namaz

το επισκεπτηριο

πριν απο καποια χρονια ενα αγαπημενο μου προσωπο νοσηλευοταν σε ενα ψυχιατρειο κ το επισκεπτομουν τακτικα, αν κ αμφεβαλλα διαρκως τοσο για τη χρησιμοτητα της παρουσιας μου εκει οσο κ για το κατα ποσο αυτη η παρουσια μου γινοταν σταληθεια αντιληπτη απο το αγαπημενο προσωπο. οταν ο καιρος ηταν καλος, το επισκεπτηριο γινοταν στη μεγαλη αυλη του ψυχιατρειο, που ειχε, θυμαμαι, κατι πολυ ωραιες τριανταφυλλιες κ μια αρκετα ψηλη πετρινη μαντρα, που εκρυβε τον πληθυσμο του ιδρυματος απο τον δρομο κ απο τα ματια των απεξω ανυποψιαστων περαστικων. εκει, λοιπον, οσοι απο τους νοσηλευομενους δεν ειχαν κινητικα ή αλλα σοβαρα προβληματα υγειας, εβγαιναν κ προαυλιζονταν κ συναντουσαν τους δικους τους. οι κωμικοτραγικοι διαλογοι που εχω ακουσει στην αυλη αυτη, αναμεσα σε τροφιμους κ επισκεπτες, ακομα βρισκονται στριμωγμενοι μεσα στο κεφαλι μου, αλλα η εικονα που δεν προκειται να διαγραψω απο τη μνημη μου ποτε ειναι αυτη ενος ζευγαριου που παντα τους εβλεπα να καθονται στο ιδιο ακριβως παγκακι. αυτοι δεν μιλουσανε ποτε κ το μονο πραγμα που εκαναν ηταν να ερωτοτροπουνε απροκαλυπτα σαν εφηβοι, αν κ οι ηλικιες τους αθροιστικα ειχαν ηδη περασει τον αιωνα. μου εκανε εντυπωση ποσο πολυ αδιαφορουσαν για το αν τους βλεπουν οι υπολοιποι κ ετσι, σαν να ηταν μονοι τους, οχι μοναχα στην αυλη αλλα κ σε ολοκληρο τον κοσμο, φιλιοντουσαν με παθος, ενω αυτος γλιστρουσε το χερι του κατω απο την μπλουζα της κ αυτη ακουμπουσε το δικο της αναμεσα στα ποδια του. μια μερα ενας νοσοκομος, που ειχε βγει κ αυτος εξω να κανει το τσιγαρο του, με ειδε που τους κοιταζα, με πλησιασε κ μου ειπε δειχνοντας τους: "φαση δεν εχουν; κ να σκεφτεις πως οταν ειναι μεσα συμπεριφερονται σαν να μην γνωριζονται καν.. μονο εδω, στην αυλη, εκδηλωνονται." "τι εννοεις;" τον ρωτησα εκπληκτος, "ειναι κ οι δυο νοσηλευομενοι;" "μα ναι", μου απαντησε, "προχωρημενες καταστασεις κ οι δυο. κ μονοι τους. κ των δυο οι δικοι τους δεν ζουν καν εδω στην πολη. σπανια ερχονται να τους δουν. για αυτο κ εχουν κανει μια σιωπηλη συμφωνια κ παριστανουν καθε μερα ο ενας το επισκεπτηριο του αλλου. βγαινει πρωτα αυτος κ την περιμενει κ καλα με ανυπομονησια κ μολις βγαινει κ αυτη, τρεχει κ πεφτει στην αγκαλια του. στο τελος ειναι αυτη που προσποιειται οτι τον αποχαιρετα για να τον ακολουθησει λιγα λεπτα μετα στο εσωτερικο του ιδρυματος, οπου κατα τα αλλα ειναι παντα δυο ξενοι."
την ιστορια αυτην την ξαναθυμηθηκα σημερα που διαβασα, με την ευκαιρια, νομιζω, του καρναβαλιου, εναν λιβελο κατα της υποκρισιας, λεει, των ανθρωπων που επιμενουν να παριστανουν τους ευτυχισμενους, ενω ο κοσμος, ξαναλεει, χανεται.. καντε μου τη χαρη, σας παρακαλω, αν δεν σας προσβαλλει αμεσα η συμπεριφορα των αλλων, αφηστε τους να προσποιουνται αυτο που εχουν μεσα στο μυαλο τους - ετσι κ αλλιως, κακα τα ψεματα, ολοι μας κατι παριστανουμε, απο οποια πλευρα της μαντρας κ αν βρισκομαστε. καποιες αναγκες συνηθως εξυπηρετει ολο αυτο το θεατρο, στο οποιο, ηθοποιοι μαζι κ θεατες, ολοι μας συμμετεχουμε

