aliense

 

αυτα που δεν γραφουν τα βιβλια

στους λειψους, για να τριτωσει. "πώς ειναι ο χειμωνας εδω;" δεν μπορεσα ποτε να καταλαβω αν οι νησιωτες ενοχλουνται απο την ερωτηση αυτη ή χαιρονται για το ενδιαφερον που τους δειχνουνε οι ξενοι. πισω απο τις απαντησεις τους μπορει κανεις ευκολα να διαβασει μια ολοκληρη γκαμα αντιδρασεων που ξεκιναει απο το "σαλτα κ γαμησου" κ φτανει ως το "κατσε να πιουμε μια ρακη κ θα σου πω την ιστορια της ζωης μου". μια μερα πριν φυγω, παντως, γνωρισα την πιο ενδιαφερουσα μορφη του νησιου, τον ιδιοκτητη του παλιοτερου ουζερι - κ του μονου που μενει ανοιχτο οταν φευγουν οι τουριστες. αυτος, με αφορμη την ερωτηση μου εκανε ενα εντυπωσιακοτατο αλμα τριπλουν στον χρονο, κ ξεκινωντας απο το τσουναμι που τους επνιξε οταν ηταν παιδακι, περασε στην επιστρατευση του 74 κ κατεληξε στο χταποδακι που ξεχασε να σερβιρει στον γιωτοπουλο μια νυχτα πριν τον πιασουν. μου εκανε εντυπωση που καθε επιμερους επεισοδιο της αφηγησης του το εκλεινε με την αινιγματικη φραση "αυτα δεν τα γραφουν τα βιβλια". οταν του επισημανα οτι ειχε βγει εκτος θεματος, αφου κ τα τρια γεγονοτα στα οποια αναφερθηκε συνεβησαν κατακαλοκαιρο, αυτος καπως σαν να μελαγχολησε. το χειμωνα εδω απλως υπαρχουμε, μου ειπε. κ ναι, οντως, για το φαινομενο αυτο, της υπαρξης, σπανιως γραφουνε κατι τα βιβλια

η χαρα κ ο χαρος

στους λειψους ξανα. "πώς σας φανηκε το φαγητο", με ρωταει ο σερβιτορος. "μια χαρα", του απαντω κ βλεποντας τον να απογοητευεται σπευδω να διευκρινησω: "τελειο, εκπληκτικο, το ορκιζομαι.. μεχρι να φυγω απο το νησι, εδω θα τρωω καθε μερα". ειλικρινα, δεν ξερω γιατι παρεξηγιουνται οι ανθρωποι οταν ακουν τη συγκεκριμενη εκφραση. για μενα το "μια χαρα" παντα λειτουργουσε ως υπερθετικος βαθμος του καλα ή του ωραια. κατι, ας πουμε, σαν ενα πιο κοσμιο "γαματο". ισως επειδη αντι για τη "χαρα" στεκονται σε αυτο το "μια" που προηγειται κ εκλαμβανοντας το ως αριθμητικο αναρωτιουνται: "γιατι μονο μια χαρα; γιατι οχι δυο ή δεκα ή χιλιαδες;". στο μεταξυ, στον δρομο για τη χοχλακουρα, την πιο γνωστη παραλια του νησιου υπαρχει ενα εκκλησακι του 17ου αιωνα, που φερει το δυσοιωνο ονομα "η παναγια του χαρου". το ονομα αυτο λεγεται οτι οφειλεται σε μια εικονα που βρεθηκε εδω κ οπου εικονιζεται η θεοτοκος να κραταει στην αγκαλια της τον εσταυρωμενο ιησου αντι για το θειο βρεφος οπως συμβαινει συνηθως. σημερα που το επισκεφτηκα θυμηθηκα το καλοκαιρι του '24 οπου ειχα δει στο βυζαντινο μουσειο στην αθηνα εναν πινακα του παυλου σαμιου που εφερε τον τιτλο "η παναγια της χαρας" (τον βαζω στα σχολια), οπου για πρωτη φορα μαλλον βλεπουμε παναγια κ χριστο να παιζουν κ να διασκεδαζουν, περιπου οπως θα εκαναν μια μανα με το παιδι της. δεν ξερω αν θα μπορουσε απο καποιους να θεωρηθει βλασφημος αυτος ο πινακας κ δεν με ενδιαφερει κιολας. εγω, παντως, τον βρηκα μια χαρα. κ ενδεχομενως στην περιπτωση αυτη το "μια" να ειναι οντως αριθμητικο, αφου την εννοια της χαρας ως θεμα κ ως ζητουμενο δεν την εχω ξανασυναντησει σε εικονες θρησκευτικου περιεχομενου. αν ξαναπαω στην ιδια ταβερνα αποψε, μπορει να μοιραστω τη σκεψη αυτη με τον σερβιτορο. κ οποιον παρει ο χαρος

no rules

 

