, είπε ότι αυτό ίσως να είναι λιγάκι επικίνδυνο. Τον ρωτήσαμε γιατί και αυτός άρχισε να επιχειρηματολογεί για τους κινδύνους που ελλοχεύουνε στη θάλασσα, στον κόσμο, στην ενήλικη ζωή, γενικά στην ύπαρξη. Θυμώσαμε, τον αρπάξαμε και τον πετάξαμε μέσα στο νερό, αγνοώντας ότι δεν γνώριζε κολύμπι. Μείναμε να τον παρακολουθούμε για λίγη ώρα να παλεύει ώσπου βυθίστηκε και πνίγηκε. Γυρίσαμε στο σχολείο αμίλητοι και σέρνοντας τα πόδια μας στην άσφαλτο. Στο μεταξύ, μετά τον άδικο χαμό του συμμαθητή μας στο τέλος της παράταξης πάλι κάποιος περίσσευε. Ο Λάμπρος το είδε αυτό από το παράθυρο και γέλασε χαιρέκακα.