το φιλοδωρημα

παντα ηθελα να αγορασω εναν τιτλο ευγενειας, αλλα δεν ηξερα ουτε πού τους πουλανε ουτε ποσο κοστιζουν. ε, σημερα εμαθα.
ενας φιλος που ζει κ εργαζεται στη ρωμη ηρθε για λιγες μερες εδω για διακοπες κ ειπαμε να παμε να πιουμε μαζι εναν καφε στην παραλια, που τοσο του ειχε λειψει, κ να τα πουμε. αφου, λοιπον, τα ειπαμε κ τον ηπιαμε, βγαλαμε να πληρωσουμε. οι δυο καφεδες μας κοστιζαν 4μιση ευρω, οποτε εγω, που ειπα να κερασω, εβγαλα ενα πενταευρω, το ακουμπησα πανω στο τραπεζι κ σηκωθηκα να φυγουμε. "που πας", μου λεει ο φιλος, "ρεστα δεν θα παρεις;" "δεν πειραζει, ρε", του απαντω, "αντε, παμε." "να μην αφηνεις πουρμπουαρ, αν δεν εχεις να κερδισεις κατι απο αυτο", επιμενει αυτος. "τι κατι, δηλαδη;" ρωταω εγω με αγνο ενδιαφερον. "κατι.. εναν τιτλο ευγενειας, ασπουμε.." ετσι καθισαμε λιγο ακομα, ακουσα την ιστορια που ειχε να μου πει κ ελυσα κ τη μεγαλη μου απορια.
ο φιλος μου, λοιπον, οταν πρωτοπηγε στη ρωμη, αρχισε να συχναζει σε ενα πολυ ωραιο καφενειο κοντα στη δουλεια του. την πρωτη μερα, οταν εβγαλε να πληρωσει τον εσπρεσο του, ακουμπησε εικοσι λεπτα πανω στο τραπεζακι για να εισπραξει απο τον σερβιτορο ενα ευγενεστατο "γκρατσιε, σινιορε!". τη δευτερη μερα, που ηταν πιο πολυ στα κεφια του, αφησε μισο ευρω, ανεβαζοντας προφανως κ τα κεφια του σερβιτορου (του ιδιου σερβιτορου), ο οποιος τον αποχαιρετησε λεγοντας "γκρατσιε, ντοτορε!". στην ιταλια παλια σχεδον ολοι οσοι φορουσανε γυαλια, περνουσαν για δοκτωρες, αυτο το ηξερα, αλλα τη συνεχεια αυτης της ιστοριας δεν θα μπορουσα να τη φανταστω. την τριτη μερα πηγε να πιει καφε μαζι με μια συναδερφο του, κ βγαζοντας στο τελος να πληρωσει, εδωσε ενα ολοκληρο ευρω για φιλοδωρημα, πιο πολυ μαλλον για να εντυπωσιασει τη συνοδο του. κ αυτο το ενα ευρω ηταν αρκετο για να χρηστει ιπποτης απο τον σερβιτορο που υποκλιθηκε λεγοντας "γκρατσιε, καβαλιερε!". κυριος με εικοσι λεπτα, δοκτωρας με πενηντα, ιπποτης με μολις ενα ευρω.. το πραγμα ειχε αρχισει να τον απασχολει στα σοβαρα. τι θα συνεβαινε, αραγε, αν ανεβαζε κ αλλο την κουβαρντοσυνη του; ετσι, την επομενη μερα πηγε στο αγαπημενο του ρωμαϊκο καφε πολυ αποφασισμενος. παρηγγειλε εναν διπλο εσπρεσο, τον ηπιε αργα κ βασανιστικα κ στο τελος φωναξε τον ιδιο παντα σερβιτορο για να πληρωσει. οταν του εδωσε πενταευρω κ του εκανε νοημα οτι δεν θελει ρεστα, ο σερβιτορος γουρλωσε τα ματια του, εκανε ενα βημα πισω, εσκυψε το κεφαλι του κ ειπε με ολη τη σοβαροτητα που απαιτουσε η στιγμη: "γκρατσιε, πριντσιπε!"
"κ μετα; κ μετα;", ρωτησα εγω ολο αγωνια. "μετα τιποτα", μου απαντησε ο φιλος, "εκει, στο πριγκιπας, σταματησα. αλλωστε, αν συνεχιζα, αφενος θα ξεπαραδιαζομουν αφετερου θα αλλαζα το πολιτευμα στη γειτονα.. ασε που οι ευθυνες στη μοναρχια ειναι πολλες. πού να μπλεκω τωρα.."
με το που τελειωσε η αφηγηση του ηρθε κ ο δικος μας βολιωτης σερβιτορος στο τραπεζι μας. "παιδια", μας λεει, "με πληρωνετε, σας παρακαλω, γιατι πρεπει να παραδωσω;" δοκτωρες, πριγκιπες κ μαλακιες, σκεφτομαι.. εδω μας αναγορευουνε "παιδια", πριν καν βαλουμε το χερι μες στην τσεπη.

