αναμορφώνω τους ανθρώπους

θέλω να με κρεμάσουν και δε θέλω καμία παρέμβαση από σας, από τη βρομερή σας φάρα. ξέρω πολλά για τον κόσμο και το ανθρώπινο χαρακτηριστικό του κακού. και δεν υποκρίνομαι, είμαι περήφανος που σκότωσα μερικούς και μετανιώνω που δε σκότωσα περισσότερους. αναμορφώνω τους ανθρώπους. είμαι ο άντρας που περιπλανιέμαι στον κόσμο κάνοντας καλό στους ανθρώπους. το σύνθημά μου είναι, λήστεψέ τους, γάμησέ τους και μετά σκότωσέ τους. αυτός είμαι. αναμορφώνω τους ανθρώπους. αν δεν σας αρκούν αυτές οι ομολογίες, έχω και άλλες για εσάς, πολλές. έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και έχω δει όλα τα μέρη εκτός από την Κόλαση, αλλά κάτι μου λέει πως σύντομα θα τη δω κι αυτή. αναμορφώνω τους ανθρώπους. όλοι εσείς, αστυνομικοί δικαστές, δικηγόροι, φύλακες, γιατροί, επιτροπές, συγγραφείς, ενώσατε τις δυνάμεις σας προσπαθώντας να βρείτε τη γιατρειά για το έγκλημα, τα αίτια και τα αποτελέσματά του. με όλη αυτή τη συσσωρευμένη γνώση και τη δύναμη που διαθέτετε δεν καταφέρατε απολύτως τίποτα, εκτός ίσως από το να κάνετε τα πράγματα χειρότερα. αναμορφώνω τους ανθρώπους. προτιμώ να πεθάνω με αυτόν τον τρόπο και αν έχω ψυχή, να καεί στην κόλαση για εκατομμύρια χρόνια. εξακολουθώ να προτιμώ αυτό από έναν παρατεταμένο αγωνιώδη θάνατο σε κάποιο μπουντρούμι ή σε ένα προστατευμένο κελί κάποιου τρελοκομείου. το μόνο ευχαριστώ που θα πάρετε από μένα εσείς ή το είδος σας για τις προσπάθειές σας είναι η ευχή μου να είχατε όλοι ένα λαιμό και να είχα τα χέρια μου πάνω του. αναμορφώνω τους ανθρώπους. περιμένω τόσο ανυπόμονα να χορέψω στην άκρη του σχοινιού, όσο ανυπόμονα περιμένει ο γαμπρός τη νύχτα του γάμου του. αναμορφώνω τους ανθρώπους. δεν πιστεύω στον άνθρωπο, το Θεό ή το Διάβολο. μισώ όλη τη γαμημένη ανθρώπινη φυλή, συμπεριλαμβανομένου εμένα. καταδίωξα τους αδύναμους, τους άκακους και τους ανυποψίαστους. ιδού το μάθημα που μου έμαθαν οι άλλοι, η ισχύς φτιάχνει το δίκαιο. αναμορφώνω τους ανθρώπους. βρίσκομαι μπροστά σε αλλαγές που δεν θα αργήσουν

(Το παραπάνω κείμενο αποτελεί συρραφή φράσεων από την απολογία του διαβόητου εγκληματία Carl Panzram, έτσι όπως αντλήθηκαν από τον τόπο eglima.wordpress.com, από τους «δράστες» του οποίου ζητώ την κατανόηση.)

