sim

εδω κ αρκετα χρονια χρησιμοποιω την ιδια συσκευη παλαιας τεχνολογιας ως κινητο τηλεφωνο. μολονοτι εχω εντυπωσιαστει πολλες φορες απο τα πολυπλοκα κ πολυμηχανα τηλεφωνα που βλεπω να χρησιμοποιουν οι φιλοι μου, ποτε δεν επιθυμησα να αποκτησω ενα τετοιο, αφου μια χαρα πιστευα πως τα καταφερνα με το stupidphone μου μεχρι τωρα. εδω κ λιγες μερες, ομως, το τηλεφωνο μου ετοιμαζεται να εγκαταλειψει τον ματαιο αυτον ψηφιακο κοσμο, αφου επαψε οριστικα να λειτουργει το ηχειο του. ετσι, αποφασισα να παω να αγορασω μια καινουρια συσκευη για να το αντικαταστησω.
ο πωλητης, στο πρωτο καταστημα που μπηκα, οταν του εδειξα την παλια μου συσκευη κ τον ρωτησα αν εχει καποια παρομοια, απλη κ πρακτικη, στην αρχη νομιζε οτι του κανω πλακα, μετα με ρωτησε αν τη θελω για τον παππου μου κ στο τελος, με ενα υφος, οσο γινοταν πιο συμπονετικο, με παρεπεμψε σε καποια απο τις αποθηκες-μαγαζια που πουλανε μεταχειρισμενα, οπου μπορει να εβρισκα αυτο που εψαχνα καπου αναμεσα σε ενα ζευγαρι κυαλια του ρομελ κ κατι χαλκινα μεταλλια απο τους ολυμπιακους της μοσχας.
στο δευτερο καταστημα που επισκεφτηκα προτιμησα να κρυψω την παλια μου συσκευη κ ζητησα μοναχα απο την υπαλληλο να μου δωσει ενα απλο κ φτηνο κινητο τηλεφωνο να κανω τη δουλεια μου. η υπαλληλος, που μαλλον δεν της αρεσει να της μιλανε μεταφορικα εν ωρα εργασιας, με ρωτησε τι δουλεια κανω. της απαντησα πως ειμαι διακοσμητης φωταγωγων, πραγμα που καθολου δεν φανηκε να την παραξενευει. μου εδειξε μια συσκευη κ αρχισε να απαριθμει τα χαρακτηριστικα της σαν αν ελεγε καποιο ποιημα, την απαγγελια του οποιου κ διεκοψα, οχι κ τοσο ευγενικα, για να την ρωτησω εαν αντεχει σε συνθηκες ελλειψης βαρυτητας ή θα μου χαλασει κ αυτη οπως η προηγουμενη. η κουβεντα μας τελειωσε εκει. η υπαλληλος εφυγε για να φωναξει την ασφαλεια του καταστηματος κ εγω πηρα τη συσκευη κ πηγα στο ταμειο να πληρωσω.
μετα στο σπιτι, λιγο πριν αποχαιρετησω για παντα το παλιο μου κινητο, παρακολουθησα με συγκινηση την τελετη παραδοσης-παραλαβης των επαφων απο τη μια συσκευη στην αλλη. καποιες απο αυτες τις επαφες πλεον δεν μου λενε απολυτως τιποτα, οσο κ αν σπαω τωρα, μεταφορικα, το κεφαλι μου για τις θυμηθω, οσο κ αν καποτε, ισως, παραλιγο να το σπασω κυριολεκτικα για να τις αποκτησω. ωστοσο, δεν τις διαγραφω. τις κραταω, προσδοκωντας την ανασταση της αναμνησης τους καποια στιγμη στο μελλον απο μια τεχνολογικη εξελιξη που η sim του εγκεφαλου μου ακομα αδυνατει να την χωρεσει.

