Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Ο δάσκαλος πρότεινε να πάμε εκδρομή. Δεχτήκαμε με χαρά. Κανένας μας, άλλωστε, δεν είχε διαβάσει το μάθημα και ο ίδιος ο δάσκαλος είχε ξενυχτήσει δοκιμάζοντας διάφορα ναρκωτικά που τις πρώτες πρωινές ώρες του είχαν προκαλέσει ένα μικρό ψυχωσικό επεισόδιο. Τον αγαπούσαμε πολύ τον δάσκαλό μας. Βγήκαμε στο προαύλιο και σχηματίσαμε δυάδες. Επειδή ήμασταν 33 πάντα κάποιος περίσσευε. Συνήθως ήταν ο Λάμπρος. Ο δάσκαλος του ζήτησε να μείνει στην αίθουσα και να μας περιμένει. Ο Λάμπρος έβαλε τα κλάματα. Οι υπόλοιποι βγήκαμε στον δρόμο και ξεκινήσαμε να βαδίζουμε προς την παραλία σε αυστηρή παράταξη και τραγουδώντας ένα σιχαμερό εμβατήριο. Λίγο μετά ο δάσκαλος μας ζήτησε να το βουλώσουμε. Φτάσαμε στην παραλία. Ο δάσκαλος πήγε, ξάπλωσε κάπου και αποκοιμήθηκε. Κάποιος πρότεινε να βουτήξουμε στη θάλασσα και ενθουσιασμένοι αρχίσαμε να βγάζουμε τα ρούχα μας. Κάποιος άλλος, όμως, είπε ότι αυτό ίσως να είναι λιγάκι επικίνδυνο. Τον ρωτήσαμε γιατί και αυτός άρχισε να επιχειρηματολογεί για τους κινδύνους που ελλοχεύουνε στη θάλασσα, στον κόσμο, στην ενήλικη ζωή, γενικά στην ύπαρξη. Θυμώσαμε, τον αρπάξαμε και τον πετάξαμε μέσα στο νερό, αγνοώντας ότι δεν γνώριζε κολύμπι. Μείναμε να τον παρακολουθούμε για λίγη ώρα να παλεύει ώσπου βυθίστηκε και πνίγηκε. Γυρίσαμε στο σχολείο αμίλητοι και σέρνοντας τα πόδια μας στην άσφαλτο. Στο μεταξύ, μετά τον άδικο χαμό του συμμαθητή μας στο τέλος της παράταξης πάλι κάποιος περίσσευε. Ο Λάμπρος το είδε αυτό από το παράθυρο και γέλασε χαιρέκακα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου