κατά συρροή

Χθες με χαιρέτησε ένας άγνωστος στον δρόμο. Αντανακλαστικά σχεδόν και για να μην φανώ αγενής τον χαιρέτησα και εγώ. Νομίζω, μάλιστα, ότι υπήρξα λίγο πιο εγκάρδιος από όσο χρειαζόταν με αποτέλεσμα να του προκαλέσω κάποια αμηχανία. Μετά γύρισα σπίτι και πέρασα την υπόλοιπη μέρα προσπαθώντας να θυμηθώ από πού ξέρω αυτόν τον άνθρωπο ή έστω από πού αυτός με ξέρει. Δεν κατέληξα πουθενά και ξάπλωσα να κοιμηθώ αγκαλιά με την απορία μου. 

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, και πριν ακόμα σηκωθώ από το κρεβάτι, πήρα να διαβάσω τις ειδήσεις. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στον κόσμο και στον κόσμο μου με κάποιον τρόπο πάντα με συνεφέρνει. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε επαπειλούμενες παγκόσμιες πολεμικές συρράξεις και προδιαγεγραμμένους αφανισμούς πολιτισμών, το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία. Ήταν ένας άνδρας που κοιτούσε έκπληκτος, σχεδόν φοβισμένος τον φακό. Κάτω από τη φωτογραφία έγραφε: «Αυτός είναι ο κατά συρροή δολοφόνος που καταζητούσαν εδώ και δέκα χρόνια οι αστυνομίες όλου του πλανήτη. Χθες βράδυ εμφανίστηκε οικειοθελώς στη γενική ασφάλεια και χωρίς καμία πίεση ομολόγησε όλα τα εγκλήματά του.» Κοίταξα ξανά τη φωτογραφία πολύ προσεκτικά. Η αλήθεια είναι ότι έμοιαζε λίγο αυτός ο τύπος με τον άγνωστο με τον οποίο χαιρετήθηκα χθες στον δρόμο, αλλά όχι, δεν ήταν αυτός. Η διαπίστωση αυτή κάπως με απογοήτευσε. Σαν να έχασα μέσα από τα χέρια μια απίστευτη ιστορία που θα είχα να διηγούμαι για δεκαετίες. Συνέχισα να διαβάζω τις ειδήσεις με την ελπίδα μήπως και ανακαλύψω μια πραγματική φωτογραφία του δικού μου άγνωστου συνοδευόμενη από άλλες ακόμα πιο εντυπωσιακές λεζάντες, όπως: «Αυτός είναι ο μέγας ευεργέτης της ανθρωπότητας, ο άνθρωπος που ανακάλυψε το φάρμακο για την ανία» ή «Αυτός είναι ο εξωγήινος που ζούσε τόσο καιρό ανάμεσά μας και έστελνε μυστικά μηνύματα στον πλανήτη του για το πώς » ή ακόμα καλύτερα, «Αυτός είναι ο νέος σύντροφος της τάδε λαμπερής διασημότητας και άμα σας αρέσει». Δυστυχώς, δεν βρήκα απολύτως τίποτα. Σηκώθηκα, πήρα πρωινό, έκανα ένα μπάνιο και ετοιμάστηκα να πάω στη δουλειά. Να πω στο σημείο αυτό ότι εδώ και έξι χρόνια δουλεύω από το σπίτι. Οπότε άλλαξε απλώς δωμάτιο, άνοιξα τον υπολογιστή και άρχισα να γράφω. 

Οι λέξεις όμως δεν κατέβαιναν. Το πνεύμα του αγνώστου φαίνεται να με είχε για τα καλά στοιχειώσει. Έτσι παράτησα ότι έκανα και βγήκα μία βόλτα. Δεν πρόλαβα, όμως, να απομακρυνθώ πολύ από το σπίτι μου και έπεσα ξανά πάνω στον ίδιο άγνωστο, ο οποίος αυτή τη φορά όχι απλώς δεν φάνηκε να θέλει να με χαιρετήσει, αλλά άλλαξε και πεζοδρόμιο αμέσως μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία μου. Εννοείται πως τον ακολούθησα. Αν ήξερα ή αν θυμόμουν το όνομά του, θα τον φώναζα να σταματήσει. Αυτός με κατάλαβε και άνοιξε το βήμα του. Βρέθηκα να τον κυνηγάω. Κάποια στιγμή κουραστήκαμε και οι δυο και κοντοσταθήκαμε να πάρουμε μια ανάσα. Κοιταχτήκαμε, χαμογελάσαμε αμήχανα και σχεδόν ταυτόχρονα ρωτήσαμε: «Τι νέα;». «Τα ίδια», απαντήσαμε επίσης σχεδόν ταυτόχρονα. Ξανά άβολα χαμόγελα. Ξανά αμηχανία. Αν με παρακολουθούσε κάποιος από μια μεριά, θα νόμιζε ότι μιλάω με το είδωλό μου.

Τελικά, αποφάσισα να το πάρω πάνω μου. «Ναι, όχι ακριβώς τα ίδια», είπα. «Δηλαδή, μπορείς σε παρακαλώ να μου θυμίσεις από πού γνωριζόμαστε εμείς οι δύο;» «Γιατί θέλεις τόσο πολύ να μάθεις;», με ρώτησε αυτός με τη σειρά του. «Τι γιατί; Για να λυθεί η απορία μου. Και για να βάλω ένα τέλος σε αυτήν την ιστορία. Μια βδομάδα τώρα την παιδεύω χωρίς λόγο». Η απάντησή μου δεν φάνηκε να του αρέσει. Στεναχωρήθηκε. Έσφιξε τα χείλη του. Ένα δάκρυ κύλισε στο μέτωπό του. 

Το γεγονός ότι το δάκρυ αυτό δεν υπάκουγε στον νόμο της βαρύτητας δημιούργησε νέα δεδομένα. «Ποιος είσαι, ρε άνθρωπε», τον ρώτησα για τελευταία φορά με αγωνία, λίγο πριν αναληφθεί για πάντα στους ουρανούς σαν ορφανό μπαλόνι.