ενας σουπερηρωας χωρις φιλοδοξιες

-αν ησουν σουπερηρωας, ποια υπερδυναμη θα ηθελες να εχεις;
-να ειμαι αορατος.
-αληθεια; γιατι;
-για να μπορω να πηγαινω στις καφετεριες κ να βουταω κουλουρακια στους καφεδες των αλλων χωρις να με βλεπουν.
-τι; μονο αυτο;
-ναι, αν ημουν ενας καλος αορατος σουπερηρωας, αυτο θα εκανα.
-κ αν ησουν κακος;
-τοτε θα εκλεβα τα ρεστα κ τα τιπς απο τα τραπεζια.
-πλακα μου κανεις; θα ειχες τετοια υπερδυναμη κ θα την ξοδευες ετσι επιπολαια; δεν εχεις καμια φιλοδοξια;
-ενταξει, αλλαξα γνωμη.. δεν θα ηθελα να ειμαι αορατος.
-αλλα, τι;
-θα ηθελα να περναω μεσα απο τοιχους.
-α, ωραια. γιατι;
-για να μην ανοιγοκλεινω συνεχεια την πορτα κ κρυωνει το σπιτι.

γιαννης χωρις σπιτι

κατω απο το σπιτι, εδω στην πλατεια ιπποδρομιου, υπαρχει ενας χωρος οπου δινονται καθημερινα συσσιτια σε απορους. αυτες τις μερες ο χωρος αυτος ειναι συνεχεια ανοιχτος, ακομα κ τη νυχτα, κ εχουν μαζευτει εδω ολοι οι αστεγοι της πολης για να μην πεθανουν απο την παγωνια (αυτη τη στιγμη στη θεσσαλονικη το θερμομετρο δειχνει -6). πριν λιγο κατεβηκα να πεταξω τα σκουπιδια κ ακουσα καποιον να φωναζει απο πισω μου: "γιαννακη, χρονια σου πολλα για χθες!". αν κ το ονομα μου σπανιο δεν το λες, ειμαι απο αυτους που οταν το ακουν στον δρομο, γυριζουν παντα να δουνε ποιος τους φωναξε. ακομα κ οταν βρισκομαι σε καποιο μερος οπου δεν γνωριζω κανεναν απολυτως. τελος παντων, γυρισα να πω ευχαριστω κ ειδα οτι η ευχη απευθυνοταν σε εναν απο τους αστεγους, που ειχε βγει για λιγο εξω απο τον χωρο να κανει ενα τσιγαρο. ο αλλος γιαννης, χαρουμενος, αν οχι ενθουσιασμενος, απαντησε στον επισης αστεγο φιλο του: "ευχαριστω, ευχαριστω! ελα, παρε ενα τσιγαρο.. κερναω! μου τα εδωσε δωρο ο περιπτερας!" αμεσως, λες κ ειχε δοθει κατι σαν συνθημα, αλλοι τεσσερις ανδρες ρακενδυτοι εμφανιστηκαν απο το πουθενα, φωναζοντας "χρονια πολλα, ρε γιαννη", χτυπωντας τον εορταζοντα στην πλατη κ παιρνωντας κ αυτοι μεριδιο απο το γενναιοδωρο κερασμα του. αυτος, αντι να γκρινιαξει που του ρημαζαν το πακετο κ που δεν θα ειχε τιποτα μετα για να καπνισει, φαινοταν να το διασκεδαζει αφανταστα. σαν να γινοταν παρτυ ξαφνικα για χαρη του κ να ειχαν ερθει ολα τα αγαπημενα του προσωπα εκει να μοιραστουν μαζι του τη χαρα του. μπορει σπιτι χωρις γιαννη να μην κανει προκοπη, αλλα ολες αυτες τις μερες των γιορτων που περασαν, τετοια εικονα σαν κ αυτην, τοσο γνησια κ ειλικρινα εορταστικη, δεν ειδα πουθενα αλλου. μονο εδω, σε αυτον τον γιαννη χωρις σπιτι.