της πόλης και του κόσμου

«Εκάμαμεν όλον τον γύρον. Όθεν φυσικώς επιστρέψαμεν εις το πρώτον σημείον…» Το παίδεψα τέσσερις μήνες το κομμάτι, μα το δικό μου το κομμάτι δεν το έκανα. Δέκα σελίδες όλες κι όλες ήτανε το διήγημα, αλλά εγώ κόλλησα στην έβδομη παράγραφο. Πήγαν περίπατο η διασκευή, το έπαθλο κι η αναγνώριση. Μα εγώ τη θέση μου στιγμή δεν άφησα. Ήταν χειμώνας, όταν το επέλεξα. Τότε που διάλεξα να γυρίσω πίσω. Να ξεχειμωνιάσω κι έπειτα βλέπουμε. Και πέρασε ο χειμώνας. Και γλίστρησε η άνοιξη από του Μάη το ανοιχτό παράθυρο. Κρεμάστηκα στην καγκελόπορτα το δρόμο πάνω κάτω να κοιτάζω. «Εκάμαμεν όλον τον γύρον». Απ’ το κρεβάτι στην εξώπορτα. Απ’ του Δεκέμβρη τα υψίπεδα στη λιμνοθάλασσα του Ιούλη. Από το σπίτι στη δουλειά και πάλι πίσω. «Όθεν φυσικώς επιστρέψαμεν εις το πρώτον σημείον». Στο δρόμο. «Οι άλλοι έμειναν εις τα μισά». Στου δρόμου τα μισά. Στην καγκελόπορτα μου κρεμασμένος είδα τα παιδιά να παίρνουνε τους δρόμους. Τα παιδιά του δρόμου. Ποιοι θα κάνουν όλο το γύρο; Πόσοι θα μείνουν στα μισά; Ζήλεψε τον χιονιά το καλοκαιράκι κι έπνιξε την πόλη κάτω απ’ τη σκόνη και το χαρτοπόλεμο. Υπάρχουν πάγοι που δε λιώνουνε ποτέ. Έρχεται πάντα η ώρα που χρειάζεται τσεκούρι και φωτιά για να ανοίξεις το δικό σου δρόμο. Για να μη μείνεις στου δρόμου τα μισά. «…Οι άλλοι έμειναν εις τα μισά. Δεν ξεύρουν, ουδέ εικάζουν, που τελειώνει ο δρόμος». Ο δρόμος. Ένα λάθος κάνουν τα παιδιά. Το λάθος αυτό που αφήνει τον κόσμο έτσι ανάποδα να προχωρά. Που δίνει το άλλοθι στη ζωή έτσι στραβά να συνεχίζει. Καταλαμβάνουν κτήρια. Λες και δεν έχει περάσει ούτε στιγμή από τον καιρό που όλα τα κτήρια της πόλης και του κόσμου χάσανε την αξία τους. Ερήμωσαν οι ναοί. Τα κάστρα έγιναν τουριστικά αξιοθέατα, κέντρα διασκεδάσεως τα εργοστάσια. Οι φυλακές σχολεία και τα σχολεία φυλακές. Κάποτε γκρέμιζαν τα τείχη για να ανοίξουν δρόμους. Τώρα ο δρόμος είναι το τείχος που όλοι κάνουμε πως δεν το βλέπουμε κι ας κοπανάμε κάθε μέρα πάνω του τα κεφάλια μας. Αντέχουν τα κεφάλια, μα οι ιδέες και τα όνειρα ματώνουνε, σπάνε κομμάτια. Σκόνη και χαρτοπόλεμος. Ιούλιος και το ‘χει στρώσει. Σκεπάστηκε η καγκελόπορτα και σκαρφαλώνω πιο ψηλά να μη με φτάσει. Τη θέση μου όμως δεν την αφήνω. Βγες απ’ τα κτήρια, σου λέω. Κάνε κατάληψη στο δρόμο! Μόνο ο δρόμος απέμεινε να αξίζει κάτι πια. Μόνο στο δρόμο αυτό που πολεμάς πονάει. Μόνο αν τους δρόμους πάρεις, θα γίνει ο δρόμος ο δικός σου δρόμος. Πάρε το δρόμο και κράτα τον μέχρι το τέλος. Κι αυτός θα δεις – δε μπορεί – όλο και κάπου θα σε βγάλει. Κι αν κάνεις λάθος; Κι αν ξεχαστείς; Κι αν με άλλα πολεμώντας, τη μάχη την πραγματική την χάσεις; Ποιος θα βρεθεί να σε μαζέψει; Να σου φωνάξει γύρνα πίσω. Στο σπίτι, γρήγορα! Είναι αργά. Σαν τότε που ξέμενες στο δρόμο να κλωτσάς μια μπάλα μέχρι να σε φωνάξει η μάνα σου απ’ το μπαλκόνι. Στο σπίτι! Γρήγορα! Μια μπάλα να κλωτσάς μέχρι να πέσει η νύχτα. Μέχρι να μεγαλώσεις κι οι ρόλοι να αντιστραφούν. Να μεγαλώσεις. Να στρογγυλέψεις κι εσύ και οι ιδέες σου. Να γίνεις εσύ η μπάλα. Να σε κλωτσάνε άλλοι. Είναι αργά. Αρχίζω το κείμενο. Το περιοδικό με περιμένει. Ανοίγω την τηλεόραση, κάτι να παίζει μέσα στο δωμάτιο όσο εγώ δουλεύω. Αρχίζει το ματς. Βλέπω τον αρχάγγελο, το δεκάρι που δέκα χρόνια τώρα μου κράτησε παρέα να με αποχαιρετά. Έχει βγει στο δρόμο κι αυτός και προκαλεί τον κόσμο. Ένας αγώνας ακόμα και τα παρατάω. Τον έκαμα τον γύρο μου κι επέστρεψα στο πρώτο το σημείο. Νικήστε με, λοιπόν, να πάω σπίτι μου! Τελειώνω το κείμενο κι εκείνος ακόμα συνεχίζει. Σε τέσσερα χρόνια, στο επόμενο μουντιάλ, όλοι οι παίκτες θα είναι νεότεροι μου και δε θα με παίζουν πια.

