εγώ εσένα.

Εγώ που κοιτάζω εσένα.
Εγώ που παρακολουθώ εσένα.
Εγώ που θέλω εσένα.
Εγώ που επιθυμώ κι άλλο από εσένα.
Εγώ που περιμένω ακόμα εσένα.
Εγώ που ανυπομονώ για εσένα.
Εγώ που πλησιάζω προς εσένα.
Εγώ που αναζητώ εσένα.
Εγώ που αγγίζω λίγο από εσένα.
Εγώ που κοιμάμαι μαζί με εσένα.
Εγώ που ξυπνάω δίπλα σε εσένα.
Εγώ που φεύγω μακριά από εσένα.
Εγώ που ταξιδεύω μαζί με εσένα.
Εγώ που ταξιδεύω μέσα σε εσένα.
Εγώ που φτάνω κάποτε σε εσένα.
Εγώ που επιστρέφω συνέχεια σε εσένα.
Εγώ που κατοικώ πάνω από εσένα.
Εγώ που μένω κάτω από εσένα.
Εγώ που ονειρεύομαι εσένα.

Εσύ εμένα;

Edición Ver Favoritos

οι εχθροί μου

Τη νύχτα που έπεσε η πόλη μου εγώ βρισκόμουν μακριά της.
Τη νύχτα που έπεσε η νύχτα μου εγώ κοιμόμουνα βαθιά της.
Στην πόλη όπου έπεσε η νύχτα μου η νύχτα ονειρευότανε τη μέρα.

Τη μέρα που μπήκαν οι εχθροί στο σπίτι μου εγώ είχα ξυπνήσει σε άλλο σπίτι.
Τη μέρα που μπήκε η μέρα μες στο σπίτι μου εγώ εχθρός στους φίλους μου γινόμουν.
Οι εχθροί που μπήκαν μες στη μέρα μου στο σπίτι μου τους είχαμε για φίλους.

Οι εχθροί που είχα κάποτε στην πόλη μου μακριά από μένα ονειρεύονται τη μέρα.
Οι φίλοι που είχαν κάποτε το σπίτι μου βαθιά σε μένα τη νύχτα ξαγρυπνούνε.

τα λόγια

αυτά που λες.
αυτά που θέλεις να μου πεις.
αυτά που λες πως μου έχεις πει.
αυτά που έλεγες, όταν δεν μου μιλούσες.
αυτά που είπες μια φορά. αυτά που λες και ξαναλες.
αυτά που είχες να μου πεις.
αυτά που μου είπες τελικά.
αυτά που θα ‘θελες να μην τα είχες πει.
αυτά που θα μου πεις μετά.
αυτά που είπες πως κάποια μέρα θα μου πεις.
αυτά που δεν θα πεις ποτέ.
αυτά που κάποτε θα λες, όταν θα έχεις πάψει πια να μου μιλάς.

αυτά που εγώ ακούω.

όπως η άμμος

Στη μυστική καταπακτή που κρύβεις κάτω από το αφράτο μαξιλάρι σου.
Στο σκοτεινό το μονοπάτι που ξεκινά από τους πρόποδες του κρεβατιού σου.
Στον αενάως πολλαπλασιασμένο κόσμο σου που αντανακλάται στα νερά του ξύλινου γυαλιστερού δαπέδου σου.
Στους παλαιούς κι αγέννητους ενοίκους του από κάτω σου πατώματος.
Στα μυκηναϊκά θεμέλια του οικοδομήματός σου.
Στον κάμπο που ήταν κάποτε εδώ.
Στην έρημο που θα διαδεχτεί την πόλη σου.
Το όνειρο που είδες και που ξέχασες.
Το όνειρο που μια φορά σε είδε κι αμέσως ύστερα σε έχασε.
Το όνειρο που ονειρεύτηκες πως έζησες.
Το όνειρο εκείνο που ήσουνα λέει εσύ κι έρεες μέσα από τα αδύναμα τα σιδερένια δάχτυλά σου.
Το όνειρο εκείνης της βραδιάς που ξάπλωσες να κοιμηθείς χωρίς να βγάλεις τη νοικιασμένη πανοπλία από πάνω σου.

Archivo