j'ai assis la beauté sur mes genoux

για τον δρομο

τις περισσοτερες πρωτοχρονιες της ζωης μου τις εχω ζησει στο σπιτι μου στον βολο. πεντε φορες μεσα στον εικοστο πρωτο αιωνα βρεθηκα παραμονη πρωτοχρονιας σε πολεις του εξωτερικου - καθε φορα κ με αλλα συναισθηματα, καθε φορα κ για διαφορετικη αιτια. αποψε θα αλλαξω τον χρονο για τριτη συνεχομενη φορα στη θεσσαλονικη κ ελπιζω, οπως κ περυσι, να ανεβουμε ξανα 12 παρα κατι στην ταρατσα. υπαρχει, ομως, μια αλλαγη του χρονου στη ζωη μου που με εχει βρει κυριολεκτικα στον δρομο:

το 2005 δουλευα στην αθηνα. ειχα πει να μεινω εκει σε ολη τη διαρκεια των εορτων, αλλα τελικα αλλαξα τελευταια στιγμη γνωμη, πηρα το αμαξι μου κ εφυγα για τον βολο. μια σειρα απο τυχαια περιστατικα, ωστοσο, καθυστερησαν πολυ την αναχωρηση μου, με αποτελεσμα να εχει παει 12 παρα κ εγω ακομα να ταξιδευω σε μια ερημη, σιωπηλη κ παγωμενη εθνικη οδο. για να μην αγχωνομαι, σταματησα να κοιταζω το ρολοι κ ανοιξα τερμα τη μουσικη στο ραδιοφωνο κ ειπα δεν πειραζει. κ εκει που ειχα πιστεψει οτι ειναι δικος μου ολοκληρος ο δρομος, βλεπω ξαφνικα απο πισω μου ενα ταξι να μου παιζει τα φωτα. το πρωτο πραγμα που σκεφτηκα ηταν οτι ηθελε κατι να μου πει, πως ειχα καποιο προβλημα, πως καποιο φαναρι μου δεν αναβε ή κατι τετοιο. εκοψα ταχυτητα, εκανα δεξια κ τον αφησα να με προσπερασει. το ταξι εφτασε διπλα μου κ ο οδηγος του κατεβασε το παραθυρο κ κατι μου φωναξε, που εκει μεσα, στον χαμο του αυτοσχεδιου ατομικου μου ρεβεγιον, δεν μπορεσα να ακουσω. κατεβασα το παραθυρο κ εγω κ ο κρυος αερας με βαρεσε αμεσως στο κεφαλι. ο ταξιτζης ακομα οδηγουσε με σταθερη ταχυτητα στο πλαϊ μου. "τι λες;" τον ρωτησα. "καλη χρονια, φιλε μου!", μου φωναξε ξανα ο αγνωστος κ αμεσως γκαζωσε κ εξαφανιστηκε στο βαθος του δρομου κ του χρονου. κοιταξα το ρολοι του αυτοκινητου. εγραφε 00 κ κατι.
λιγα χιλιομετρα μετα σταματησα σε κατι διοδια. οι τρεις υπαλληλοι που ειχαν βαρδια ειχαν μαζευτει ολοι μεσα σε ενα απο τα κουβουκλια κ γιορταζαν, οπως μπορουσαν, τη βραδια. θυμαμαι οτι μαζι με την αποδειξη μού προσφεραν κ ενα γλυκο. τα τραγουδια που ακουγανε ηταν τοσο ασχετα με τα δικα μου, αλλα για καποιον λογο η μουσικη μας μού φανηκε οτι συντονιζοταν μεσα σε μια παραδοξη κ αγρια αρμονια. "ωραια περνατε εσεις εδω..", ειπα αμηχανος. "δωσε του παιδιου ακομα ενα γλυκο", ειπε ενας απο τους υπαλληλους στη συναδελφο του που ειχε βγει στο παραθυρο για να με εξυπηρετησει. "κανενας τετοια ωρα δεν κυκλοφορει. μονοι μας θα τα φαμε."
κ ετσι, με αυτα τα δυο γλυκα συνεχισα μεχρι τον βολο το ταξιδι μου. ενα για μενα κ ενα για τον δρομο.