Experience And Expertise

η παρέα του πλατάνου

Ήταν μεσημέρι και καλοκαίρι ακόμα. Πίναμε κάτω από τον πλάτανο. Ένα από εκείνα τα μεσημέρια του καλοκαιριού που λες πως έχει ο χρόνος σταματήσει. Πως πάγωσε ο χρόνος κι ας καίγονται και λιώνουν τα πάντα μέσα του. Κάποιος κρατούσε μια εφημερίδα κι όταν σταμάτησαν οι άλλοι να μιλούν, άρχισε – έτσι για αστείο - να απαγγέλει τα ζώδια. Αυτά που καμιά φορά σου αρέσει κι εσένα να τα κρυφοδιαβάζεις. Για λόγους ευνόητους - μα πάντα σκοτεινούς - προσπερνάς το δικό σου ζώδιο και μελετάς τα υπόλοιπα. Έτσι, με την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να φανταστείς τι κάνουν πρόσωπα χαμένα στην άλλη πλευρά της μέρας και της πόλης. Δυσκολίες στα επαγγελματικά για τους Τοξότες κι αναπάντεχες εξελίξεις στα αισθηματικά για τους Ιχθύες. Φίλοι παλιοί και περασμένοι έρωτες. Πάλι καλά, αν σκεφτείς πως κάποτε έψαχνες να βρεις τις θερμοκρασίες και τα μποφόρ σε χώρες μακρινές κι άγνωστες θάλασσες. Ήταν που κάπως έτσι ένιωθες πως είχες κάποιο ταξίδι μπροστά σου να ετοιμάσεις. Πρωτοφανής για την εποχή κακοκαιρία σαρώνει της ακτές της Βαλτικής. Κι όλο και πιο συχνά πάνω σ’ αυτό το «για την εποχή…» να σκοντάφτεις. Μια δύσκολη για όλους εποχή και πρώτα απ’ όλα για προβλέψεις. Δύο με οχτώ βαθμοί κελσίου αύριο στο Μόναχο. Πόσα πουλόβερ στη βαλίτσα να στριμώξεις; Μάλλινες κάλτσες και νάιλον προορισμοί. Δε βαριέσαι, γεμάτες ψευδαισθήσεις χάσκουν της εφημερίδας οι σελίδες. Απ’ όπου και να τις πιάσεις τα δάχτυλά σου θα μαυρίσουν. Η απαγγελία προχωρούσε κι ενώ η παρέα του πλατάνου διέσχιζε τον Υδροχόο, κάποιος το χέρι σήκωσε να παραγγείλει, την προφητεία να ξορκίσει, να το προλάβει το κακό, που ήθελε να συστηθεί πριν καν το χέρι του απλώσει. Άλλη μία γύρα! Τελευταία, όμως, ε; Άλλη ψευδαίσθηση κι αυτή. Πόσα μεσημέρια κάτω από τον πλάτανο θα χρειαστούν ακόμα μέχρι να καταλάβεις πως τελευταίος γύρος δεν υπάρχει; Μέχρι το χέρι του ο άλλος ξανά να κατεβάσει, περάσαμε απ’ τον Καρκίνο στον Αιγόκερω. Μέχρι να φτάσει στο τραπέζι αυτή που τελευταία νομίζαμε πως θα ‘ναι, της ζωής οι τροπικοί ενώθηκαν και πήρε ο πλανήτης σχήμα αλλόκοτο κι αστείο. Είδε τριγύρω τους δορυφόρους και τα αστέρια μαζί του να γελούν και ντράπηκε και κοκκινίσαν οι τροχιές του. Ζητάς να ακούσεις το δικό σου ζώδιο και βλέπεις την παρέα να χαμογελά και βάφονται στο χρώμα της ντροπής τα ερωτηματικά σου. Είναι που πρόφερες με δύο ο την πρώτη συλλαβή; Από μικρός ζοόδια το έλεγες και τώρα πια, που να βρεθεί καιρός τα λάθη σου τα προπατορικά να διορθώσεις. Κι έπειτα κι αυτό το καταραμένο ω, τι το έχουν πει ω-μέγα, αν είναι όσο και το ό-μικρον να διαρκεί; Δύσκολη, σου λέω, εποχή. Αν όλα ίδια ακούγονται, πως να το δείξεις το δικό σου το περίσσευμα; Χαμήλωσαν τις οροφές έτσι που πάντα σκυφτός να περπατάς κι ήρθαν όλα και έδεσαν πάνω στο ίδιο το καλούπι. Την πρόβλεψη ακούς με προσοχή και κάτι σου θυμίζει. Όλα κάτι σου κρύβουνε κι εσύ το σκυφτό σου το κεφάλι να σπάσεις προσπαθείς, να αισθανθείς, να καταλάβεις. Θυμάσαι την πατρική εκείνη συμβουλή, τη μόνη ίσως που σου απέμεινε. Εκείνη που σε χρόνο ανύποπτο σου δόθηκε, να μη σε βρει μετά ο χρόνος γυμνό κι ανυποψίαστο και σε κατασπαράξει. Όσο και να σε αγαπήσει η ζωή, όσο ψηλά κι αν φτάσεις, τη μέρα ετούτη που περνά πίσω ποτέ δε θα την φέρεις. Τον κόσμο ολόκληρο δικό σου να τον κάνεις, την ίδια μέρα να φτιάξεις ξανά απ’ την αρχή δε θα μπορείς. Γι’ αυτό, πριν φύγει η μέρα - η κάθε μέρα – φρόντισε εσύ να αφήσει κάτι πίσω της να έχεις να την θυμάσαι. Ωραία! Το ‘σπασες το κεφάλι, τα κατάφερες. Στον πλάτανο και στην παρέα του επέστρεψες κι έδωσες εντολή: αδειάστε τα ποτήρια σας!