στους ανθρωποφαγους

στους λειψους. σε μια γωνια στο λιμανι ειναι ενας ηλικιωμενος κυριος που πουλαει σφουγγαρια. μεχρι τα πενηντα του βουτουσε, λεει, κ εβγαζε. εβδομηντα μετρα κατω απο την επιφανεια. μετα του ειπανε σταματα τα παιδια του, εστησε παγκο κ αρχισε να τα πουλαει. εχει χασει κ δυο αδερφια στον βυθο. τον εναν στους ανθρωποφαγους. υπαρχουν νησια με αυτο το ονομα. στο αιγαιο λεμε τωρα. μια μερα περασε απο το νησι η ταδε η σελεμπριτι. ξερεις, εκεινη η ψηλη. του ζητησε να βγει μαζι του μια φωτογραφια. δεν ηξερε ποια ηταν. την εμαθε μετα που τον ειδαν στα ιντερνετ τα εγγονια του κ αρχισαν να τον πειραζουν. πιανω ενα στην τυχη. ποσο εχει αυτο τον ρωταω. μου λεει δεκαπεντε ευρω. πολλα μου φανηκαν. απο την αλλη στα πενηνταενα μου εγω βουταω μοναχα το ψωμι μου στη σαλατα  

τόλκιν

Ταξιδεύω με το Κτελ. Βόλος-Αθήνα με το πρωινό δρομολόγιο. Ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμα. Ο δρόμος ακόμα τρίζει τα δόντια του. Το λεωφορείο μισογεμάτο. Οι περισσότεροι επιβάτες κοιμούνται. Τα όνειρά τους, άλλα αθώα και άλλα σιχαμένα, ακουμπούν το ένα πάνω στο άλλο. Ο οδηγός κοιτάζει μπροστά και σκέφτεται κάποιο παλιό έγκλημα που είχε διαπράξει πολύ πριν γίνει οδηγός. Διάλεξε αυτό το επάγγελμα με την ελπίδα τα χιλιόμετρα να του καθαρίσουνε, αν όχι την ψυχή, τουλάχιστον τη μνήμη του. Εγώ είχα να μπω στο Κτελ από πριν τις καραντίνες. Μέχρι και τις αρχές του ’20 ουσιαστικά ζούσα στην Εθνική Οδό. Το λεωφορείο μπαίνει σε ένα τούνελ. Το σήμα χάνεται. Όταν θα ξαναβγεί έξω στο φως, ο κόσμος θα έχει αλλάξει. Σε δύο ώρες φτάνουμε. Ο επιβάτης που κάθεται μπροστά μου ονειρεύεται άλλους προορισμούς. Μέσα στον ύπνο του τον ακούω να τους συλλαβίζει. Κανείς δεν νοιάστηκε ποτέ τι κάνω μέσα στον δικό μου ύπνο. Οι Τρεις Γέφυρες θα μπορούσαν να είναι ένα τοπωνύμιο στον κόσμο του Τόλκιν.

σβηνω

μια ιστορια 

για το τελευταιο μου

τσιγαρο, σβηνω

κριμα και ειχα

για αυτον τον αιωνα

αλλα σχεδια

δεν εχει γιατι,

καπως πρεπει η πλοκη

να προχωρησει

τα ονειρα μου

οταν εγω ξενυχτω

ποιος να τα βλεπει;

ημουν ο μονος

που δεν γελουσα, βαρια

η μοναξια μου

αλλο μεγεθος,

αλλη γραμματοσειρα

- τα ιδια λαθη 

can't go on like this

 

σχετικα με τα αλλα

ειχα κ αλλα να πω, αλλα

ξεχασα τα λογια μου στο αλλο σπιτι

καποιοι τα ειχαν αλλιως κανονισμενα

φοβαμαι οτι επαναλαμβανομαι

θα περιμενω πρωτα να με ανακαλυψουνε

κοιτουσε αλλου ο εχθρος μου

δεν ξερω αν ακουγομαι

τα πηρε ο δρομος

η σκια μετακινηθηκε

εδωσα τον λογο στον αερα

με εμποδιζει η βαρυτητα

δεν ξερω αν ακουνε τα φαντασματα 

με προλαβες

ειχα κ αλλα 

να πω αλλα ο κοσμος 

συντελεστηκε

λευκος ελεφαντας

νυχτα βαδιζει

καταπανω μου, κανω

πως δεν κοιταζω

θα βαλω εναν

δισταγμο, τη συνθηκη 

να ομορφυνω

κοιταζα ωρα

το παραθυρο και

εγινε καθρεφτης

τι μουσικη να

παιζει αραγε εκει

που θα κοιμασαι;

χαριζεται 

λευκος ελεφαντας, δεν

ζυγιστηκε ποτε

δεν ξενυχτω, κοιτω

μην ερθει η μερα

πριν την ωρα της

send

 

atonement

 

ταε κβο ντο

-πεφτεις για υπνο, λεει, κ ξυπνας στο 2001. οσα μεσολαβησαν απο τοτε μεχρι σημερα ηταν μοναχα ενα ονειρο. τι κανεις; -ξερωγω.. αλλαζω πλευρο; 

-ελα, ρε. σοβαρα σε ρωταω τωρα. 