τα κυματα της ασφαλτου

ταξιδευω με το κτελ απο τη θεσσαλονικη για τη λαρισα. ειναι αργα κ κυριακη. ειναι μισογεματο. ενας επιβατης, τρεις-τεσσερις θεσεις πιο μπροστα απο εδω οπου καθομαι, κοιμαται και εκει μεσα στον υπνο του κατι παραμιλαει. οι αλλοι το βρισκουν αυτο διασκεδαστικο, αλλα γελανε χαμηλοφωνα για να μην τον ξυπνησουν. εγω προσπαθω να καταλαβω τι ακριβως ειναι αυτο που λεει, αλλα, οσο κ αν προσπαθω, δεν βγαζω κανενα νοημα. λιγο πριν τα παρατησω κ επιστρεψω στο βιβλιο μου, καταφερνω να πιασω πεντε-εξι λεξεις στη σειρα: «κουναει πολυ.. παω να κατσω μεσα». σκεφτομαι οτι αν συνεχισει να κοιμαται κ να βλεπει το ιδιο ονειρο, θα γινει ο πρωτος ανθρωπος που κατορθωνει να φτασει με καραβι ως τη λαρισα. κοιταζω εξω απο το παραθυρο. ο καιρος εχει αγριεψει κ η ασφαλτος εχει σηκωσει κυματα.

une telle affirmation

κοκκινη ομπρελα

βρεχει. ενας νεαρος, ηδη μουσκεμα απο τη βροχη, καθεται κατω απο ενα μπαλκονι κ περιμενει να κοπασει. περναει απο μπροστα του μια κοπελα με μια τεραστια κοκκινη ομπρελα. γνωριζονται. τη χαιρεταει. τη ρωταει: "που πας;" του απανταει: "στη σχολη.. ελα, παμε μαζι!" ο νεαρος χωνεται αμεσως κατω απο την ομπρελα. η κοπελα τού τη δινει να την κρατησει αυτος κ βαζει το χερι της στο μπρατσο του. ενας αλλος νεαρος, που δουλευει στο συνεργειο απεναντι, μουσκεμα επισης κ αυτος, παρακολουθει τη σκηνη κ χαμογελαει. "ε! κοπελια", φωναζει, "διπλοκουρσα κανεις;"