αφού αντελήφθησαν ότι είχαν ληφθεί ασφυκτικά μέτρα ασφαλείας στους χώρους γύρω από τις φυλακές και η οποιαδήποτε απόδρασή τους ή άλλη ενέργεια δεν ήταν πλέον εφικτή. κατά το ίδιο χρονικό διάστημα της εξεγέρσεως και συγκεκριμένα τις πρωινές ώρες της 16.11.1995, ο κατηγορούμενος Ν.Π. μαζί με τον συγκρατούμενό του Κ.Φ. εισήλθαν στον ειδικό χώρο κράτησης της πτέρυγας Γ’, όπου γινόταν η απομόνωση ορισμένων κρατουμένων για διάφορους λόγους. την ώρα εκείνη στο κελί 1 του χώρου αυτού (απομόνωσης) βρισκόταν ο Δ.Κ., που εξέτιε μικρή ποινή ως τοξικομανής. ο κατηγορούμενος Ν.Π., εντελώς αιφνιδιαστικά και απρόκλητα, σε συνεργασία με τον Κ.Φ. επιτέθηκαν κατά του παθόντος Δ.Κ. και κατάφεραν κατ’ αυτού με τα χέρια γρονθοκοπήματα στη κεφαλή και άλλα σημεία του σώματός του και με αιχμηρά αντικείμενα, μικρό σουβλί, και άλλα όργανα είκοσι τρία (23) πλήγματα στην καρδιά και στην πλάγια θωρακοοσφυϊκή χώρα. από τα κτυπήματα αυτά και τα πλήγματα με αιχμηρά αντικείμενα υπέστη ο παθών κακώσεις στην κεφαλή, στη γνάθο, στα οστά, στην προκάρδια χώρα, τρώσεις στην καρδιά, στην επιφάνεια της σπλήνας και περινεφρική θλάση αριστερά, όπως αυτά λεπτομερώς περιγράφονται και στο διατακτικό της παρούσης, (βλ. ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας). στη συνέχεια και ενώ ο παθών ήταν ακόμη ζωντανός, οι ανωτέρω δράστες απαγχόνισαν αυτόν με τη χρησιμοποίηση του σεντονιού του ως βρόχο και προκάλεσαν έτσι το θάνατό του. μετά δε το θάνατό του, έθεσαν φωτιά, αφού περιέλουσαν το σώμα με πετρέλαιο με την συνεργασία και άλλων, μεταξύ των οποίων των αδελφών Π.Σ. και Χ.Σ., με αποτέλεσμα να απανθρακωθεί ο παθών κατά το 70% της επιφανείας του. από το αποδεικτικό υλικό αποδείχθηκε ότι δε συντρέχει στο πρόσωπο των κατηγορουμένων περίπτωση ελαττωμένου καταλογισμού, αφού αυτοί προέβησαν στην τέλεση των πράξεών τους σε κατάσταση πλήρους συνειδήσεως, αυτοπεποιθήσεως και εκφράσεως του εσωτερικού ψυχικού τους κόσμου και των άγριων ενστίκτων τους. αφού αντελήφθησαν ότι είχαν ληφθεί ασφυκτικά μέτρα ασφαλείας στους χώρους γύρω από τις φυλακές και η οποιαδήποτε απόδρασή τους ή άλλη ενέργεια δεν ήταν πλέον εφικτή

Schadenfreude Ist Die Schönste Freude, Denn Sie Kommt Von Herzen