-συγγνωμη, αλλα δεν μου φαινεται κ πολυ σοβαρη η ερωτηση σου. 

-δεν πειραζει.. απαντησε μου, ομως. 

-ενταξει, αλλα γιατι στο 2001; 

 -ετσι. για να ειναι στρογγυλος ο αριθμος των χρονων που περασαν. 

-το 25 δεν ειναι κ πολυ στρογγυλο σαν αριθμος. βαλε με να ξυπναω καλυτερα στο 1996. 

-ω, ρε φιλε.. θα με σκασεις.. 25.. ενα τεταρτο του αιωνα. πιο στρογγυλο δεν γινεται. 

-γινεται. το 50 ειναι μισος αιωνας ακριβως. 

-μα το 76 δεν ησουν παρα ενος ετων. κ να σε βαλω να ξυπνησεις τοτε, το πολυ-πολυ να αρχισεις να κλαις κ να ζητας να σε ταϊσουνε. 

-ναι.. μαλλον εχεις δικιο. 

-οποτε; 

-οποτε τι; 

-ξυπνας, λεει, το 2001 κ.. 

-παντως, συμφωνα με το υποθετικο σεναριο σου, μεσα στο ονειρο αυτο περιλαμβανεσαι κ εσυ. το 2018 σε γνωρισα. 

-ε, κ; 

-τι ε, κ; για σκεψου το. αν δεν υπαρχεις, θελω να πω αν δεν γνωριζομαστε, τοτε ποιος μου κανει αυτην την ερωτηση τωρα. μοιαζει με το παραδοξο του παππου. 

 -ποιανου παππου; 

 -του δικου μου. ζουσε ακομα το 2001. 

-δεν σε καταλαβαινω. 

-μην δινεις σημασια. μπορει να φταιει που δεν υπαρχεις κ μιλαω μονος μου. ασε που ουτε εγω υπαρχω για εσενα.

-καλα.. αστο.. βαρεθηκα. 

-οχι, περιμενε. νομιζω οτι σου εχω απαντηση. 

-για πες. 

-λοιπον, αν ξυπνουσα το 2001 κ διαπιστωνα πως οτι εζησα τα 25 τελευταια χρονια ηταν απλα ενα ονειρο, θα ξεκινουσα να μαθαινω μια πολεμικη τεχνη. ταε κβο ντο, ας πουμε. 

-τι σχεση εχει τωρα αυτο; 

-συγγνωμη, τι περιμενες να σου πω; οτι θα αγοραζα μετοχες ή οτι θα μεταναστευα στη νεα ζηλανδια; 

-να μου πεις πώς θα διαχειριζοσουν το σοκ αυτης της συνειδητοποιησης. 

-α, οκ.. καταλαβα. 

 -λοιπον; 

-θα το σκεφτομουνα λιγακι, θα σηκωνομουν, θα επινα λιγο νερο κ υστερα θα γυρνουσα στον καναπε μου. -ποιον καναπε; -τοτε, το 2001, συνηθως στον καναπε κοιμομουν. -κ μετα; -τι κ μετα; μαλλον θα προσπαθουσα να ξανακοιμηθω με την ελπιδα οτι θα δω κ τη συνεχεια. οπως κ να το κανεις, είναι λιγο τρομακτικο το οτι το ονειρο αυτο φτανει μεχρι το 2026. κ αν δεν τα καταφερνα, τοτε θα ξανασηκωνομουν κ θα πηγαινα να βρω τον παππου μου για να του ζητησω να μου το εξηγησει. 

-ηξερε ο παππους να εξηγει τα ονειρα; 

-οχι, απο οσο ξερω δηλαδη. αλλα ειχε παντα τον τροπο του να με καθησυχαζει. 

-κ με τη ζωη σου τι θα εκανες; πώς θα αντιμετωπιζες μετα απο αυτο το μελλον; 

-τι να σου πω; αν θεωρησουμε προφητικο το ονειρο, ελπιζω να βοηθουσε το ταε κβο ντο, με τοσο ξυλο που θα ηξερα πως θα ακολουθουσε..

how to levitate