καλο 2017, λοιπον, φιλοι μου! τα λεμε μεσα..

τα γραφεια μου

σε καθε πολη οπου εχω ζησει φροντιζα παντα να βρισκω ενα μαγαζι που να μπορω να το χρησιμοποιω, ασπουμε, σαν γραφειο. οι προδιαγραφες που θα επρεπε να πληροι το εκαστοτε δημοσιο γραφειο μου ηταν πολυ συγκεκριμενες: επρεπε καταρχην να ειναι ησυχο. δηλαδη να μην βαραει η μουσικη - ο κοσμος δεν με πειραζε. επειτα, επρεπε (απο το 2005 κ μετα) να εχει ενα τασακι στο τραπεζι μου κ (απο το 2010 κ μετα) να υπαρχει κ μια παλιοσυνδεση στο ιντερνετ. τελος, καλο θα ηταν να εχει υπομονετικο προσωπικο, που να μην ενοχλειται αν ενας πελατης του αποφασιζε να χτυπαει οχταωρα εκει πινοντας μοναχα μια μπυρα.
στις βρυξελλες ηταν το lava, που το μισο περιπου το ειχαν μετατρεψει σε rookruimte (χωρος καπνιστων). ειχε κ ενα ωραιο τραπεζι στο παραθυρο, οπου καθομουν με τις ωρες κ χαζευα τον δρομο. καμια φορα ο ιδιοκτητης του, οταν το εβρισκα πιασμενο απο κανεναν μεθυστακα σε ληθαργο, τον επιανε κ τον πετουσε εξω. "ο ανθρωπος ηρθε για να δουλεψει εδω", του φωναζε, "δεν μπορεις να του κρατας εσυ ετσι το τραπεζι." στη μαδριτη ηταν το barco, οπου το καπνισμα ητανε, υποτιθεται, prohibido, αλλα οι τυποι εκαναν τα στραβα ματια κ ειχε κ ενα τραπεζι στον προθαλαμο, το οποιο δεν ειχε ακομα αποφασισει αν ηταν στεγασμενο ή υπαιθριο. στο βελιγραδι παραλιγο να γινει το leila, αλλα το γνωρισα λιγο πριν σηκωθω κ φυγω. στην αθηνα, ενταξει, ηταν πολλα κ διαφορα, ενα σχεδον σε καθε γειτονια - το μοντεμ μου ακομα τα θυμαται.
ο βολος εχει ωραια μαγαζια, αλλα ετσι κ κανω το λαθος να παω να πιω εκει καφε μοναχος μου, θα περασει το μισο μου σοϊ κ αλλοι τοσοι παλιοι συμμαθητες, θα σταματησουν κ θα ρωτησουν τι κανω (κ θα εννοουν τι επαθα κ ειμαι ετσι μονος - κ ισως θα εχουν δικιο). οχι, αυτες ειναι συνηθειες της αλλοδαπης κ των μεγαλων πολεων.
κ τωρα στη θεσσαλονικη καθομαι, τα θυμαμαι κ τα γραφω ολα αυτα σε ενα ωραιο μπαρ ημιυπογειο, εδω κοντα στο σπιτι. απο το χαμηλο παραθυρο χαζευω το βαδισμα των περαστικων κ προσπαθω να μαντεψω αλλος πού τριγυρναει ασκοπα κ αλλος πού βιαζεται να παει. διπλα μου εχω μια γλαστρα με αλεξανδρινο - μερος, φανταζομαι, του ταπεινου χριστουγεννιατικου διακοσμου. στον τοιχο απεναντι μου ο ερνεστ ο χεμινγουεη με κοιταζει ειρωνικα, με υφος "παλι με ενα εσπρεσακι θα την βγαλεις;". με αλλα λογια κ προς καθε ενδιαφερομενο, αν βρισκεστε κ εσεις τις μερες αυτες στη συμπτωχευουσα κ θελετε λιγακι να τα πουμε, θα με βρειτε εδω, σβωλου 19, στο ημιυπογειο. παντα ωρες γραφειου.