Κυρία καθηγήτρια,
Εσείς που με τόση σύνεση και γενναιοδωρία διευθύνετε το μάθημα αυτό. Εσείς που με υπομονή ανέχεστε την άγνοια, την πλάνη και την ημιμάθεια των ταπεινών σας μαθητών. Και αντιπαρέρχεστε με τέχνη απαράμιλλη τη βάρβαρη τη συμπεριφορά των πιο εξωστρεφών από εμάς. Μετουσιώνοντας τα φαιδρά ευφυολογήματα σε παραδείγματα εφαρμογής της διδακτέας ύλης. Αναδεικνύοντας τους προβοκάτορες της αίθουσας σε πρόσωπα του μεταπτυχιακού μας δράματος. Ακούστε, σας παρακαλώ, ετούτη την παράκληση.
Δεχτείτε, ως φωνή απόγνωσης, αυτήν την ικεσία. Αν ήταν άλλη εποχή, να είστε σίγουρη, τότε εγώ θα σώπαινα. Και θα συμμορφωνόμουνα υπάκουα με των εργασιών σας την εκφώνηση. Αν σε άλλο ημισφαίριο το έργο αυτό εξελισσότανε, αλήθεια σας διαβεβαιώ, ένα άλλο κείμενο πολύ πιο διαφορετικό τώρα θα σας παρέδιδα.
Κυρία καθηγήτρια, δείξτε λιγάκι κατανόηση, η απόσταση που με τα λόγια αυτά τολμώ να διασχίσω, από το ξύλινο θρανίο μου μέχρι τη σιδερένια έδρα σας, πολύ με δυσκολεύει. Ωστόσο, σας εκλιπαρώ, μη βάζετε τόσες πολλές ασκήσεις μέσα σε ετούτη την παμφάγο Άνοιξη. Γιατί ο Απρίλιος αυτός μας έχει αναστατώσει. Κι ο Μάιος καραδοκεί για να μας αφανίσει. Και πού μυαλό, πού προσοχή, πού τάξη και συνέπεια, όσο οι μέρες μεγαλώνουνε κι οι νύχτες αγριεύουν. Κι εγώ, αλήθεια, σας υπόσχομαι ποτέ στο μάθημα αυτό ξανά να φλυαρήσω. Πάντα πρώτος να έρχομαι, να φεύγω τελευταίος. Το κινητό να έχω κλειστό, σημειώσεις να κρατάω. Κι όταν με προκαλεί ο διπλανός, θα αλλάζω αμέσως θέση. Γιατί όσοι τριγύρω οι πειρασμοί, τόσα και τα πειράγματα της εποχής ετούτης. 
Αυτά, τα είπα και ξαλάφρωσα. Πράξτε, λοιπόν, όπως νομίζετε. Μην σας κρατάω άλλο.

енциклопедија

last myth standing

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε κατά παραγγελία. Αφορμή για τη συγγραφή και τη δημοσίευσή του, τη δεδομένη κρίσιμη στιγμή, υπήρξε η συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας ενός μπαρ. Το γεγονός αυτό ενδεχομένως να φαίνεται ασήμαντο, ακόμα και στα μάτια αναγνωστών που γνωρίζουνε το μαγαζί, το μύθο και την ιστορία του. Πολλοί θα πουν, φαντάζομαι, και τι μας νοιάζει, δηλαδή, η σχέση σου, ρε φίλε, με τη νυχτερινή ζωή της πόλης σου και με τα στέκια που συχνάζεις; Και θα έχουν δίκιο προφανώς, για αυτό και τους παρακαλώ να κλείσουν άμεσα αυτό το μικρομυθιστόρημα και να διαβάσουν κάτι άλλο, το οποίο θα νιώθουν πως έχει κάτι να τους πει και να τους ωφελήσει. Και να με ευχαριστήσουν για το προλογικό αυτό σημείωμα, όπου φροντίζω εγκαίρως να τους προειδοποιήσω για τους κινδύνους έλλειψης ενδιαφέροντος που το βιβλίο αυτό μπορεί να εμπεριέχει. Επίσης, ακόμα και εκείνοι, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν συνδεθεί, έχουν μισήσει, αγαπήσει ή και τα δυο το Posh και τη μυθολογία του, μπορεί και να ενοχληθούν με τον τρόπο που στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται τα πράγματα. Κι αυτό το θεωρώ εξίσου εύλογο, αφού ο τρόπος μου αυτός δύσκολα θα μπορούσε να γίνει και τρόπος των πολλών ή έστω ένας κάπως πιο συμβατικός τρόπος όλων των άλλων. Νομίζω πως στους περισσότερους αυτό που δε θα τους αρέσει είναι που δε θα μπορέσουν να δούνε τον δικό τους εαυτό πλάι στον αφηγητή δικό μου. Καταλαβαίνω. Αλλά γιατί δε γράφετε τότε, ρε παλικάρια, την δική σας εκδοχή; Τι; Δηλαδή εγώ, μαλάκας είμαι που την έγραψα; Καλά, μπορεί και να είμαι λίγο. Μόνο να ξέρετε πως την Ιστορία δεν την γράφουν ακριβώς οι νικητές, αλλά μάλλον οι τελευταίοι επιζώντες. Έτσι, όπως εγώ επέζησα των γεγονότων που δοκίμασα να αφηγηθώ, έτσι θα επιζήσει –τουλάχιστον μέχρι να το πάρετε απόφαση και να μου απαντήσετε- και η δική μου αφήγηση των άλλων αφηγήσεων, που όλα αυτά τα χρόνια πολλές φορές απείλησαν την αρτιμέλεια των μύθων της ζωής μου.

Έρωτας είναι να μη μπορείς να κοιμηθείς. Να στροβιλίζεσαι πάνω στο αδιέξοδο κρεβάτι σου. Το κάστρο του μαξιλαριού πεισματικά να υπερασπίζεσαι. Να εκστρατεύεις διαρκώς στων σεντονιών τις στέπες. Να ψάχνεις τρύπα μέσα στο όνειρο να μπεις κι αυτό να μην ανοίγει. Στον εαυτό σου το παραμύθι της καρδιάς σου να εξιστορείς, μα αυτός να μην το ακούει. Δεν είναι παραμύθι ο έρωτας. Τον έρωτα νόμοι σκληροί κι αλύγιστοι διέπουνε. Έγκλημα είναι να ονειρεύεσαι και το να μη μπορείς να κοιμηθείς είναι η τιμωρία.

Έρωτας είναι να ξοδεύεσαι. Να σπάζεις, να σκορπίζεσαι, να γίνεσαι κομμάτια. Ολόκληρος να έρχεσαι, μισός να επιστρέφεις. Όταν σου λέει «μου αρέσουνε τα μάτια σου», να βγάζεις το ένα μόνος σου και να της το προσφέρεις. Όταν αμφισβητεί το βλέμμα σου, πως σε άλλες το μοιράζεις, τότε να βγάζεις και τα δυο – «δες και για μένα τώρα!». Ο έρωτας φορολογεί, δημεύει, επιτάσσει. Όποιος δεν δίνει, χάνεται. Όποιος δεν παίρνει, χάνει. Μη ζεις με ανταλλάγματα. Αν θες να παίρνεις, μην ζητάς! Αν θες να έχεις, κλέψε!

синтагма